Stino goes latino

Encuentro Continental de los Pueblos del Abya Yala - Por el Agua y la Pachamama

2011-06-11T00:19:00.011+02:00

ENCUENTRO CONTINENTAL DE LOS PUEBLOS DE
ABYA YALA POR EL AGUA Y LA PACHAMAMA

“La madre tierra quedó preñada con una gota de agua”, el cariñó y fertilidad de la Pachamama posibilitó el alumbramiento de una gotita que multiplicó la vida en todas sus formas. La vida debe al agua como el árbol a la semilla; el agua nos trajo y aquí estamos para vivir, convidar y resistir.

ANTECEDENTES

La plaga del extractivismo extiende sus tentáculos por todo el mundo y nuestra Abya Yala no es la excepción, por el contrario desde la conquista y colonización fue presa del saqueo inmisericorde que hasta ahora desangra de dolor la madre naturaleza y las consecuencias sufren hoy sus hijos con ríos contaminados, suelos desérticos, bosques devastados, comunidades desoladas, familias desplazadas, gente enferma, niños cancerígenos, en fin la maldición pudo más que la bendición de la riqueza, motivada por la ambicia sin límites del nuevo supremo: el capital, manifiesto en el oro (amarillo, negro, azul).En esta codicia desaforada, pocos ganan, muchos pierden y como el preciado metal ya no está a flor de tierra, sino en sus profundidades; entonces para explotar el mineral la ciencia avanzó más no la conciencia. Los causantes del desastre ecológico no pueden evadir su responsabilidad, entonces con cinismo único empiezan a vender la falaz idea de “la nueva minería”, “la minería sustentable”, “la minería responsable”, que no son sino cuentos miserables y lo grave es que encuentran eco en gobiernos lacayos que rinde pleitesía las multinacionales depredadoras del ambiente.Al ser una constante la perversa idea del desarrollo y la minería en todas las regiones de América sin considerar los daños irreparables del extractivismo, y su amenaza real e inminente es imperativo la resistencia unitaria y planetaria o al menos en la gran Abya Ayala el ENCUENTROO CONTINENTAL para levantar la voz, apretar las manos, abrigar los corazones, atizar la esperanza y abrazar la lucha continental de sus hijos en defensa de la madre Tierra.

OBJETIVOS

1. Denunciar las graves violaciones a los derechos humanos (criminalización) y a la naturaleza, con la integración del Tribunal Ético Internacional, causados por el extractivismo, particularmente la minería en fuentes hídricas, biodiversidad, así como la usurpación, despojo del agua y territorios de los pueblos de la Abya Yala.2. Convidar y aprender experiencias de lucha social frente al extractivismo, criminalización y monopolio de la comunicación, para la construcción de estrategias de resistencia unitaria en defensa de los derechos humanos y de la naturaleza.3. Intercambiar, recopilar y sistematizar propuestas alternativas sustentadas en una nueva visión de vida, bajo los principios del Sumak Kawsay (espiritualidad, solidaridad, reciprocidad y respeto a la Pachamama).

FECHA Y LUGAR

El Encuentro Continental se realizará en la ciudad de Cuenca de Guapondelig - Ecuador los días 21, 22 y 23 de junio del 2011 con ocasión del Inti Raymi (Fiesta del Sol) que celebran los pueblos originarios.

PARTICIPANTES

Participantes de comunidades indígenas, no indígenas, mujeres, jóvenes, investigadores, académicos, representantes de iglesias, ONG, organizaciones sociales y políticas del Continente. A más de invitados especiales comprometidos con las luchas sociales del continente.

EJES TEMÁTICOS

Minería metálica y sus efectos: salud, medio ambiente, agua, biodiversidad, soberanía alimentaria, cultura, desplazamientos humanos y derechos laborales.Explotación petrolera y sus consecuencias: proyectos en la Amazonía, Yasuní, experiencia Chevron- Texaco, derrame en el Golfo de México BP.Procesos de resistencia al extractivismo: Estrategias de invasión y penetración de las transnacionales, experiencias de organización y lucha social, sacralidad del agua, estética y comunicación en la resistencia (música, danza, cine, video, teatro, murales, etc.)Criminalización de las luchas de resistencia: Causas de la criminalización, presentación de casos y testimonios, análisis de la legislación extractiva y penal frente a los derechos humanos, colectivos y de la naturaleza en América Latina.La visión del Sumak Kawsay: Espiritualidad, saberes y haceres de los colectivos urbanos y comunitarios: movilidad alternativa, expresiones artísticas, agroecología, turismo ecológico–comunitario, usos y consumos respetuoso y responsable, alternativas energéticas al modelo extractivista y otros.Utopías alcanzadas por la resistencia y luchas sociales (amnistías, Mandato minero, derechos de la naturaleza en la Constitución, derecho a la resistencia, consultas, protección de glaciales y páramos andinos entre otros. Comunicación, medios y cultura: Comunicación popular, derecho a la libertad de expresión y comunicación, tecnologías de información y comunicación libres, articulación de redes sociales, medios de comunicación y empresas transnacionales.

METODOLOGÍA

El Encuentro es una minka de saberes y haceres a través de: ponencias, plenarias, talleres, conversatorios, reflexiones, testimonios, ceremonias, caminatas, festivales, exposiciones, ferias…Nota.- Se instalará por primera vez el Tribunal Ético Internacional durante el Encuentro Continental que recepten denuncias de criminalización contra los defensores de los derechos humanos y de la naturaleza.

Libretin en version pdf: haz clic aqui

Mas info en la pagina de Agua y Pachamama

Home sweet home...

2010-08-30T19:27:00.003+02:00

Wind, regen... zalig weerke, alweer geleden van de serieuze buien in Salvador de Bahia in april... en dat in combinatie met heerlijke trippels... We zijn terug in België!

Op Zaventem werd het een prettig weerzien met de familie en vrienden, die me met trappisten en chocolade terug in de Belgische sfeer brachten. Mmm... de goddelijke smaak van Westvleteren en Rochefort...

De voorbije stonden we snel terug met beide voeten op de grond met de begrafenis van bomma. Bijzonder jammer dat ik net geen afscheid meer kon nemen, maar nog een geluk dat ik erbij kon zijn op de begrafenis. Wel een vreemde situatie om iedereen terug te zien in zo'n situatie.

Van jetlag heb ik niet veel last - heb trouwens nooit echt een deftig bioritme gehad -, maar wel met andere kleine dingen. Half 8 's avonds, en het is nog vollen bak licht! Net zoals bij mijn aankomst onder de evenaar, waar het vanaf half 7 pikkedonker is, is het ook nu vooral wennen aan het totaal verschillende ritme van de zon.

Trappisten, frieten, chocolade, overheerlijke tomaten uit de hof, bruin brood, Limburgse vlaai, terug op de fiets, wandelen door het bietenveld, auto's die voor u stoppen aan een zebrapad, Jan Becaus... zovele signalen dat ge terug op vertrouwde grond zijt...

Vele keren kreeg ik al de vraag of ik niet graag nog langer was weggebleven. Laten we zeggen dat een jaarke goed geweest is (om te beginnen...), en dat we min of meer gezien en beleefd hebben wat gepland was. Ik voelde me goed op m'n gemak in Zuid-Amerika, maar na een jaar is het bijzonder fijn terug in Europa te zitten, of dat nu het noorden of het zuiden van het continent is...

Terraskesweer in Madrid...

2010-08-26T17:22:00.003+02:00

Hola!

Tussenstop van 6uur in Madrid... tijd genoeg voor terraske met Iris...

Tot straks in Belgica!

Stino

Opnieuw inburgeren... Europa vs Zuid-Amerika

2010-08-25T17:15:00.013+02:00

Terug naar Europa, het zal aanpassen worden! Minder relaxed en frivool dan in het zuiden, maar andere zaken zullen veel vlotter gaan. Terug in het vertrouwde Belgenland, zonder de zuiderse couleur locale.

Ge zijt niet meer de enige blanke in een bus of op de markt. Blauwe ogen en 1m86 is niet meer speciaal, en geen reden om door de halve meute nagestaard te worden. Vrouwen dragen geen bolhoeden, en ook geen baby's op hun rug. Met Spaans kunt ge hier maar in één land terecht, i.p.v. in 90% van het continent. En mensen verstaan u als ge in het Nederlands over hen bezig zijt...

Mensen zijn hier minder fanatiek katholiek, met meer atheïsten en moslims, maar ook minder luidruchtige Israeli's. Quechua is voor de meesten een merk van sportartikelen, en geen inheemse taal. Apotheken verkopen pillen en zalfkes, en geen sandalen of zaklampen. Antibiotica wordt enkel per doos verkocht, en niet per pil...

Natuurlijk wordt het kouder, zonder palmbomen of enorme surfgolven, en de vrouwen minder kortgerokt, maar de meeste verschillen zitten in de dagdagelijkse activiteiten.

Wc-papier gooi je gewoon in de wc, en niet in de emmer erlangs. Kraantjeswater is drinkbaar, zonder risico op darmproblemen. Douchekoppen puilen niet uit van de elektrische draden, en geven ook warm water zonder dat je ze hoort ronken... Baden doe je in een zwembad of de zee, helaas niet in vulkanische modderbaden of warmwaterbrommen, met of zonder zwavelgeur.

Kranten zijn er om te lezen, en niet om te geilen op de talloze naaktfoto's. Papier en glas gooi je niet zomaar bij de rest van het afval, maar wordt gesorteerd, niet opgebrand. Afdingen doe je alleen op de rommelmarkt, niet alles is onderhandelbaar.

Elektriciteit is er 24/24, zonder speciale adapters voor 6 soorten stopcontacten, en zonder vonken.
Met uw gsm hebt ge ongeveer overal ontvangst, maar het is praktisch onmogelijk de melkweg te zien door de lichtvervuiling. Helaas geen salsa of merengue op café. Gelukkig wel opnieuw terraskes, maar dan meestal zonder terasjesweer. Het klimaat is wisselvalliger, zonder tropisch regenwoud. Ge kunt ook naar buiten zonder zonnecrème.

Gedaan met tropisch fruit als maracuja of papaya. Mango's en avocado's kosten eerder 1 stuk voor 4 dollar dan 4 voor 1 dollar. Ook cocktails zijn duurder, maar het bier goedkoper. Bier krijg je in 25 of 33cl, i.p.v. 625 ml of 1,1 liter. En niet enkel slappe pils, maar ook hemelse trippels. Stella is niet meer het enige Belgische bier.

Er bestaan ook maaltijden zonder rijst, ook bij het ontbijt. Aardappelen zijn geen groenten, en frieten worden tweemaal gebakken. Helaas gedaan met lekkernijen als ceviche, lama, alpaca of cuy (hamster). Net als koffie, smaakt chocolade beter dan in het land van de producent zelf. De beste bonen zijn nl. voor de export bestemd...

Melk en yoghurt koop je stevige verpakkingen, en niet in dunne plastic zakjes die op elk moment lijken open te barsten, en die tenminste rechtop blijven staan als iemand de deur van de frigo opentrekt... In de winkel moet ge zelf uw boodschappen inpakken, en geen fooi geven aan een overijverige jobstudent die 20 zakskes gebruikt voor 21 artikelen... Wisselgeld is vlot beschikbaar, zonder een halve straat af te lopen op naar cambio.

Als je de weg vraagt, gebruik je de logische woorden 'links' en 'rechts', en niet 'daarachter' en andere vage begrippen. Afstand wordt uitgedrukt in meters of minuten, en niet in het aantal cuadras, huizenblokken, het equivalent van een 100-tal meter.

Voor korte afstanden in de stad pakt ge gewoon de fiets, en springt ge niet achterop de moto of in een moto- of fietstaxi met drie wielen. Taxi's zijn een pak duurder en voor persoonlijk gebruik, en wachten niet met vertrekken totdat alle plaatsen volzet zijn... Gewoon betalen wat de teller aangeeft, en niet op voorhand de prijs onderhandelen voor ge instapt... Taxi's kunt ge zelfs naïef vertrouwen, en gewoon in de straat nemen, zonder een code op te geven die de centrale u heeft doorgegeven.
Geen valse taxi's meer die u in uw onderbroek achterlaten op een verlaten bestemming.

Rode lichten zijn een dwingende reden om te stoppen, en niet enkel een aanwijzing om wat te vertragen... Fietsen is geen kamikazewerk, voetgangers hebben zowaar voorrang aan zebrapaden.

Bussen die op tijd vertrekken, en mensen die klagen als een bus amper 40 minuten te laat is... En die stoppen enkel aan bushaltes, niet als ge op straat ernaar zwaait... Bussen zijn geen discotheken met loeiharde salsa of cumbia, noch boerderijen met kippen, lama's of schapen, noch een rijdende markt met venters van drank, fruit, snoep, kranten, geluksbrengers, noch... Een wereld op zich!

Geen begeleiders meer op de bus die half uit de deur hangen en bij elk kruispunt vollen bak de bestemming roepen om passagiers te ronselen... Ge moet ook niet uw naam en paspoortnummer op te geven als ge een kaartje koopt. Behalve de bussen van Eurolines neemt ge hier gewoon de trein, en hier kunt ge weer naar hartenlust het continent rondliften.

Als toerist kom je dan wel in contact met het lokale leven, maar altijd nog maar op een afstand. Jij moet die wc-emmers niet uitkuisen, en je hebt de financiële luxe om af en toe pizza te eten als afwisseling op het monotone rijstdieet.
Een toerist kan op elk moment eventjes overschakelen op het westerse ritme, want dat bestaat er in Zuid-Amerika ook, voor de betere klassen: dure hotels met alle comfort, dure bussen zonder dieren, dure restaurants met alle keuze... Voor wie dag in, dag uit moet overleven met alle ongemakken van die exotische couleur locale, zal die hele folklore niet altijd een lachertje zijn...

Gepakt en gezakt!

2010-08-24T18:10:00.004+02:00

Tegen alle Stinotradities in, staat de rugzak reeds meer dan een halve minuut voor het vertrek gereed. Zowaar een dag vroeger gereed! Wie mij ook maar een beetje kent, zal het niet verwonderen dat ik deze namiddag de hele woonkamer van mijn Italiaanse vrienden in Lima gemonopoliseerd heb voor de selectie van de bagage...

Alles op tijd gereed... Le nouveau Stino est arrivé? Natuurlijk kan ik nog hervallen in oude gewoontes en morgen nog blijven plakken in een museum of markt, zodat ik alsnog in allerijl de taxista moet aanporren een versnelling hoger te schakelen om net op tijd op de luchthaven te arriveren... Dat zullen we morgen wel zien... Tot dusver zitten we op schema... so far, so good...

Morgennamiddag pak ik tegen 19u de vlieger (2u Belg tijd), om dan donderdag om 22u in Zaventem te arriveren... Adios!

VUERSTAEK/STIJN MR 25AUG LIM MAD

2010-08-21T02:33:00.009+02:00

OFICINA VENTAS BRUSSELS GSA DATE 22JUNE10
RUE ABBE HEYMANS 2 1200 BRUSSELS BOOKING REF 4ETEZT
BRUSSELS
TELEPHONE: 003227719816
VUERSTAEK/STIJN MR
FAX : 003227714406

SERVICE FROM TO DEPART ARRIVE
-------------- -------------------
LAN AIRLINES - LA 2706
WED 25AUG LIMA PE 26AUG MADRID ES
1910 1400
J CHAVEZ INTL BARAJAS

DURATION 11:50

NON SMOKING
RESERVATION CONFIRMED- S ECONOMY
ON BOARD: MEAL
FLIGHT OPERATED BY LANPERU
EQUIPMENT:BOEING 767-300/300ER

IBERIA - IB 3208
THU 26AUG MADRID ES BRUSSELS BE
1945 2200
BARAJAS BRUSSELS AIRPORT

DURATION 2:15

NON SMOKING
RESERVATION CONFIRMED- S ECONOMY
ON BOARD: FOOD AND BEVERAGES FOR PURCHASE
EQUIPMENT:AIRBUS INDUSTRIE A321

RESERVATION NUMBER(S) IB/ZEARAZ

VUERSTAEK/STIJN MR

Verloren in de oasis

2010-08-20T03:18:00.009+02:00

Lima... laatste stop voor de definitieve Atlantische oversteek... Net terug uit Arequipa, de witte stad in de schaduw van de imposante vulkaan Misti, en de condors in de Cañon del Colca.

Arequipa, schone koloniale parel in het zuiden van Peru, en juist dit weekend de Fiestas, de feesten van de stad. Dat waren nogal dansmariekes in de optochten! In afwachting van de trekking nog wat koloniale sfeer opgesnoven in het Convento de Santa Catalina, waar de nonnen een paar eeuwen terug het maar al te bont maakten in hun klooster totdat Rome er paal en perk aan stelde.

Op de weg ernaartoe naar de Cañon del Colca nog een tussenstop in Chivay om te genieten van de warmwaterbaden en de enorme condors aan Cruz del Condor. Het schoonste spektakel trakteerden die ons toen de toeristenbussen net weg waren: rakelings vlogen die over onze hoofden!

De Cañon del Colca, dubbel zo diep als de Grand Canyon. Dat heb ik gisteren gevoeld, toen ik in één ruk van 2200 m naar 3300m wilde stappen, meer dan 1000m, pal op het middaguur en rugzak van 10 kg... Had nog nooit krampen bij het stappen of klimmen, maar nu moest ik het laatste stapuur om de 5 minuten stoppen om de knikkende knieën wat rust te gunnen. Een fysieke inspanning vergelijkbaar met de 20km van Brussel of de klim van de Huayna Potosi, maar gelukkig net op tijd voor de bus!

Drie stapdagen trekken werden er twee, nadat een verstrooide Fransoos me de verkeerde kant uitstuurde... Toen ik plots in een dorpke halverwege uitkwam, met de toepasselijke naam Oasis, besloot ik om direct naar Cabanaconde door te stappen, en de verloren dag (wegens volle bussen dinsdag) in te halen om op tijd in Lima te zijn voor het weekend...

Canyon del Colca

2010-08-17T07:09:00.002+02:00

In de laatste rechte lijn naar Lima nog een allerlaatste trekking uit de benen schudden... Vanaf morgen voor 3 dagen door de Cañon del Colca, dubbel zo diep als de Grand Canyon... En dan vrijdagavond met de nachtbus naar Lima...

Foto's Bolivia - Titicaca

2010-08-16T01:05:00.006+02:00

Aangekomen in het koloniale Arequipa, na een busreis van 6uur vanuit Puno. Een peulschil, maar wel tijd genoeg om orde op zaken te stellen in mijn fotobestand. Op Picasa staan een aantal nieuwe albums:

Huayna Potosi

Verslag beklimming van de Huayna Potosi hier.

Isla del Sol - Lago Titicaca

Islas Uros - Titicaca

Titicaca

2010-08-14T16:52:00.005+02:00

Aan de boorden van Titicacameer... Hemelsblauw water en ingeslapen eilandjes, op 4000meter boven de zeespiegel.

Woensdag en donderdag zaten we aan de Boliviaanse kant, Isla del Sol, nu aan de Peruviaanse kant, met de drijvende eilanden van de Uros...

Zoals ze in Peru zeggen: Titicaca... voor Peru Titi, en voor Bolivia Caca :)

Morgen door naar Arequipa voor mijn laatste trekking, drie dagen door de Cañon del Colca...

Meer foto's op Picasa:

Isla del Sol - Lago Titicaca

Islas Uros - Titicaca

In the jungle, the mighty jungle

2010-08-13T04:22:00.014+02:00

Een week geleden doolde ik nog door de Boliviaanse jungle met een vijfkoppige gelegenheidsformatie uit alle hoeken van Europa (GB, D, B, Isr). Met de rugzak door het oerwoud en elke avond ergens anders onze muskietennetten ophangen. Ondertussen zitten we alweer in Peru na een nachtje op Isla del Sol in het indrukwekkend Titicacameer.

Veggie

Vijf dagen zaten we tussen de tarantula's en jaguars in Parque Madidi, bij Rurrenabaque. Na 2uur stroomafwaarts over de río Beni, kon de trekking op woensdagmorgen (4/8) beginnen. In de rugzak eten bij voor 5 dagen en water voor de eerste dagen. Daarna waren we aangewezen op de rivier, gelukkig met waterzuiveringstabletten.

De eerste dag was nog luxedag: toen hadden we nog vlees, daarna 3 vegetarische dagen, de wormen en termieten niet meegerekend. Dat vegetarisch menu had minder te maken met onze culinaire smaak, dan wel met onze povere visserstalenten. Op de voorlaatste dag had Tom dan toch een katvis gevangen, die gelukkig maar gedeeld moest worden door 5, de 2 gidsen en de 3 niet-joodse reizigers. Onze Israëlische vrienden waren nl. nogal strikt in hun interpretatie van de thora...

Koosjer

Alleen wat koosjer was, kwam op hun bord. Een van de twee ketels werd de eerste dag na een ritueel koosjer verklaard: de ketel werd volledig gevuld met water. Als dat aan het koken was, werd er een steen ingegooid, wat voor de nodige stoom zorgde, en zo de boze geesten uit de pot joeg...

Geen dag werd aangevat zonder de nodige gebeden, in heuse outfit. Daar hadden ze hun setje voor: keppelke, wit hemd, leren band met spreuken en boekske. Vrijdagavond visten ze niet mee, en zaterdag mochten ze niet met de grote rugzak stappen of brandhout zoeken. Sabbat is sabbat. Om dezelfde reden deden ze vrijdagavond niet mee met het offerritueel om Pachamama te danken. Voor de rest waren het toffe pees, 2 sympathieke uitzonderingen op de rest van de arrogante joodse kudde die Zuid-Amerika onveilig maakt.

Jungle viagra

Elke dag stapten we een paar uur tot de volgende kampplaats, om daarna de buurt errond te verkennen. Met vijf is het al moeilijker om algemene stilte te behouden, wat de kansen op een glimp van rondzwervend wild al verkleint. Vogels en pagegaaien bij de vleet, hier en daar een tarantula, en twee keer een kudde wilde zwijnen, de eerste kudde van zo'n 80 beesten. De eerste avond hoorden we de schreeuw van een jaguar redelijk dicht bij de kampplaats, maar meer dan wat drollen heb ik van dat beest niet gezien... Gelukkig had ik een maand eerder al wat fauna gespot in de Braziliaanse Pantanal.

In de jungle was het minder om de fauna te doen, dan om de flora en het leven in het woud. Onze gidsen wezen ons op de goed- en kwaadaardige planten en bomen. Ze hebben er planten en middeltjes tegen alle symptomen van misselijkheid tot malaria, van natuurlijke zeep of muggenmelk tot en met natuurlijke viagra. Over vijftig jaar zal ik eens moeten terugkomen om het uit te testen :)

Kokoswormen en munttermieten

Niet alle planten waren even goedaardig. Heb me nog geprikt aan een stekelige giftige boom, en die rode plekken begin ik nu pas kwijt te geraken. Toffer waren de wandelende bomen, die na verloop van tijd van plaats veranderen. Tussendoor kraakten we met de machete nog wat mini-kokosnoten open om de witte lekkernij te proeven: witte wormkes met kokossmaak! Mmm!! Een andere aanvulling op ons vegetarisch dieet waren de lekkere termieten, die dan weer naar munt smaakten. Plots miste ik de Belgische frieten en trippels niet meer!

Tarzangewijs hebben we een aantal lianen uitgetest, wat natuurlijk uitmondde in een spelleke boomkwakken. De ene kwam er al groggy'er uit dan de andere... Een van de schoonste momenten was nog de zonsopgang aan de río Beni. Met het blote oog kon je de rode bol razendsnel op zien komen, om de vlakte aan de Beni afwisselend te kleuren in blauw, rood en later geel.

Na onze trip waren we zondag (8/8) in de zevende hemel met een frisse douche en een goeie portie vlees. Meer nog dan in de jungle stond ik maandag doodsangsten uit in de vlucht terug naar La Paz. Het vliegtuig kon welgeteld 21 man herbergen, piloten inclusief. Een groter toestel had dat vliegveld waarschijnlijk ook niet aangekund, dat meer weg had van een busstation.

Tot zover het snelle verslag. Onze Engelsman Tom heeft op zijn blog 2 schitterende artikels gepost over de jungletrip, op z'n Brits droog geschreven, met oog voor onvergetelijke details.
Artikel 1: dag 1 & 2
Artikel 2: dag 3-5

De hele collectie foto's op Picasa:

In the jungle

Back to civilization

2010-08-09T22:50:00.003+02:00

Terug met beide voeten op de grond na heroïsche momenten met jaguars en tarantula's... Zalige vijfdaagse achter de rug in de jungle, maar de terugvlucht vanuit Rurrenabaque heeft me nog het meest doen bibberen.

De rammelkar met vleugels hield het gelukkig vol tot in La Paz! Machtig moment toen we vlak langs de Huayna Potosi vlogen, waar ik een goeie week geleden nog op de top stond... Nog effe hier wat rondhangen en over een paar dagen richting Titicaca en Peru, als de grenzen niet geblokkeerd zijn tenminste...

Het broeit hier wel de laatste dagen, en de weg naar Potosi is al 10 dagen geblokkeerd. Gelukkig moeten we daar niet meer naartoe. Hier lopen al een aantal gestrande reizigers rond die uit noodzaak dan nog maar wat bergskes gaan beklimmen rond La Paz...

El Camino de la Muerte

2010-08-04T05:16:00.006+02:00

3500 meter omlaag in een paar uur tijd... That means adrenaline! Met wat gevoel voor dramatiek heet dit traject van La Cumbre (4690m) naar Yolosa (1185m) de Camino de la Muerte, de Weg van de Dood, de gevaarlijkste weg ter wereld. Maar we hebben het overleefd!

Camino de la Vida

De onheilspellende bijnaam heeft meer te maken met de tijd dat er nog gemotoriseerd over de weg reed, en er regelmatig iets naar beneden donderde... Tegenwoordig rijdt het verkeer over de Camino de la Vida, de nieuwe, veiligere weg, de Weg van het Leven. Nu is de weg een walhalla voor waaghalzen die nog minder hun remmen dan hun gezond verstand gebruiken.

Bijzonder snel gaat het allemaal. Voordat je het weet ben je 25 km verder! Het eerste stuk is nog de Camino de la Vida, maar daarna 39 km op het grindpad van de ene haarspeldbocht naar de andere.
Af en toe hebben die bochten bijnamen: de Israëlische, Franse, Italiaanse bocht... Daar zijn dan bv. 5 Israëli's verongelukt, of een Fransman die aan de buitenbocht een bus liet passeren, en door die bus het ravijn werd ingekegeld... We waren gewaarschuwd...

Waanzinnig uitzicht

Met een internationale bende 13 man (waarvan 8 Fransozen, representatief voor de Franse invasie in Bolivia) bolden we vlotjes naar beneden. Af en toe werd er gestopt voor een groepsfoto op een schoon plekske. Daaraan geen gebrek, want samen met het hoogteverschil veranderde het landschap: van kaal berglandschap op +4000m, naar wolkenwoud (cloud forest) met bamboe en andere tropische vegetatie. Onderweg kregen we nog wat watervallen over ons heen waar de weg onderdoor ging. En niet te vergeten het ravijn dat enkele honderden meters lager lag...

Junglebus

Na de afdaling reed ik niet mee terug naar La Paz, maar wachtte een nieuwe uitdaging: 17u op de rammelbus naar Rurrenabaque, in het oerwoud. Een belevenis op zich, 's nachts op de gammele wegen in een nog gammelere bus door de jungle. Ik had al eerder langere busritten afgewerkt, maar met schreeuwende baby's, pissende peuters, overgevende kleuters en andere onwelriekende medemensen – zoals die vrouw met haar hond in een doos -, komt deze bus met stip in de top-3 van oncomfortabele busmomenten... Ik heb alvast mijn vliegtuigticket geboekt voor de terugreis maandag...

Hoe durf ik klagen over zoveel busellende, ik die een zitplaats had... Minder comfortabel overkwam het mijn 2 Chileense downhillgenoten. Toen ze van mijn plannen hoorden om direct door te bussen naar de jungle, zagen die dat ook wel zitten, en hoopten dat er nog plek was op de bus... Ze konden nog mee... maar wel in het gangpad.
Gelukkig was er vanaf Caranavi, na amper 5u reizen, wel plek vrij... Toch nog goed voor 12u in een zitplaats... Ah ja, een van die twee was gids in het natuurpark Torres del Paine, en kende Nadia, een zotte Limburgse uit Millen die nog bij mij op kot zat in Antwerpen, en haar geluk vond bij een Chileen in Patagonië. Ik val in herhaling: de wereld is weer klein...

In the jungle, the mighty jungle

Deze morgen om 6u aangekomen in het junglestadje Rurrenabaque, een hostaleigenaar wakkergebeld en mijn roes uitgeslapen. Er waren nog een Engelsman en Duitser op zoek naar volk voor een meerdaagse trekking door de jungle. Dat kwam goed uit, en uiteindelijk hebben nog 2 Israëli's zich bij de groep aangesloten. Van een heterogene groep gesproken! De komende 5 dagen zit ik ergens diep in het oerwoud tussen de termieten en de tarantula's. Elke avond zelf onze kampplaats in elkaar sjorren en dergelijke... Zal mijn beste survivaltechnieken bovenhalen!

Met de bicicleta richting Amazone...

2010-08-02T03:58:00.003+02:00

De komende dagen ruilen we het mierennest La Paz voor rustiger oorden in de buurt.

Morgen met de fiets 60km downhill (van 4000m naar 1200m) via de Camino de la Muerte, en van daaruit rechtstreeks naar Rurrenabaque in het Amazonewoud. Gaan we dan toch die jaguar in de ogen kunnen kijken? Over een goeie week zijn we terug in La Paz.

El último mes...

2010-08-01T19:44:00.003+02:00

Augustus... mijn laatste maand in Zuid-Amerika is reeds ingezet...:( Minder dan vier weken resten me nog vooraleer ik op 25 augustus in Lima op de vlieger spring richting Europa. De 26ste kom ik na een tussenstop van 8u in Madrid - Erasmusnostalgie... pinten pakken in Malasaña - tegen 22u op Zaventem aan.

Vier weken is natuurlijk een reis op zich, maar na bijna een jaar onderweg, doemt het aftelspook op. Er liggen de komende weken nog zoveel mooie jungle-, Titicaca-, vulkaan- en strandplannen in het verschiet, toch dwalen de laatste tijd de gedachten onvermijdelijk meer dan ooit richting Europa af.

Stilaan moeten we ook de post-Latino-periode beginnen plannen. De eerste weken zwerven we nog wat door Limbabwe en de rest van Belgistan, maar verdere plannen wijzen richting overwinteren in Spanje...

Stino in de wolken

2010-07-30T22:34:00.008+02:00

Stap voor stap zijn we er geraakt, tussen de wolken, op 6088 meter hoogte. En als beloning de adembenemendste zonsopgang ooit meegemaakt!

Huayna Potosi

Het deed wel raar toen dinsdagmiddag de laatste taxi vol inleefbelgen richting busstation reed en ik plots verder moest zonder mijn 15 vaste Belgische compagnons van de voorbije twee weken
We lieten er geen gras over groeien en boekten gelijk een stevige klim vanaf 's anderendaags.
Bij een eerste reisagentschap was er nog plek bij een groepje met 1 Amerikaan en 1 Israëli... Toch maar verder gezocht en met een internationale bende uit alle hoeken van de wereld woensdag voor drie dagen richting Huayna Potosi getrokken.

De eerste dag kregen we op een nabijgelegen gletsjer wat initiatie om fatsoenlijk over ijs te lopen en te klimmen. Heel plezant, maar een pak lastiger als een doordeweekse klimmuur! De tweede dag (donderdag) trokken we van het basiskamp op 4700m naar de hoger gelegen refugio op 5200m, om daar de rest van de dag 'aan de hoogte te wennen' (lees: gazet lezen, kaarten, Singani ontkurken...) en al om 6u het bed in! Zes uur 's namiddags! Want om middernacht moesten we al uit de veren.

Stap voor stap

Natuurlijk kreeg ik pas tegen half 11 mijn ogen dicht (heb ik dan toch een bioritme?) en deed het enorm veel pijn toen ze ons na middernacht uit onze hazenslaap rukten. Een later vertrekuur zou ons moeilijkere sneeuw of wat dan ook bezorgd hebben. We zullen het maar geloven.

Per gids twee stappers. Ik werd donderdagavond bij Julien uit Parijs ingedeeld, een toffe pee, maar natuurlijk moest ik weer met de enige roker uit het gezelschap opgezadeld zitten. Die vrees bleek uiteindelijk ongegrond, want we zijn deze morgen toch samen boven geraakt.

Roker of niet, vanaf 5500 meter gaat alles toch een versnelling trager, en zeker als ge de 6000 nadert. Stap voor stap, een halve stap per keer.... Op het einde hielden we op de steilste stukken om de 10 passen een minuut halt om op adem te komen... Dichter bij de top werd het parcours al minder comfortabel, en de stevige wind deed ons op die smalle richels niet alleen bibberen omdat die koud was... Zonder kleerscheuren kwamen we tegen half 7 aan op de top, 6088meter boven de zeespiegel, een hoogte die ik niet snel opnieuw zal evenaren, tenzij in de vlieger op weg naar Europa.

Alba impresionante

Stap voor stap sleept ge u vooruit, zonder een zichtbare vooruitgang te zien, uzelf wijs makend dat ge er ooit wel zult geraken. Fysiek zwaar werk op die hoogte, maar ook mentaal moogt ge de moed niet laten zakken wanner alles dubbel zo traag gaat en ge uw tenen amper nog voelt van de kou. De frequenties van de pauzes namen ook toe naargelang de top naderde, maar uiteindelijk komt die dan heel dicht in de buurt. Tijd om de Palestijnse vlag boven te halen... internationale solidariteit zonder (hoogte)grenzen!

Snellere groepen klimmers kwamen al voor zonsopgang op de top aan en misten het prachtig schouwspel van kleuren en schaduwen. Elke minuut weer een andere schakering tussen rood-roze-geel op de bergflanken, of op de andere toppen die boven het wolkentapijt prijkten. Behalve La Paz zou ook het Titicacameer zichtbaar zijn geweest, maar het was net iets te koud om daar te lang stil te blijven staan. Ik was al content met het prachtige lichtspel boven dat wolkentapijt, met stip de zaligste zonsopkomst ooit!

S.O.S. Stino

De terugweg was relatief makkelijk, maar met de stevige afdaling krijgen de knieën het toch stevig te verduren. Op d'n duur is de concentratie weg en op een nonchalant moment gleed Julien weg op een glad stuk ijs, op een paadje breed als 1 voet, en links een fijne afgrond van een vijftal meter die verder verdween in een diepere kloof... Gelukkig had ik mijn crampons stevig in het ijs gepland en lagen we niet met z'n tweeën vijf meter lager, maar hing Julien aan de afgrond te bengelen... Gelijk in de tekenfilms!
Nu werd plots duidelijk waarom we met z'n drieën al de ganse dag aan een touw ingehaakt liepen. Gelukkig schoten mijn crampons niet uit het ijs en kon Julien zich opnieuw optrekken terwijl ik tegenwerk bood. Ik twijfel eraan of de gids Silverio 2 stevige knapen had kunnen houden.

S.O.S. Michalon

Ondertussen zit ik met een blauwe dikke teen, vermoedelijk van al dat stampen in dat ijs, maar de kou zal ook nog meespelen. Het kan al eens handig zijn dat uw kamergenoot in het hostal een dokter is, en zo heeft de Franse reiziger Michalon vanavond met een kurkentrekker vakkundig een gat in mijn blauwe nagel gedraaid om mij letterlijk het bloed onder de nagel uit te halen...

Foto's op Picasa:

Huayna Potosi

Altiplano

2010-07-28T04:07:00.005+02:00

La Paz...

Gisteren nog in het palacio de gobierno (parlement) op bezoek bij de vice-Minister voor Sociale Bewegingen, en morgen op weg voor 3-daagse beklimming van de Huayna Potosi. Als alles goed gaat, staan we vrijdagmorgen op 6088 meter...

Wel effe aanpassen, sinds deze middag opnieuw alleen on the road, na meer dan 2 weken met 15 Belgen onderweg... Het ging als een sneltrein, met bijzonder interessante ontmoetingen met vakbonden, mijnwerkers, landbouwers, leerkrachten, dokters en vice-ministers. Verslagen van ontmoetingen op de blog van Leen bij Intal: http://www.intal.be/nl/blogs/leen-swinnen

Nu eens rugzak gereed maken (lees: kamergenoten wakkerhouden...)

Tot over een paar dagen!

Een eerste selectie foto's op Picasa:

Bolivia inleefreis

Cocodril Stino

2010-07-17T10:14:00.011+02:00

Op Chirokamp in de Pantanal... 's Avonds verbroederen bij het kampvuur en overdag vruchteloze pogingen ondernemen om exotische fauna te ontdekken. Op een paar otters, toekans en zwijnen na, hebben we vooral flora gezien.

Het werd een snelle doortocht door Bolivia (Puno-La Paz-Santa Cruz-Corumba) om op maandag 6 juli na 17u hobbelen in de trein de Braziliaanse grens opnieuw over te steken. Terug thuis in Brazilië sinds april, losse sfeer, terug sappig Braziliaans spreken. Ik zag het al helemaal zitten!

Jammer dat de Kezen Brazilië uit de wereldbeker gekegeld hadden, anders zou ik hevige voetbaltaferelen meegemaakt hebben. Dan zijt ge eens een keer in Brazilië op het moment van de finale...Het zal dus voor over 4 jaar zijn, een ideaal excuus om Brazilië opnieuw op te zoeken, of wordt het volgend weerzien over 6 jaar met de Olympische Spelen?

Na de Andes in Ecuador, Peru en Bolivia, was het weer effe heerlijk op adem komen tussen de palmbomen. De Pantanal is zowat moerasgebied en savanne. Daarmee dat ge daar dus gemakkelijker wilde dieren ziet dan in de jungle, waar ze zich beter kunnen verschuilen tussen het dichte struikgewas. Eind juli ontdekken we wel de Boliviaanse jungle.

De 4-daagse van de Pantanal had veel weg van een bivak, maar dan in hangmatten. Overdag eropuit en 's avonds verbroederen bij het kampvuur. Het tofste waren nog de wandelingen en de bootsafari. Minder succes hadden we met de nachtsafari en de jeepsafari, net als de onvruchtbare poging om piranha's te vissen... Heel gezellig werd het nog toen na 2 dagen plots een bekend gezicht arriveerde... De Londenaar Tim kwam plots opdagen na 3 maanden. De laatste keer zagen we elkaar in Salvador de Bahia, april. Het moest weer lukken.

De finale van het WK heb ik op tv gevolgd in het treinstation, de verlengingen via radio op de trein naar Santa Cruz... Via de radio sijpelde toch het verlossende doelpunt van Alonso door... Zelden zo'n uitgelaten Bolivianen gezien...

Ondertussen zijn we in Cochabamba beland, morgen weer nieuwe ontmoetingen met geëngageerd volk. Het vrijdagse nachtleven werd alvast goedgekeurd! We gingen effe 1 pintje drinken, maar om half 5 lagen we dan toch in ons nest...

Dit is de enige jaguar die we gezien hebben in de Pantanal:

Fotokes op Picasa:

Pantanal

Ché achterna...

2010-07-16T05:14:00.004+02:00

Vanuit Santa Cruz wens ik bompa Vuerstaek een stevige 102de verjaardag! Dat er nog 100 jaar mogen bijkomen!

Hier in Santa Cruz hebben we de voorbije dagen de streek verkend waar Ché Guevara in 1967 zijn laatste wapenfeiten pleegde, alvorens door de CIA in La Higuera definitief naar het Rijk der Hemelen te zijn verwezen...

Gisteren ook kennis gemaakt met de plaatselijke Cubaanse medische brigade die hier met meer dan 30 dokters en medisch personeel actief zijn, net als 2000 andere Cubaanse collega's in Bolivia, en 60000 Cubaanse dokters en verplegers wereldwijd!

Morgen door naar Cochabamba, waar Evo Morales in april een alternatieve klimaatconferentie organiseerde na de mislukte klimaattop in Kopenhagen.

Hoog tijd, want het klimaat krijgt hier vreemde kuren... Normaal is het hier in deze periode van het jaar 18 graden, maar nu is het vollen bak bibberen... Ik loop hier overdag rond met - zonder overdrijven - 2 broeken en 3 t-shirts, en 's nachts slaap ik met 4 paar kousen... Hopelijk is het in Cochabamba iets draaglijker!

Machu Picchu... foto's

2010-07-12T23:25:00.008+02:00

Hier Santa Cruz, Bolivia, redelijk geradbraakt na 18uur op de trein vanuit Brazilië. In de Pantanal zijn we daar vruchteloos op zoek gegaan naar wild gedierte...

In afwachting van de bende Belgen die zometeen zal arriveren, overstelp ik u met een nieuwe lading foto's... Op Picasa vindt ge foto's van de Inti Raymi in Cuzco en 5 dagen stappen naar Machu Picchu... (25-29 juni). De Inti Raymi (Feest van de Zon) in Cuzco (24 juni) was net iets minder uitbundig dan de Inti Raymi in Ecuador enkele dagen eerder... Verder nog wat sfeerbeelden uit La Paz. Daar komen we over 2 weken opnieuw voorbij.

Nog wat filmkes van Machu Picchu vindt ge bij het artikel van vorige week...

Machu Picchu (25-29 juni)

Cuzco

La Paz (3-4 juli)

In het land van Evo

2010-07-04T21:46:00.003+02:00

Terug in Ecuador beland? Neeje, Bolivia... maar het lijkt het plots weer meer op Ecuador...

Wat een verschil met Peru, waar veel mensen iets weemoedigs met zich mee lijken te dragen. Hier lopen ze er terug wat vrolijker rond en lijkt het al minder Aziatisch.

La Paz heeft me alvast kunnen bekoren met de bergen eromheen! Vooralsnog niet te veel last van de hoogte, maar ge moet hier ook geen marathon lopen hé...

Nu de bus in naar Santa Cruz, in het oosten...

Pinguins op Machu Picchu...

2010-07-02T06:10:00.019+02:00

Net als na het aanschouwen van ons aller Manneken Pis, alweer een wereldwonder van mijn lijstje kunnen schrappen. En eigenlijk was de weg ernaartoe nog veel schoner dan de eindbestemming zelf.

Met een 10-koppige groep met o.a. Boer Harm en wat geschifte Ieren zijn we 5 dagen onderweg geweest via de Salkantay-pas (4600m). Deze trekking leidt u door een veel gevarieerder landschap dan de aloude en overbevolkte Inca Trail, waar ge tegenwoordig een half fortuin voor moet neertellen. Vooral de tweede dag was het contrast enorm, met 's middag nog bevriezen tussen de eeuwige sneeuw, en een paar uur later sparrentrippen door de jungle.

Ondertussen hebben we nog gesupporterd voor de Slovaken, maar zelfs een Ierse pingüindans mocht niet baten (zie filmke). Dinsdag leek Machu Picchu eerst serieus de mist in te gaan, maar rond een uur of 11 ontsluierden de wolken ons de laatste geheimen van dit wereldwonder. Jonas, merci voor de tip van dat onderduiken op Huayna Picchu! We hebben er op de top stevig van genoten van 8u tot half 3!

Meer beeldmateriaal volgt nog wel. Morgen zetten we onze tocht verder richting Titicaca (Puno, op bezoek bij compañera Nadiezhda) en zaterdag naar La Paz...

Nagenieten op Picasa...

Machu Picchu (25-29 juni)

Machu Picchu !!

2010-06-24T16:46:00.004+02:00

Aqui Cuzco, el Ombeligo del Mundo, de navel van de wereld... Vlotjes in 22u van Lima naar Cuzco gebold in het zuiden van het land.
Net op tijd om sebiet de lokale versie van Inti Raymi te vieren, het Incafeest van de Zon.

Na wat hersenkronkels deze nacht besloten om morgen al de Camino Inca te stappen naar Macchu Pichu. Info op deze website. Morgen waarschijnlijk via Salkantay 5 dagen op weg naar de mytische ruïnes.

22u in de bus... tijd genoeg om een compilatiefilmke van de Inti Raymi van Ingapirca in elkaar te flatsen...

Check op Youtube...

Flashback Lima... (part 3)

2010-06-23T08:04:00.009+02:00

Lima... ondertussen al voor de derde keer in amper 10 maanden.... Na 32 uur in 4 bussen, 3 taxi's en een openlucht mototaxi zijn we van de vredige bergrust van de Ecuadoraanse Andes in het chaotische mierrennest aan de Peruviaanse Pacifische kust beland. Niet dat die plek hier zo aantrekkelijk is, maar het is een strategische tussenstop tussen Cuenca en Cuzco. 32uur bussen kan ik nog niet wel aan, 60uur is toch net iets van het goede teveel...

Flashback

Lima, een prettig weerzien met Edsger en andere oude Peruviaans-Madrileense vrienden uit de Erasmushoogdagen van 2002-03. In Cuenca had ik al een selectie gemaakt van de ballast die ik de komende twee maanden niet echt zal missen in Bolivia (juli) en Zuid-Peru (aug): de Braziliaanse hangmat, de Argentijnse flessenopener, de Paraguayaanse boxershorts en t-shirts van zowat overal pikken we wel opnieuw op in augustus vooraleer naar België terug te vliegen... Het reizen zal weer wat vlotter gaan...

Morgen woensdag zet ik verder koers naar het zuiden, net op tijd om donderdag in Cuzco de lokale Inti Raymi mee te vieren, het Incafeest van de Zon. De Inca's vieren zo de oogst en het lengen van de dagen. Dat wordt dan de tweede Inti Raymi op een kleine week tijd!

Inti Raymi, versie Peru

Hopelijk wordt die net zo straf als de Inti bij de ruïnes van Ingapirca afgelopen zaterdag! Dat was zowat het best denkbare afscheid op Ecuadoraanse bodem! Met oude vrienden uit Cuenca en nieuwe uit het hostal was het een stevig festival met traditionele dans en muziek! Alle ingrediënten voor een deftig feestje waren aanwezig, inclusief premix mojito.

Veel tijd om te mijmeren over het definitieve afscheid van de vertrouwde Cuencaanse thuishaven was er niet toen we zondagmorgen na de feestnacht gehavend de uitvalsbasis in Calle Larga bereikten. Amper tijd voor ontbijt en een verfrissend douchke alvorens mijn roes verder uit te slapen in de rammelbus naar het zuiden. Wat een opluchting toen mijn maag al wat minder begon te draaien nadat we de bochtige bergen voorbijgebold waren.

Voorlopig raast mijn trein aan lichtsnelheid verder en is er amper tijd en gelegenheid om stil te staan bij het definitieve afscheid van Ecuador. De vorige keer in januari wist ik nl. dat ik enkele maanden later nog terug zou keren, maar ditmaal zal het weerzien een paar jaarkes op zich laten wachten. Gelukkig kom ik elke dag weer in een nieuwe wereld terecht en krijgt de melancholie geen kans om me onder te dompelen in heimwee naar de vele onvergetelijke momenten in Cuenca. Later zal ik op een kalmer moment ongetwijfeld nog wel eens “mijne klop krijgen” en de drang hebben op de eerste vlieger terug naar Ecuador te springen... Maar dat zijn zorgen voor morgen... De volgende prioriteiten zijn Cuzco, Titicaca en Bolivia!

Foto's Cuenca op Picasa:

Cuenca, part 2 (juni 2010)

Ecuador, hasta la proxima!

2010-06-20T18:05:00.003+02:00

Laatste momenten op Ecuadoraanse bodem... Met pijn in het hart verlaat ik over enkele ogenblikken dit schitterend land waar ik vijf maanden lang zo ongeveer de schoonste tijd van mijn leven heb meegemaakt...

De voorbije tien dagen zaten we opnieuw in Cuenca om iedereen nog eens goeiendag te zeggen. Terug naar school om met de klein mannen te spelen en mijn fiets te verloten...

Gisteren beste afscheidsfeestje ooit meegemaakt... Had nog wat volk uitgenodigd en nog wat vrienden wilden wel wat komen spelen... Check video op YouTube van feestje gisteren...

Foto's Esmeraldas & frontera Colombia

2010-06-16T05:28:00.000+02:00

Ipiales - Frontera (4 juni)

Ibarra (5 juni)

San Lorenzo, Esmeraldas (6 juni)

En toen leek Ecuador plots zo hard op België...

2010-06-09T19:34:00.015+02:00

Ecuador... een mini-Zuid-Amerika... In Ecuador kan je op korte tijd als het ware een reis door het hele continent maken. In het evenaarsland vind je op kleine schaal zo ongeveer alle rassen van het continent. In andere landen bestaan dezelfde enorme verschillen in ras en cultuur, maar in het compacte Ecuador ligt dat allemaal dichter bij elkaar.

Net zoals een Spanjaard weinig lijkt op een Fin, of een Tunesiër op een Congolees, bestaat er evenmin zoiets als DE Zuid-Amerikaan. Het stereotype beeld van dit continent wordt in Europa nogal eens herleid tot de pamfluitspelende Peruaan in de winkelstraat. Door de verschillende migratiegolven naar Zuid-Amerika, vind je hier echter alle mengvormen tussen de oorspronkelijke bewoners, de blanke kolonisatoren en de zwarte slaven. Vooral ten noorden van Peru en Bolivia kom je alle kleuren van de regenboog tegen.

Die diversiteit viel me zaterdag weer eens op, toen ik van Ibarra in het binnenland naar San Lorenzo aan de kust reed. Zoveel verschillende landschappen op korte afstand en tijd: van de koele bergen tot het zwoele mangrovewoud aan de kust. Nog interessanter is de weerslag ervan op de levenswijze en de mentaliteit van de lokale bevolking.

In een busreis van amper enkele uren kom je alle mogelijke mesties- en mulatschakeringen tussen Kaukasisch blank tot Afrikaans zwart tegen. Van de gesloten, ingetogen serranos (bergbewoners) tot de uitbundige costeños (kustbewoners). Aan de kust hoor je geen quichua spreken,maar schalt de salsa en merengue op elke straathoek, terwijl enkele donkere mannen domino spelen.

Zo'n grote verscheidenheid in een klein land, net zoals in de andere landen van het continent. En toch bestaan er in die landen amper afscheidingsbewegingen die zich willen afzonderen op basis van ras, taal of cultuur. Wat een verschil met België waar enkele minieme verschillen in cultuur en mentaliteit als excuus worden aangegrepen om het land nog verder op te splitsen!

Zoals met vele zaken, heb je vanop afstand af en toe een klaardere kijk op de situatie. Plots zie je dingen waar je eerder van dichtbij niet aan dacht. Bijvoorbeeld tijdens de busreis van zaterdag of wanneer andere reizigers je vragen hoe dat nu precies zit met die burgeroorlog tussen Vlamingen en Walen... Dikwijls flitst door mijn hoofd ook de volgende bedenking wanneer ik nog eens een Zwitser tegenkom: nog zo een boeiend land met verschillende talen en culturen... en toch hoor je weinig separatistisch nieuws uit dat Alpenland...

Ik stel voor dat we het voltallige Belgische parlement op inspiratiemissie sturen naar Zud-Amerika en Zwitserland. In Zuid-Amerika zouden ze ontdekken dat er ook arme blanken en rijke zwarten bestaan en dat die laatsten zich soms westerser gedragen dan hun blanke landgenoten. Moeilijk om hier de bevolking te verdelen op basis van cultuur... De breuklijnen lopen eerder economisch!

In Zwitserland zouden de personages uit ons politieke circus inspiratie kunnen opdoen in de indeling op basis van 26 kantons, vergelijkbaar met de Belgische provincies. Dat voorkomt een opdeling in twee grote, Duitstalige en Franstalige blokken (naast de Italiaanse en Retro-Romaanse blokken). Behalve het feit dat het provinciale niveau in België een interessant beslissingsniveau is dat tegenwoordig onderbenut wordt, vermijd je zo de opdeling in twee grote Vlaamse en Waalse kampen. Een Limburger verschilt in mentaliteit volgens mij trouwens meer van een Antwerpenaar dan van een Luikenaar...

Voor wie het nog niet gemerkt zou hebben: in de democratie België is het onmogelijk te stemmen op partijen die nochtans in de regering zitten: nl. die van de andere kant van de taalgrens. Onmogelijk dus om te stemmen op Ecolo indien ik dit zou willen. Democratischer gaat het eraan toe bij de Duitse buren, waar de kiezers twee stemmen uitbrengen: één stem voor een lijst uit hun Bundesland, en daarnaast nog een stem op nationale lijsten. Met zo'n systeem verplicht je politiekers ook rekening te houden met de stemmers uit andere delen van het land. Alvast een motivatie minder voor onze politiekers om zich separatistisch te profileren en verdeeldheid te zaaien in ons polyglot land.

Zoals in de meeste landen ter wereld, lopen ook in België de echte scheidingslijnen niet tussen talen of culturen, maar tussen de sociale situatie en klasse waartoe iemand behoort. Volgens mij deelt een Vlaamse arbeider meer interesses en belangen met een Waalse arbeider, dan met zijn Vlaamse fabrieksbaas. Op patronaal vlak bestaan trouwens amper barrières op basis van taal of cultuur. In de raden van bestuur van de grote bedrijven zitten die toplui gezellig bij elkaar, want ze trekken aan hetzelfde touw.

Als je deze situatie ook in beschouwing neemt, wordt het al duidelijker wie er precies baat heeft bij die verdeeldheid en een verdere splitsing tussen Noord en Zuid in ons land... De Vlaamse patroonsorganisaties hebben hun Sinterklaaslijstje al klaar liggen met wat ze van plan zijn met het gehoopte grotere budget voor een onafhankelijk Vlaanderen (een groter budget dat nog niet eens zo zeker is, maar daar kan ik nu niet over uitweiden).

De gewone man in de straat wordt echter niet beter door een gesplitste sociale zekerheid, een afgeslankte sociale zekerheid als gevolg van de geplande vermindering van de sociale bijdrage van de bedrijven... Concreet: lagere pensioenen, geen wachtuitkering voor jonge werklozen, hogere rekening voor dokter en ziekenhuis... Maar ja, die asociale gevolgen van een verdere splitsing hangt hollebollegijs De Wever niet aan de grote klok. Hij heeft het goed afgekeken bij de Romeinen: dividere et imperare... verdeel en heers...

De Vlaamse teletubbies weten veel ontevreden kiezers in te pakken met hun gemakkelijk separatistisch haatdiscours, zonder de concrete gevolgen voor de gewone man te vermelden... Ik laat me alvast niet vangen door die idiote kerktorenretoriek! Mijn volmacht gaat zondag niet naar haatzaaiers!

Stino Clandestino

2010-06-05T04:29:00.006+02:00

Stino legal, maar dat is dan ook maar dankzij de bereidwillige medewerking van enkele corrupte Ecuadoraanse douaniers... Het heeft me een nutteloze retour naar het Ecuadoraanse consulaat in Ipiales gekost, maar de bevrijdende stempel staat uiteindelijk in mijn paspoort! Als ik die niet had gekregen, had ik ernstig overwogen gewoon de grens over te wandelen, zonder stempel, illegaal. Tussen september en januari had ik toch ook amper mijn paspoort moeten bovenhalen tijdens controles... Dat zou zo ongeveer het domste plan van mijn leven geweest zijn, want we waren sinds Tulcán nog geen half uur onderweg naar Ibarra, of we hadden al twee politiecontroles aan ons been.

Stino peregrino

De laatste dagen op Colombiaans grondgebied waren een verderzetting van de salsabijscholing (Cali) en terugkeer naar de boerenbuiten (Pasto, Laguna de la Cocha), met vooral de terugkeer naar Ecuador in het achterhoofd. Deze morgen (vrijdag 4 juni) op weg naar het zuiden in Ipiales nog een bedevaart ondernomen naar de kathedraal van Las Lajas, indrukwekkend gelegen in de canyon van de Rio Guaitara. Heilzame grond, want na Lourdes worden nergens zoveel weldaden aan Onslievevrouwke toegeschreven als hier. Daar kan Damiaan nog een puntje aan zuigen...

En dan nog even de laatste twee kilometer afwerken die Ipiales scheiden van de Ecuadoraanse grens. Grenzen oversteken, het is nooit mijn favoriete bezigheid geweest... In Europa moet ge hooguit eens vriendelijk lachen en ge kunt verderrijden, maar daarbuiten moogt ge telkens opnieuw aanschuiven om het ene land te mogen verlaten, en dan een paar honderd meter verder opnieuw om het andere land binnen te mogen... Grenzen... na de oprichting van VTM zowat de meest zenuwtergende creatie van het mensdom... met de nadruk op dom.

Visumellende

Behalve de illegale tomaten aan de Argentijns-Chileense grens, ben ik op mijn voorbije 18 grensovertochten nooit een dwarsliggende douanier tegengekomen. De Ecuadoraanse wetsdienaars vormden vandaag daarop helaas een irritante uitzondering. De luttele twee resterende kilometers tot Ecuadoraanse grond werden onverwacht nog een kalvarietocht van meer dan drie uur... En dan mag ik nog van geluk spreken dat Ipiales niet verder van de grens lag!

Tot op de peso had ik mijn laatste uitgaven op Colombiaanse bodem uitgeteld, inclusief geforceerd middagmaal om half 11 's morgens, om toch maar geen nutteloos geld over te houden. Die laatste Colombiaanse pesos had ik beter niet omgewisseld, want die kwamen nog van pas voor.... de terugweg naar Ipiales... Ik kan de douanier moeilijk van slechte wil beschuldigen, want zijn computersysteem weigerde simpelweg alle medewerking: sinds september was ik nl. al meer dan 90 dagen als toerist in het land, en het was al een wonder dat ik die verlenging bekomen had op de terugweg van mijn Peruviaanse uitstap eind november... Een extra verblijf kon alleen nog maar met een toeristenvisum... dat enkel te verkrijgen was op het consulaat in Ipiales...

Vakantie voor alle consuls!

Terug op weg naar Ipiales dus... en gelukkig had ik nog wat dollars op zak voor de taxi terug... naar een gesloten consulaatdeur... Dat is gelijk ge de Nederlands grens niet over moogt en een paar uur vast zit in Herbricht of Smeermaas... Om 14u zouden ze opnieuw aan de slag gaan, maar na bijna 2uur wachten, kwam er tegen half 3 toch eindelijk iemand opdagen. Een toeristenvisum? Tja, dat kan alleen de consul afleveren, en die is er niet tot... dinsdag... Ze deden nog een poging om mij te overtuigen tot dinsdag in Colombia te blijven, maar mijn lichaamstaal was duidelijk genoeg dat ik daar niet echt zin in had...

Gewapend met een schriftelijke bewijs ivm de afwezige consul, trok ik dan met de moed der wanhoop opnieuw naar de grenspost, in de hoop dat ze me een voorlopige toelating van tien dagen zouden geven .Dat bleek onmogelijk, maar plots kon wel hemel en aarde bewogen worden om mij toch een normaal toeristenverblijf van zowaar 45 dagen in mijn paspoort te stempelen, zonder visum!

Toevallig begon de bereidwillige douanier heel stil over de normale kostprijs van een visum, en dat hij me nu toch wel heel hard geholpen had... Tja... die deal had ik al voelen aankomen toen alles opeens mogelijk was... Een normaal visum kost 50 dollar, maar na wat gezever over mijn vrijwilligerswerk, kwam ik er uiteindelijk vanaf met 30 dollar. En dat dankzij een consul op vakantie :)

Door deze kalvarietocht van drie uur, wordt het nog bang afwachten of we over een half uur in Ibarra nog een aansluiting kunnen vinden naar San Lorenzo aan de kust...

PS: vrijdag, 21u30
Ondertussen gestrand in wereldstad Ibarra, ten noorden van Quito... Dankzij onze overijverige douaniers en een tergend trage bus te laat om nog op een deftige tijdstip in het hete San Lorenzo aan te komen... Hopelijk valt hier wat te beleven op een vrijdagavond!

Ipiales - Frontera (4 juni)

Gran Colombia

2010-06-02T04:06:00.006+02:00

Colombia... vaderland van Gabriel Garcia Marquez en Botero, maar helaas beter bekend omwille van haar witte exportproduct en de burgeroorlog. Ook ik had door die vooroordelen Colombia aanvankelijk niet opgenomen in mijn reisprogramma, maar de unaniem positieve verhalen van collega-reizigers hebben mij gelukkig van gedacht doen veranderen. Colombia gevaarlijk? Laten we zeggen dat het grootste risico is het land niet te willen verlaten. Er zijn voor toeristen gevaarlijker oorden in dit continent, en met de presidentsverkiezingen is er beduidend meer leger in het straatbeeld.

Aanmodderen in de vulkaan

Door een wegblokkade vlak voor de Venezolaans-Colombiaanse grens had ik voor mijn geïmproviseerde kalvarietocht zes bussen, taxi's en jeeps nodig om vanuit Mérida in Cartagena te geraken op maandag 17 mei. Vooral de jeeptocht door de veldwegen om de blokkade te omzeilen was spectaculair. De plaatselijke bevolking pikte haar graantje ook mee met geïmproviseerde tolheffingen: simpelweg een touw over de zandweg spannen en de jeeps pas doorlaten na betaling van een veel te dure bijdrage... Dat systeem kende ik totnogtoe alleen van oudejaarsavond in Cuenca, toen buurman Luis met zijn travestie-act het hele verkeer in Calle Larga ophield...

Koloniaal Cartagena is binnen de oude stadswallen gewoonweg indrukwekkend, zowat de koloniale versie van Brugge. Maar net als Brugge enorm toeristisch en na 9 maanden Zuid-Amerika hebt ge uw dosis koloniale architectuur wel gehad. Veel spannender leek me daarentegen de nabijgelegen vulkaan Totumo, waar ge in de krater een modderbad kunt nemen. We hielden het motto “Hoe vettiger, hoe prettiger” helemaal in ere met een massage in die ploeter. Nu ben ik helemaal verlost van mijn artritis! Op de terugweg de modder afgespoeld met een verfrissende plons in de Caribische Zee...

's Anderendaags lagen er in de haven enorme schepen, ter gelegenheid van een of andere zeilrace. Voor Kapitein David allemaal bootjes om duimen en vingers van bij af te likken! 's Avonds klonk in de hamburgertent een Italiaans accent me bekend in de oren ... Christian was ik een maand en twee landen eerder nog tegengekomen in het Braziliaanse Belém, waar de Amazoneboot vertrekt.

In de achtertuin van Pablo Escobar

De rol van deze drugskoning is al enkele jaren uitgespeeld, met als gevolg dat het er tegenwoordig nog heter is nu andere bendes strijden om de controle over Medellín (22-23 mei)... Van de stad heb ik niet veel meer gezien dan een housewarming tot 7u 's morgens en een picknick in het park. Die fijne ontmoetingen met Colombiaanse Couchsurfers zijn zoveel interessanter dan die paar overgebleven koloniale gebouwen tussen de betonnen moderniteit.

Na twee weken was het nog een prettig weerzien met de Kroatische Couchsurfers Vanja en Jasna die in Mérida ook te gast waren bij Gabriela. Met hen en nog wat Engelse hostalgenoten uit Cartagena hebben we het prachtige stuwmeer van Guatapé verkend (zaterdag 22 mei) .

Goudkoorts in Bogotá (24-26 mei)

Vanuit de hostalkamer zou deze hoofdstad waarschijnlijk niet echt bekoord hebben. Couchsurfen in het oude stadscentrum Canderlaria maakte de stad al veel persoonlijker en gezelliger. In de zoutkathedraal van Zipaquira iets buiten de stad zijn we uiteindelijk niet geraakt (te lui), evenmin als in het natuurgebied Chicaque (regen), maar wel in de prachtige musea del Oro (goudmuseum) en Botero. Ge moet toch ergens gaan schuilen voor de dagelijkse lading namiddagregen... Onder hetzelfde excuus nog een veel te dure persoonlijke salsales meegepikt om in Cali niet ten onder te gaan in dat salsageweld. Gelukkig regende het woensdagmiddag (nog) niet toen we met de kabelbaan de heuvels van Montserrat bestegen voor een adembenemend zicht op Bogotá.

Ley seca = ley fiesta

Aanvankelijk leken de presidentsverkiezingen een ideale gelegenheid om het land en de politieke situatie beter te leren kennen. Veel minder ideaal bleek dat toen ik in Medellín hoorde over de ley seca, de drooglegging van het ganse land gedurende het verkiezingsweekend. Nog harder heb ik gevloekt toen ik woensdag pas vernam dat het alcoholverbod vrijdagmiddag reeds van kracht wou worden in plaats van zaterdag... Te laat om nog een dag eerder naar Cali door te reizen...

Dan maar de reisplannen omgegooid om tijdens het weekend niet in een levenloze metropool te verkommeren: eerst donderdag en vrijdag naar salsahoofdstad Cali, en tijdens het weekend op afzondering in de groene koffiestreek. Zoals altijd komt ge natuurlijk de beste feestjes tegen wanneer ge die het minst verwacht...

Salsa français

Cali, de hoofdstad van de salsa, perfect om de salsatalenten aan te scherpen. Een Belg op zoek naar salsales en een Caleña in volle voorbereiding van haar examen Frans. Donderdagnamiddag Franse conversatie en 's avonds salsa, voor beiden een win-winsituatie, alhoewel zij toch een betere leerling was dan ik...

Ongeveer alle cafés waren dan wel gesloten vrijdag, maar dat was voor de Caleños alleen maar een aanleiding om massaal binnenshuis de bloemetjes buiten te zetten... En zo komt ge terecht bij studenten die het einde van het semester vieren, en later op de avond bij een internationaal feestje waar ge nog een Duitse Hollander uit Kerkrade tegenkomt die in... Veldwezelt gewoond heeft... en waar ge nog es plat mee kunt kallen.

Koffieboer Stino

Na zoveel tijd in de stadsjungle hadden we nog eens dringend behoefte aan wat frisse plattelandslucht. Zaterdag dus de drooggelegde stad ontvlucht in Salento, in het hart van de zona cafetera, de koffiestreek. De Valle del Cocora is een van de schoonste streken van Colombia, met prachtig glooiende heuvels met hier en daar wat palmbomen tussen de koeien, koffiebonen en een verloren gelopen Amerikaanse marxist... die bestaan zowaar!

Na een deugddoende tweedaagse tussen de koeien en de koffiebonen, hebben we opnieuw koers gezet naar het zuiden, met een salsatussenstop in Cali vooraleer we vrijdag na bijna 5 maanden opnieuw de Ecuadoraanse grens oversteken.

Uh! Ah! Stino se va!

2010-05-21T20:11:00.014+02:00

Hugo bleef; maar Stino ging wel. Een week Mérida is genoeg geweest, en het was een waar genoegen onderdak te vinden bij Gabriela & C°. Het leek wel of zij het woord fiesta uitgevonden hebben. Voeg daar nog 2 andere Kroatische Couchsurfers bij en nog wat lokale vrienden en ambiance gegarandeerd! Tussendoor hebben we ook nog de stad verkend en de bergen rondom. Mérida: fiesta, montañas y revoluciõn!

Cuenca II

Nadat we twee maanden geleden in Vuurland de Andes achter ons lieten, was het een blij weerzien met de vertrouwde Panamerikaanse bergen. Ik voelde me direct thuis in Mérida; de stad lijkt in zoveel opzichten dan ook op mijn Ecuadoriaanse thuishaven Cuenca: rondom de stad de groene bergen, met een eeuwig lenteklimaat, koloniale architectuur en een stevige studentenpopulatie, met de bijhorende sfeer. Een ideale opwarmer dus voor mijn terugkeer naar Cuenca over een drietal weken. Ik kijk er al naar uit!

Meer dan de koloniale gebouwen en de indrukwekkende bergen, was het vooral de unieke politieke situatie die me interesseerde. In weinig landen is er de laatste jaren zoveel veranderd en gebeurd als in Venezuela onder het leiderschap van Hugo Chávez. Vorige week heb ik dan ook zoveel mogelijk gelegenheden aangegrepen om te polsen naar de steun of kritiek op de regering. Hierover volgt eerstdaags nog een artikel.

Dauwtrip

Na de fiesta's zijn we toch nog in de bergen geraakt. Eerst met de Kroaten met de jeep door het hoogland en in het weekend het serieuze werk. Twee dagen onderweg tussen Mucunután en Los Nevados, en maffen bij de kluizenaar Pedro Peña, die sinds zijn 40ste levensdag in de bergen woont, en daar nooit is weggeweest, tenzij om met de kabelbaan in de stad eten te gaan kopen of een zieke tante te bezoeken twee dorpen verder. Couchsurfer Jesus kent de bergen op zijn duimpje en vergezelde me zaterdag tot dichtbij Pedro.

Voor we de bergen introkken nog even de auto van Jesus volgetankt... Kostelijke operatie? Niet echt... Hier is benzine letterlijk goedkoper dan water! En nog niet zo'n beetje: welgeteld zo'n 50 keer goedkoper! 0,097 bolivar /liter (€ 0,02 /liter) , tegen pakweg 6 à 8 bolivar voor 1,5 l water...

's Anderendaags voor dag en dauw uit de veren, en om 6u met de eerste zonnestralen op pad. Eerst stevig klimmen tot Alto de la Cruz (4250m) en dan verder afdalen tot het schilderachtige bergdorpke Los Nevados (3100m). Normale mensen doen 7à9 uur over die trip, maar om de jeep naar Mérida niet te missen heb ik een tandje moeten bijsteken. Nog voor het middaguur waren we op de eindbestemming, net op tijd voor de jeep.

Zondagnacht zijn we vertrokken richting Colombia, wat door een wegblokkade nog een hele kalvarietocht geworden is. Na 28uur en 7 bussen, taxi's en jeeps zijn we toch in Cartagena geraakt, terug aan de Caribische kust. Op zoek naar zon, strand, salsa en vulkanische modderbaden...

Mérida (11-17 mei)

Costa caribeña (5-9 mei)

2010-05-14T18:16:00.005+02:00

Tussen het tropisch regenwoud en de bergen brachten we de voorbije dagen een blitzbezoek aan de Caribische kust. Dat was na 4 jaar (Cuba) een prettig weerzien met de wuivende palmbomen aan het appelblauwzeegroene water... Geen Hawaïanas meer te koop in de apotheken, maar wel alomtegenwoordige reggaeton en revolutionaire opschriften: we zijn in de Bolivariaanse Republiek Venezuela aangekomen!

Hugo Chavez: you love him or you hate him. Het hoofddoel van mijn bezoek aan dit onstuimige land is niet zozeer toeristisch, dan wel om uit te zoeken wat hier de laatste jaren allemaal veranderd is, en vooral: wie staat achter de hervormingen, wie niet, en waarom... Veel vragen dus over het revolutionaire proces, waarvan de antwoorden waarschijnlijk ergens in het midden liggen tussen de diabolisering van de populistische dictator Chavez zoals in de mainstream media en de bejubeling van de van de revolutionaire volksheld in de linkse pers.

Stino Dolfino

Rechtstreeks van het Braziliaanse regenwoud naar de Caribische kust... In Puerto La Cruz even bekomen van de busmarathon van 40uur en dan naar het ingedommelde kustdorpke Santa Fe. Hostal op het strand, tussen de vissersbootjes en de palmstranden... De volgende dag met een Venezolaans koppel met de boot naar een eilandje in de buurt, in het aangename gezelschap van een kudde dolfijnen. Bij het koraal wat naar gesnorkeld op zoek naar exotisch waterfauna- en flora: mooi koraal (aiai, toch wel scherp!), fluovissen, massa's sardienen en vissen die achteruit kunnen zwemmen... en daarna doorhebben dat die gewoon een extra oog hebben geschilderd op hun staart.

Ik had gerust nog wel een paar dagen kunnen blijven rondhangen in Santa Fe, maar er zijn natuurlijk nog andere dingen te beleven in Venezuela, zoals andere stranden met palmbomen, maar dan in het westen. Dat werden nog 2 tumultueuze busreizen, met de nachtbus die 4 keer moest stoppen wegens een of ander defect en dan nog vanwege een passagier die niet wilde betalen, totdat de politie hem van de bus kwam halen.

Reggae Geel

Het buske dat ons van Maracay door de bergen tot aan de kust zou brengen, zal ik ook niet snel vergeten. Ik waande me terug in de Filippijnen bij die verzameling kleurrijke buskes in de busterminal: net zoals de Filippijnse jeepneys was de ene omgebouwde Amerikaanse schoolbus nog flamboyanter dan de andere, met de gekste attributen als decoratie. Het belangrijkste criterium in de strijd om de coolste bus leek wel het vermogen van de geluidsinstallatie. Volgens mij had onze chauffeur van de Schuer de installatie van Rock Werchter overgekocht...

Twee uur lang trilden mijn ingewanden mee op het ritme van de bonkende bas... Gelukkig had ik mijn oorstoppen binnen handbereik, maar volgens mij lijdt de kustbevolking van Venezuela massaal aan chronische oorschade. Dat kon echt niet gezond zijn voor die klein mannen van 3 of 4 jaar! Volgens de deskundige mening van mijn busbuur staat het volume soms zelfs nog luider, maar mochten we deze keer zeker niet klagen over de dj-talenten van onze chauffeur. We zijn weer helemaal mee met de nieuwste hits in de bachata, reggae, salsa, reggaeton en merengue!

Hij had die investering beter in een paar stevige remkabels gestoken, want na nog geen half uur stonden we al aan de kant met kapotte remkabels... Behalve een rallypiloot en uitstekende dj, bleek onze chauffeur ook een handige Harry. De remkabel was redelijk snel vervangen, maar het was niet zo slim om die merengue nog loeihard door te laten klinken tijdens de reparatie... Zijn rijdende discotheek kreeg hij natuurlijk niet meer aan de praat en moesten de startkabels bovengehaald worden...

Ron al malecón

We zijn dan toch heelhuids in Puerto Colombia aangekomen (zaterdag 8 mei), prachtig gelegen tussen de Carische zee en de bergen met het regenwoud van natuurpark Henri Pitier. Met de Argentijnse buskompagnons Mauricio en Juan Carlos heb ik de kamer gedeeld en samen 's avonds aan de Malecón (den dijk) verbroederd met lokale bevolking. Wanneer de djembés uitgetrommeld zijn, zorgen de autoboxen er nog voor genoeg tropische ritmes. Rum, de bruine motor, tot aan zonsopgang...

De wereld is weer klein... Plots hoort ge in de straat uw naam weerklinken... Zoveel Stijnen lopen hier waarschijnlijk niet rond, dus dat zal wel voor mij bedoeld zijn... Na vijf dagen en 2500km loop ik aan de Caribische kust de Australische Asha van op de Amazoneboot opnieuw tegen het lijf...

Na een frisse duik in de woelige golven hebben we zondagavond de costa caribeña voor een weekje verruild voor de Andes in Mérida. Na het toeristisch intermezzo proberen we de komende dagen in de bergen meer zicht te krijgen op het reilen en zeilen van de Bolivariaanse Revolutie.

Meer foto's...

2010-05-08T21:35:00.001+02:00

Hola...

Puerto Colombia calling... aan de westkust van Venezuela...
Van de lange busreis geprofiteerd om wat foto's op te ruimen...

Ook opnieuw een tiental artikels van eind januari-begin februari op de blog gepost die ik er tijdelijk had afgehaald.

Belem (17-27 april)

Rio (27/3 - 5/4)

Amazone (27/4-3/5)

Terug naar het noorden...

2010-05-06T20:06:00.003+02:00

Geen paniek! Ik blijf nog wel effe aan de deze kant van de oceaan, met dat verschil dat ik me na meer dan een acht maanden weer in het noordelijk halfrond bevind (alleszins meer dan de 5 km boven de evenaar bij Quito begin oktober). Gisterennamiddag (dinsdag 4 mei) zijn we ergens in het Braziliaanse Amazonewoud over een waar 4x4-parcours de evenaar overgehobbeld, op weg naar de Bolivariaanse Republiek van onze vriend Hugo.

De schreeuw van de Leeuw

Na twee maanden kunnen we opnieuw Spaans spreken, maar ik ben toch benieuwd hoelang die obrigado's en boa tarde's eruit blijven floepen ipv gracias en buenas tardes... Exact twee maanden geleden zat ik nog tussen de pinguïns op het zuidelijkste punt van Zuid-Amerika (Ushuaia), nu zit ik hier aan de Caribische palmstranden zo ongeveer op het noordelijkste punt, en dus het dichtst bij Europa. De klok is wel weer een uur teruggedraaid, wat het verschil met het thuisfront opnieuw op 6 uur brengt.

De meeste Amazonevaarders blijven nog in Manaus hangen om de jungle te ontdekken, maar ik ben het er na een etmaal alweer afgebold. Die jungle en de lieve kleine piranha's zal ik over twee maanden wel ontdekken in Bolivia en de Braziliaanse Pantanal. Het enige wilde dier dat ik in de Amazone ben tegengekomen is een leeuw, Paul De Leeuw.

Bij mijn blitzbezoek aan Manaus vond ik onderdak bij de sympathieke Couchsurfer André, met wie ik – uiteraard – Nederlands heb gesproken en – uiteraard – naar Paul de Leeuw heb gekeken op dvd. André is nl. al een aantal keer in de Lage Landen geweest en is helemaal weg van het georganiseerde leven bij ons. Niet echt de doorsnee Braziliaan dus :)

Jungle fever

Behalve wat organisatorische uitstapjes naar de busterminal, de bank, het wisselkantoor en de winkel, had ik nog tijd om wat de toerist uit te hangen in het centrum en op het water. Zonder de ziedende zon 's morgens en de dagelijkse stortbui 's namiddags, zoudt ge nog niet doorhebben dat ge in het hart van het regenwoud rondloopt.

Manaus is een miljoenstad (bijna 2 miljoen inwoners) die in een eeuw tijd serieus is gegroeid. Eerst met de boomende rubberhandel, nadien als strategische stad in de Amazone. Om het Amazonewoud met al haar bio- en waterrijkdom niet te verliezen aan andere landen, begon de Brazilië de streek te koloniseren (integrar para não entegrar, use it or loose it). Manaus werd een vrijhandelszone, wat de nodige buitenlandse bedrijven aantrok.

Veel van die bedrijven (waaronder Playboy) kwam ik tegen op weg naar de ferryboot bij de Encontro das Agaus: de samenvloeiing van de Rio Negro en de Rio Solimões (de eigenlijke Amazone). Voor een samenvloeiing kunt ge evengoed naar Werchter voor de Demer en de Dijle, maar hier is het net iets spectaculairder: het grijs-blauwe water van de Rio Negro vermengt zich nl. niet met het geel-bruine water van de Solimões. Door het verschil in snelheid en dichtheid, stromen beide rivieren na de samenvloeiing gedurende een tiental kilometer netjes zij aan zij. Dit fenomeen is toch zoveel indrukwekkender dan alle koloniale en neoclassisistische gebouwen van Manaus samen!

Oef! Maar 40u onderweg geweest van de Amazone tot de Caribische kust... Uiteindelijk minder lang dan de geplande 48uur, maar we zijn dan ook nog maar tot Puerto La Cruz geraakt. Tegen alle verwachtingen in, is de bus hier om 2u aangekomen ipv 5u en heb ik nog maar rap een hotelleke opgezocht. Straks nog het laatste stukske tot het dorpke Santa Fe.

Nu een paar dagen aan de Caribische palmbomen in Santa Fe, ten oosten van Caracas, zaterdag of zo naar die ten westen ervan. De metropool Caracas slaan we over, om langer in mijn geliefde Andes rond te kunnen lopen (volgende week in Mérida).

Manaus (3 mei)

Amazone

2010-05-04T04:41:00.013+02:00

Terug in de beschaving na 6 dagen op den Amazoneboot... Van Belem naar Manaus (27 april-2 mei). De voorbije dagen was ik actiever dan ooit en heb ik zowaar een dagboek bijgehouden van het bootavontuur...

Dag 1 (dinsdag 27 april)

We zijn er klaar voor! De nodige hoeveelheid water (2x 5liter) en een hoop mondvoorraad ingeslagen voor het Amazoneavontuur, en 's namiddags in Belém nog een laatste keer een uitgebreide douche en heerlijk gegeten op de markt Ver-O-Peso... In de gietende regen rijdt de taxi mij tot aan de gure haven Marquez Pinto, die er door het miezerige regenweer nog guurder bij ligt. Geen nood, de “Nelio Correa” die op mij ligt te wachten, ziet er absoluut zeevaardig uit! Een verschil met de wrakken die ik al had zien liggen in andere havens dichter bij het centrum.

Wow! Het avontuur had niet beter kunnen beginnen! Met een bang hart was ik benieuwd naar het gezelschap met wie ik de komende 6 dagen en 5 nachten de intimiteit van een scheepskajuit zou delen... De volle 4m², die deelde ik liever niet met een loeiharde snurker, een stinkende zatlap of een mopperende bomma in de menopauze... En vooral: hoe betrouwbaar is die kompagnon die ook over de sleutel van je kajuit beschikt? De waardevolste spullen had ik al veilig diep in mijn grote rugzak verstopt, en mijn laptop zou ik de eerste dagen veiligheidshalve toch maar niet bovenhalen.

Die voorzorgen bleken zowaar overbodig... Naast de twee bevolkte kajuiten kon ik vlotjes mijn intrek nemen in een lege kajuit. Elk moment verwachtte ik nieuw gezelschap, maar ook nadat ik op het bovendek mijn hangmat had opgehangen, was er nog steeds geen nieuw volk komen opdagen. Stilaan begon ik te dromen van een relaxte Amazonecruise met een onschatbare luxe, privacy genaamd. En jawel, de touwen werden losgegooid en Stino mocht genieten van Home Alone!

Ondertussen hebben we kennis gemaakt met de buren: een Engels koppel, in het gezelschap van een Australische, en de onvermijdelijke Hollandse. Die komt ge toch overal tegen! Fijne mensen allemaal, even oud ongeveer, en ze hebben whisky bij... wat ik dus totaal vergeten was. Hopelijk kunnen we bij volgende tussenstops even van de boot, zodat ik ergens een fles cachaça kan scoren.

Op ons dek is het wat verder een ware wirwar van hangmatten, waar vooral de lokale bevolking zich geïnstalleerd heeft. Op het bovendek wat minder hangmatten... Te verklaren door de aanwezigheid van de tv, de hamburgertent of... de ronkende uitlaat? Wat de oorzaak ook moge zijn, het uitzicht is er beter, en hier vind je ook enkele buitenlanders. Naast een paar Australiërs vond ik nog een plekske voor mijn kersverse hangmat. Als ik wat rondkijk en vergelijk, ziet het eruit dat Hans en ik van de week geen slechte koop gedaan hebben met onze stevige hangmat.

Ik heb dan wel een kajuit, met zo min of meer ons privé-terras voor de deur, maar zo'n hangmat is ideaal om wat af te wisselen. Boven worden de boxen van de tv op de proef gesteld door de oorverdovende samba en andere Braziliaanse muziek. Wat verder laaien de emoties regelmatig hoog op en worden de domino's met volle overtuiging op de tafel geknald. Domino, na voetbal zo ongeveer de populairste sport van Zuid-Amerika...

Om de beschrijving van de boot te vervolledigen... op het benedendek (zeg maar gelijkvloers) staat de lading geïnstalleerd... massa's (groene) tomaten, ajuinen, kartonnen dozen en een moto. Wat er zich in het ruim afspeelt, is me een raadsel, maar Dutroux heb ik hier vooralsnog niet zien verbouwen.

Sinds we vertrokken, hebben we nog geen regen gezien. Een zalig vakantiegevoel maakte zich van mij meester, gevoed door een zacht briesje, een frisse Brahma en een klievende boot door een immense Amazonestroom, met in de verte wat schaarse lichtjes tussen heel veel bomen. Allemaal zeer motiverend voor een gitaarserenade.

De Engelse en Hollandse buren waren het gastpubliek, en het getokkel viel zowaar in goede aarde. Echt veel nummers kennen we nog niet, maar die paar die we kennen, beginnen stilaan te lukken. De Engelsen zijn de uitdaging aangegaan om tegen het eind van de trip de Vlaamse kampvuurhit “Daar is de lente” mee te kunnen jellen. Elke dag leer ik ze een nieuwe zin...

Dag 2 (woensdag 28 april)

Bong bong bong! Het luide gebonk op mijn kajuitdeur maakt bruusk een einde aan mijn diepe slaap. Wat brult die kerel allemaal? Is de boot aan het zinken? Als ik wat meer bij mijn positieven ben, herken ik de woorden “Café da manhã”... ontbijt dus. Half 8, is dat nu een uur voor ontbijt? En tot 8u zou ik maar tijd hebben... Het hele bioritme op de boot is blijkbaar wat vroeger (avondeten ook maar tot 19u) dan op het Braziliaanse vasteland, iets meer afgestemd op het daglicht, vermoed ik.

Gelukkig was het ontbijt nog redelijk de moeite, met een spiegelei, kaas en hesp tussen een pistolet. Veel variatie hoef ik de komende dagen waarschijnlijk niet te verwachten in dit menu, evenmin voor de portie rijst met bonen die ik zowel 's middags als 's avonds voorgeschoteld kreeg, telkens met kip, maar wel met andere rauwkost.

Totnogtoe hadden we alleen in het duister gevaren, en was het 's morgens een aangename kennismaking met het landschap van de komende dagen: bruin water en groene bomen. Die bomen zijn soms dichtbij (20-tal meter) of veraf (2000 meter). Om de een of andere reden slingert de boot over de rivier. Gelukkig vaar ik niet stroomafwaarts, want dan vaart ge helemaal in het midden van de immense stroom (meer debiet, dus sneller), en lijken die enorme palmbomen eerder op grassprietjes.

Over de dagindeling kunnen we kort zijn: letterlijk rondhangen... in de hangmat op het bovendek dan wel. De bedoeling is dat ik “Les 7 péchés d'Hugo Chavez” (Michel Collon) uit heb (meer dan 400 blz) vooraleer ik volgende week de Venezolaanse grens oversteek. We zitten op schema met de teller na leesdag 1 op 120 blz. Weer een sterk boek van Michel Collon, en dubbel zo interessant nu ik zelf ter plekke ben en binnenkort persoonlijk de lectuur aan de realiteit kan toetsen.

Terwijl ons schip stadig koers zet naar Manaus, worden we onderweg een aantal keer geënterd... Kleine kinderen halen halsbrekende toeren uit om hun sloepje aan onze reus vast te haken, aan boord te klauteren en wat lokaal fruit en drank te verkopen aan de passagiers. Dat is allemaal gelukkig goed afgelopen, maar dat is naar't schijnt niet altijd het geval.

Tijdens de leessessie deze namiddag nog een komische situatie meegemaakt met de Australische hangmatbuur Lindsy, alhoewel die er zelf minder mee kon lachen... Toen hij zijn fles cachaça bovenhaalde, kwamen enkele andere lokale hangmatburen ook om een slokske bedelen. Dat was zijn enige fles cachaça, die nog een aantal dagen moest meegaan, dus hij ging niet in op hun verzoek.

Misschien niet zo een geslaagde zet, want zo maak je geen vrienden, die overigens ook een oogje in het zeil kunnen houden op je spullen als je eventjes weg bent. Dat hij het verkeerde antwoord had gegeven, werd helemaal duidelijk toen iets later de kapitein voorbijkwam en de begeerde fles cachaça stante pede in beslag nam. Hoeveel Lindsy ook tegensputterde, hij zou ze in Manaus pas terugkrijgen... over 5 dagen... De grijns op het gelaat van de buren sprak boekdelen...

In mijn kajuit beschik ik ook over de ongekende luxe van een privé-douche! Geen overstromende riolen zoals het gemeenschappelijk sanitair bij de hangmatten, die volgens onze Australische vrienden veel weg hebben van festivaldouches... Mijn douche doet het uitstekend, maar is net te laag, zodat ik er niet echt onder kan staan (zoals de hele kajuit trouwens). Dat is eigenlijk niet zo erg, want ik was toch niet van plan er mijn hoofd gans onder te houden... met dat bruin water dat rechtstreeks uit de rivier gepompt wordt... Mijn gezicht was ik de komende dagen wel met mineraal water...

Na een 30-tal uur non-stop varen, moest mijn gehoor plots wennen aan een vreemd geluid... het geluid van de stilte, van een motor die even niet op volle toeren draait, en niet de hele boot doet meetrillen op het eentonige ritme van de mechanica... Zou de brandstof nu al op zijn? Toen de stilte onderbroken werd door een enorme zucht van de klaroen, werd het duidelijk: tijd voor een tussenstop!

In de verte konden we de hartelijke groet “Sejam bem-vindos em Gurupa” (wees welkom in G.) ontwaren. Aan wal stond lokaal volk klaar met een lading (nog mee tomaten?) en wat passagiers. Oh nee... als die maar geen kajuit nodig hebben... Even vreesde ik voor mijn comfortabele overtocht. Zou ik mijn monopolie over de minieme kajuit verliezen? Vals alarm... De nieuwe passagiers zouden 2 andere kajuiten bevolken. Voorlopig duurt het feest dus nog voort..

Dag 3 (donderdag 29 april)

De Nélio Correa dringt steeds verder het Amazonewoud binnen. Op sommige momenten is de rivier maar enkele honderden meters breed (een zijarm?), daarna dan weer ettelijke kilometers, waarbij je met moeite in de verte een oever kunt onderscheiden. Ook het landschap wisselde nogal vandaag, met natuurlijk overal groen en veel bomen, maar ook ontboste stukken en hier en daar wat heuvels .Op tijd en stond ook een aantal palafitas, paalwoningen.

's Morgens opnieuw een tussenstop, in Almeirim, het signaal voor Stino om de vergeten cachaça in te slaan. Gelijk ook een extra fles gekocht voor de onfortuinlijke Lindsy, die zijn drank pas in Manaus terug zal zien. De voorzorgsmaatregel van een kartonnen zak rond de flessen mocht niet baten... Amper op de boot werd mijn verse aankoop gedetecteerd en... in beslag genomen tot Manaus. Lap, de volgende keer toch maar iets verfijnder te werk gaan!

De nieuwe passagiers van gisteren bleken een cameraploeg van Globo te zijn, het grootste media-imperium van Brazilië, met tv-kanalen en een krant en waarschijnlijk nog veel meer propagandamogelijkehden. Zij reizen de komende dagen met ons mee voor een tv-programma over het leven rond de Amazone. Aangezien ik mijn plan kan trekken in het Portugees, wilden ze wel een interview afnemen met mij. Da's allemaal heel plezant met een publiek van miljoenen kijkers, maar wie mij een beetje kent, weet dat ik niet zo happig ben op commerciële televisie die de verspillende consumptiemaatschappij nog verder stimuleert...

Erg gemotiveerd was ik dus niet voor een interview, maar toen moest ik plots denken aan de in beslag genomen cachaça... Als die mannen voor mij een van mijn eigen flessen konden regelen bij de kapitein, zou ik wel een interview toestaan. Ze hebben nog geprobeerd, maar het lukte niet, dus dan konden ze ook fluiten naar hun interview.

Verder nog meegeven dat er nog altijd rijst, bonen en kip op het menu staan, en dat we zowaar geen regen hebben gezien vandaag. Dat moet minstens twee weken geleden zijn dat me dat nog is overkomen! Meestal krijgen we hier dagelijks in de namiddag een paar stevige douches over ons heen. En we hebben dolfijnen gezien bij de haven van Prainha. Volgens mij de eerste keer dat ik dolfijnen zie in hun habitat.

Dag 4 (vrijdag 30 april)

Vandaag wederom op weinig subtiele manier wakker geworden... de scheepshoorn schalde uit volle borst om de aankomst in de haven van Santarém aan te kondigen. Santarém is de derde grootste stad van de Amazone, en hier zouden we een aantal uur aanmeren. Tijd genoeg dus om de stad te verkennen en een schoon stadje op 35 km, Alter-do-Chao, met een enorm schoon strand in een zijrivier van de Amazone.

Eerst was er sprake van vertrek om 14u, dan om 13u, geen tijd genoeg om dus effe over en weer te bollen naar dat prachtige strand. Bovendien voorspelden die grauwe regenwolken niet veel goeds. Dan maar van de vrije tijd gebruik gemaakt om de Couchsurfer André in Manaus te verwittigen van de veranderde plannen. Bij hem zal ik onderdak vinden in Manaus, maar in een verwarde bui had ik onderdak geregeld vanaf maandag, terwijl we zondagnamiddag al zullen aankomen in Manaus. Daar kwam ik pas achter toen ik al op de boot zat...

Een nieuwe stad, nieuw winkels, en dus ook cachaça.Ditmaal zouden we het beter aanpakken dan de amateuristische poging in Almeirim twee dagen geleden... De lege waterflessen bleken een ideale dekmantel voor de alcoholsmokkel. Alleen... nu was er natuurlijk geen controle toen ik in de hoogste fase van alertheid de boot betrad.

Veel volk verliet de boot in Santarém (waaronder de filmcrew), maar de vrijgekomen plekken werden al snel weer ingepalmd door nieuwe hangmatten van verse passagiers. En opnieuw geen kandidaten voor mijn kajuit!

Uiteindelijk zette onze boot pas tegen 16u haar tocht verder, en konden we zonder de regen genieten van een prachtige zonsondergang, met alle schakeringen tussen rood en geel, en in het water de spiegeling van de zon en het silhouet van de oeverflora. Ook de maan zorgde wat later voor indrukwekkend schouwspel achter de wolken. Na 3 nachten in de kajuit, ga ik deze nacht mijn roes boven uitslapen, in mijn hangmat.

Dag 5 (zaterdag 1 mei)

1 mei, een feestdag... Niet veel van te merken hier op de boot. Het was een mooie zonsopgang na een nachtje hangmaffen. Comfortabel in de hangmat, maar iets te koud, dus niet fantastisch geslapen. En als er ene beweegt in een hangmat naast de uwe, wordt gij ook wakker, want dat hangt daar allemaal door elkaar. En als gij dan nog es beweegt, wordt de volgende buur ook wakker enz...

Vandaag nog een paar keer gestopt, en wederom dolfijnen gezien. De laatste zonsondergang op de Amazone was er weer de moeite, en zowaar opnieuw een dag zonder regen.

Dag 6 (zondag 2 mei)

Later in Manaus dan gepland, veel later. Pas om 4u ‘s morgens, en niet in de late namiddag zoals gepland... Gelukkig konden we op de boot blijven maffen, zodat we niet in de holst van de nacht nog op zoek moesten naar onderdak. Vanuit Santarém had ik André dus voor niets gecontacteerd voor de vroegere aankomst...

Dag 7 (maandag 3 mei)

Ondertussen hebben we hier een dag rondgelopen in de Amazonestad, veel Nederlands gesproken met Andre en naar Paul de Leeuw gekeken. Later hierover meer, en dan hopelijk ook wat meer foto’s bij dit artikel.

Morgen de bus op naar het noorden. Na bijna twee maanden ruil ik het Portugees opnieuw voor het Spaans, maar ik weet niet waar ik het minst van zal begrijpen met dat verschrikkelijk Venezolaans accent... De komende twee dagen ga ik met de bus ongetwijfeld het absoluut busrecord van mijn reis vestigen, want 48uur onderweg tot aan de Caribische kust. Als dat maar goed afloopt...

Amazone (27/4-3/5)

Bootje komt zo... (Belém, 17-27 april)

2010-04-27T20:18:00.002+02:00

Drie dagen hadden we oorspronkelijk uitgetrokken voor Belém, aan de monding van de Amazone. Het zijn er uiteindelijk tien geworden, na Cuenca dus de plek waar ik het langst ben blijven plakken op deze trip. Nu we een ticket hebben, kunnen we morgen de boot op, een weekske ronddobberen op de Amazone! Zes dagen later zou ik moeten aankomen in Manaus, in het midden van de jungle...

Limburger en Wereldburger!

Er zijn erger plaatsen in de wereld om op uwen boot te moeten wachten. Hier in de Amazonedelta zitten ze niet bepaald stil, en zoals bij vorige haltes in Brazilië, is de lokale Couchsurfgemeenschap actief. Tof volk, zo ongeveer de Limburgers van Brazilië: afgelegen van de hoofdstad, het leven is allemaal wat gemoedelijker, de mentaliteit ook. Hectische zijn wel te vinden om 5uur 's morgens als de vissersboten massaal aan de Ver-o-Peso markt (letterlijk: Zie-Het-Gewicht) aanmeren met hun verse vangst uit de oceaan en de Amazone.

Van Limburgers gesproken... het moet weer net lukken dat die kerel die op de bank een boekske aan't lezen is, u antwoordt in het Nederlands, en een gouwgenoot blijkt te zijn. Ik had Hans uit Heusden-Zolder evengoed in Antwerpen kunnen tegenkomen, want daar woonden we de volle 200meter van elkaar... (afstand Kaasstraat-Oude Korenmarkt)

Das Boot

Na eerst drie dagen couchsurfen bij Thais (die een goeie maand geleden nog een week in A'pen vertoefde), werd hostal Amazonia bij Hans in het centrum mijn uitvalsbasis. Dat bleek iets handiger om een aantal dingen te regelen voor den boot en op het laatste nipperke nog een gehavende camera (doet het weer).

De week vertraging heeft dus alles te maken met de boot naar Manaus. Elke week zijn er dan wel drie boten, maar eigenlijk is alleen die van dinsdag geschikt, want die van woensdag is dubbel zo duur, en die van vrijdag is niet meer zo zeewaardig... Natuurlijk zijn voor de goeie boot van dinsdag de tickets voor de kajuit zo ongeveer een week op voorhand de deur uit... Tja, dan maar een weekske langer genieten van het gezapige leven aan de monding van de Amazone...

Dat extra weekske leek nogal op verblijf in Salvador: niet zoveel van de stad en haar architectuur gezien, maar des te meer van het lokale leven. 's Zondags liggen ze hier niet voor de tv naar Zondag Josdag te zien, maar is het vollen bak feest! Een zalige tent hier is Mormaço, een reggaekeet aan de oever van de Amazone, waar vlotjes 1000 man kan genieten van de optredens. Elke zondag staan er zo'n 4 optredens geprogrameerd, van Braziliaanse, reggae- en rockmuziek.

Witter dan wit

Ah ja, steek nooit chloor in de buurt van waspoeder... Dat is de laatste keer dat ik mijn kleren zelf was! Gelukkig is er uit dat gescheurde zakske niet veel chloor bij het waspoeder terechtgekomen, maar toch genoeg om een aantal t-shirts naar de filistijnen te helpen...

Zometeen den boot op... onthaasten, voor zover dat nog nodig was :) Zes dagen weg van de beschaving, zes dagen rijst met bonen, het ontspannende geluid van een eeuwig ronkende moter, constant loeiharde samba, ... wat moet een mens nog meer hebben? Tot over een week of zo!

PS: braziliaans gsm-nummer was alleen geldig in Belém, vanaf nu enkel opnieuw bereikbaar via belgisch nummer, via sms (bellen alleen dringende gevallen)

Belem (17-27 april)

Stino in Afrika

2010-04-19T04:39:00.015+02:00

(ditmaal (zat 17/4) vanuit het vliegtuig van Salvador via Brasilia naar Belêm, iets waar ze in Europa op dit moment enkel van kunnen dromen... Hier voorlopig geen last van vulkaanuitbarstingen)

Bahia... bij Neckermann bekend voor de talloze paradijselijke stranden, palmbomen in Caribische stijl inclusief... Natuurlijk komt Stino hier net langs in het... regenseizoen, en na de voorbije strandweken in het zuiden van Brazilië waren die palmbomen geen prioriteit meer. Adembenemende landschappen vond ik in het Bahiaanse binnenland in de Chapada Diamantina. Bahia is natuurlijk ook de plek waar de meeste Afrikaanse slaven terechtkwamen, als ze de Atlantische oversteek al overleefden.

Orishas

Het resultaat is een geweldige smeltkroes met Indiaans, Afrikaans en blank bloed, in alle mogelijke tinten tussen blank en zwart, en alle kapsels tussen kroezelhaar, rasta's en sluik haar. Meer dan elders in Brazilië is het straatbeeld donker getint, nogal logisch met 65% van Afrikaanse origine! Vooral op de bus heb je het gevoel aan de andere kant van de Atlántico te zitten...

Afrika is alomtegenwoordig in het Bahiaanse straatbeeld, van de corpulente zwarte mamma's aan de eetkraampjes, waar ge dezelfde kost vindt als in Senegal, tot de ultralenige capoeira-dansers op het strand, op Afrikaanse ritmes. En niet te vergeten de zwarte magie van de orishas, (letterlijk: hoofdgeesten), die zich meester maken van de gelovigen, die dan in trance helemaal beginnen te flippen, in de vorm van Afrikaanse dansen. Zulke ceremonies heten candomblé, die je ook kunt bijwonen als toerist. Dat was mijn plan van gisterenavond, maar een overlijden in de wijk verknalde het feestje. Ik zal dan maar es naar den Congo (zoals in: de Limburg) gaan om dat mee te maken.

Forró

Uitvalsbasis in dit stukje Afrika was de metropool Salvador de Bahia, schitterend gelegen aan de Bahia de Todos Os Santos. Dankzij de Bahiaanse contacten van de sympathieke Eduardo, mijn gastheer in Copacabana, kon ik via via in Salvador op het nippertje nog een last minute couch regelen, bij Liane en familie. Die zit ook niet stil, en al snel kwam ik in contact met de actieve lokale Couchsurfgemeenschap, en nog interessanter... de forró. Dat is een plakkerige variant van de samba, en wordt in koppels gedanst. Als volkomen beginneling onderging ik de nodige danslessen, met gemotiveerde leraressen...

Stino Diamantino

Na 3 dagen hadden we wel genoeg van de dagelijkse zondvloed (net als in Rio, de ergste in tientallen jaren, maar behalve wat overstromingen gelukkig zonder rampzalige gevolgen) en zetten we zaterdagnacht koers richting het natuurpark Chapada Diamantina (11-14/4). Daar is het uitgebreid snoepen van tafelbergen, watervallen, meren.. . Aanvankelijk waren we van plan er een stevige 3-daagse veldtocht te ondernemen, maar behalve een Israëlisch koppel waren er op dat moment geen andere gegadigden, en ik had niet bepaald zin om 3 dagen lang over de illegale kolonies in Palestina te discussiëren...

Met Braziliaans en Engels volk uit het hostal hebben we dan maar wat korte uitstappen van 1 dag ondernomen naar de enorme Cachoeira da Fumaça (waterval, 380 m) en meren, grotten, watervallen, natuurlijke glijbanen en meer van dat moois. In tegenstelling tot aan de kust, scheen hier 3 dagen lang uitgebreid de zon. In het hostal nog bekende Belgische gezichten tegengekomen. Jeroen en Katrien kwamen me plots bekend voor, en inderdaad, die waren we 2 maanden en 7000km eerder al tegen het lijf gelopen in het toerismebureau van Bariloche, Argentinië.

Couleur locale

Na 3 dagen en een overdosis watervallen, keerden we dinsdagnacht terug naar Salvador, met de bedoeling daar eindelijk iets te zien van het historisch centrum en het strand. 's Avonds zorgde de drukke Couchsurfkalender voor een gevarieerd programma met een DJ-wedstrijd (wat een zegen! Na zoveel maanden eindelijk nog es goeie rockmuziek na al die samba, forró, salsa, bachata...), de wekelijkse meeting en een verjaardagsfeestje en... Op d'n duur begint ge de stad en de harde CS-kern beter te kennen en vloekt ge op die vlucht naar Belêm die ge moeilijk kunt verplaatsen. Leve de bussen en de vrijheid!

Voor de tweede en laatste keer dit jaar zit ik nu dus in de vlieger. Een noodzakelijk kwaad, maar uiteindelijk beter zo dan tussen Salvador en Belêm in een spoedtempo nog blitzbezoeken te brengen aan Recife, Olinda, Fortaleza en São Luis. Ik begin ondertussen toch al scheel te zien van al die koloniale gebouwen, dus liever even onthaasten en grondiger proeven van de lokale couleur locale.

Nieuwe hobby op luchthavens: wacht met boarden (inschepen) tot op het laatste moment, en geniet via de luidsprekers hoe de bemanning over de onmogelijke lettercombinatie Stijn V**rst**k struikelt... Geniet mee op YouTube hieronder. Na een uitgebreid vergelijkend onderzoek tijdens deze trip blijken trouwens vooral de Noren zowat als enigen vlot met mijn naam om te kunnen, zonder mij te linken aan de wereldhit 'Staying alive' of de zanger Sting...

In Belêm proberen we de komende dagen het komende Amazone-avontuur te regelen: 6 dagen op de bananenboot van Belêm naar Manaus...

Meer foto's op Picasa...

Salvador (7-17 april)

Chapada Diamantina (11-14 april)

Bij de Carioca's

2010-04-10T02:12:00.018+02:00

Het gebeurt niet dikwijls dat ge u direct thuis voelt in een metropool. In Barcelona en Lissabon had ik dat gevoel, en hetzelfde nu ook in Rio. Dat is niet zozeer te danken aan de mooie koloniale architectuur, maar eerder aan de inspirerende ligging tussen de bergen en de Baia de Guanabara, en vooral aan de Carioca's, het levendige volkje dat dit paradijs bevolkt. De Couchsurfinggroep van Rio is niet voor niets de actiefste ter wereld.

Na de hartelijke ontvangst zondag (28/3) bij Eduardo in Copacabana, verhuisden we naar de hostalbunker Mellow Yellow, en 2 dagen later naar Paula, in Lapa. Daar waren we niet de enige gasten. In haar eindeloze goedheid bood ze nog onderdak aan de Amerikaanse Amma en de Braziliaan Rodrigo, uit Fortaleza.

R.I.P. Netbook
Het vorige verslag over de eerste dagen in Rio was een van de laatste wapenfeiten vanop mijn vorige netbook... Die kreeg woensdag (31/03) nl. nogal epileptische kuren en volgde mij slaafs toen ik van mijn stapelbed sprong... Natuurlijk sliep ik bovenop dat stapelbed van drie verdiepingen.

De computer doet het zowaar nog (flash drive), maar het scherm weigert meer dan enkele vertikale strepen te tonen... We zijn nog bijna 5 maanden onderweg, dus toch maar opnieuw zo'n handig computerding aangeschaft. Marcelo, de vriend van onze gastvrouw Paula, was daarbij een grote hulp.

Stedelijk regenwoud

Allez, veel zin had het niet om lang stil te staan bij dit materieel verlies... Niemand is gestorven en het was iets minder prettig geweest als ikzelf van 3 hoog onzacht in aanraking was gekomen met de hostalvloer... De stevige wandeling 's anderendaags in het bos Tijuca was dan ook de ideale manier om het pijnlijke verlies te verwerken...

Rio is een van de groenste metropolen ter wereld, met al die stranden, bergen... en tropisch regenwoud midden in de stad! Jawel, midden in de stad ligt het enorme natuurpark Tijuca, een prachtig stuk regenwoud, met vanop de top van de Pico Tijuca een schitterend zicht op de ganse stad en de stranden. Op het forum van Couchsurfing had volk gereageerd en de groep dikte nog internationaler aan met kamergenoten uit het hostal en verloren Noorse woudloopsters.

Op de lappen in Lapa

Vrijdag was Paula een ideale lokale gids in haar buurt Lapa en in Santa Teresa er vlak naast. Daar is een Chileense schilder ooit begonnen de trappen voor zijn deur op te fleuren met tegelkes, en dat is een beetje uit de hand gelopen. Nu zijn in zijn levenswerk tegel van over de hele wereld verwerkt, inclusief Manneken Pis en de staddschilden van Kontich en Beveren... Santa Teresa lag er toen nog vredig bij, iets wat op dit moment helemaal anders moet zijn.

De sfeer zat er goed in, dus iedereen was in de juiste stemming voor een rondje truth or dare tot in het ochtendgloren... Alsof we elkaar al maanden kenden ipv enkele uren. Om maar een beeld te geven van het grote familiegevoel bij Laura en Marcelo! 's Zaterdags met de hele bende nog op de Sambalappen in Lapa.

Futebol

Een week in Rio zonder een voetbalmatch mee te pikken in het legendarische Maracanãstadion, dat kon natuurlijk niet. In dit enorme stadion werd destijds de finale van de Wereldbeker afgewerkt voor meer dan 186 000 socios. Ondertussen hebben ze de boel wat aangepast aan de huidige normen, en kan er nog 'maar' 80 000 man in.

Nu was het net Pasen en stond niet bepaald de topaffiche geprogrammeerd: Fluminense – Macaé, te vergelijken met Gent – Lokeren. Vreemde bedoening, zo'n enorm stadion met amper 5000 supporters... Gelukkig kregen we nog genoeg goals voorgeschoteld: 3-1 voor Fluminense.

Bahia

Op weg naar het noorden hebben we gisteren een tussenstop gehouden in Ouro Preto, de koloniale versie van Brugge. Die stad heb ik verkend met Marc uit Parijs, die zich laat betalen door de nationale radiozender Europe 1, in ruil voor dagelijks een 10-tal minuten verslag van zijn belevenissen...La Tournée Mondiale de Micho... Een aanrader!

Ondertussen zitten we alweer 2000km dichter bij de evenaar, in de meest Afrikaanse stad buiten Afrika: Salvador de Bahia.

Foto's Rio & Ouro Preto op Picasa:

Rio (27/3 - 5/4)

Ouro Preto (6 april)

Rioregen

2010-04-08T22:27:00.008+02:00

Moeder Natuur zit me op de hielen... In Chili was ik een maand eerder voorbij het rampgebied gepasseerd, nu was ik maar net weg uit de plaats des onheils... Eigenlijk heb ik het nog juist meegemaakt, maar de rampzalige gevolgen ervan gelukkig niet. Ik was niet van plan iets te schrijven over de hevige regens in Rio en Salvador, maar langs deze manier kan ik de vele e-mails over de situatie beantwoorden. Daarnet nog een mailke gekregen uit Rio, en het is er naar het schijnt een hele chaos.

Santa Teresa

Hier in Salvador de Bahia is gisteren bij het hevige onweer ook de stroom uitgevallen, maar eerder op de avond zag ik op tv nog beelden van de grondverschuivingen in de wijk Santa Teresa. Die wijk ligt vlak naast de wijk Lapa waar we bij Paula onderdak kregen. Vrijdag waren we nog met z'n allen Santa Teresa gaan bezoeken...

Maandagavond nog snel naar de Couchsurfmeeting Rodizio Pizza (zoveel als ge kunt binnensteken) in Copacabana, en van daar (zuiden van Rio) in de gietende regen naar het busstation (noorden). De lijnbus reed vlotjes door, tijd genoeg, totdat ge uw busticket eens tegoei bekijkt en vaststelt dat de bus naar Ouro Preto niet om 23u45 vertrekt, maar om 23u30... Net op dat moment (23u20) raakt de lijnbus vast in de opstoppingen.

Zevenmijlslaarzen

De straten waren op dat moment meren, het voetpad was nergens te onderscheiden van de weg... Ik wilde het laatste stuk nog te voet verder (bus stond toch maar stil), maar ik kon de bus niet uitstappen, zo hoog stond het water. Iets later (23u45) lukte dat wel, en met zevenmijlslaarzen haastte ik me naar de busterminal, om vast te stellen dat toen maar juist de bussen uitreden... die tegen 21u of 22u geprogrammeerd stonden... Drie uur later konden wij eindelijk ook vertrekken.

Hier in Salvador krijgen we dezer dagen ook onze portie zondvloed over ons heen... Hopelijk wordt dat wat minder als ik over een paar dagen een 3-daagse trekking wil doen in het natuurpark Chapada Diamantina.

Copacabana (28-30 maart)

2010-03-31T06:52:00.006+02:00

Na vier dagen luilakken op paradijseiland Ilha Grande, zijn we zondagmiddag (28 maart) terug in de beschaving beland: Rio de Janeiro. Voor iedereen zowat het synoniem voor playa, carnaval en fiesta, en dat wordt hier elk moment van de dag bevestigd. We lieten er geen gras over groeien en zetten direct koers naar Copacabana, het beroemdste strand ter wereld.

Daar hadden we het enorme geluk onderdak te krijgen bij Eduardo, op 200 meter van het strand van Copacabana. Opnieuw een knaller van een Couchsurfer, die ons in het volste vertrouwen zijn appartement toevertrouwde, huissleutels en lokale gsm inclusief!

Ondertussen hebben we al een paar klassiekers gedaan: slenteren op strand Copacabana en zonsondergang op dat van Ipanema, een mooi opwarmertje voor wat 's anderendaags volgen zou.

Verlossende vogelverschrikker

Maandag (29 maart) de Corcovado op, vooral bekend om het standbeeld van die enorme vogelverschrikker erop die over de hele stad prijkt: Cristo Redentor (= de Verlossende Christus). Daarmee misschien dat het hier nog meevalt met de muggen... Zalige zichten over de stad en de Pão de Açucar (=Suikerbrood), en andersom ook. 's Namiddags van de ene berg naar de andere, net op tijd voor de zonsondergang.

Een maand geleden maakte ik in Torres del Paine mijn schoonste zonsopgang ooit mee, en dit moet zo ongeveer de schoonste zonsondergang zijn die ik ooit gezien heb! Als de zon zich achter de talloze bergen verschuilt, wordt duidelijk waarom ze die Christus juist op de Corcovado neergepoot hebben. Zijn silhouet tekent zich mytisch af in de laatste zonnestralen van de ondergaande zon... Adembenemend!

Hersenloze bunker

Vandaag verhuisd van Eduardo naar hostal Mellow Yellow, waar we ondertussen al 5 bekenden van op Ilha Grande tegen het lijf gelopen zijn. Van een rustig adres bij een local naar een massabunker van 5 verdiepingen vol zonnekloppers... Tja, zo zullen we het volgende couchsurfadres bij Paula in Lapa dubbel appreciëren...

Meer foto's op Picasa...

Rio.. Copacabana (28-30 maa)

Copacabana!!

2010-03-28T20:13:00.001+02:00

Riiiio...

Eindelijk ze we d'r, in het mytische Rio de Janeiro!

Eerst 3 dagen couchsurfen bij Eduardo, op welgeteld 200meter van Copacabana beach... Daarna 3 dagen bij Paula, in Lapa, een favela.

Nu aan cocktail slurpen op strand van Ipanema!

Het eiland van melk en honing (17-23 maart)

2010-03-23T21:28:00.009+01:00

Ilha do Mel - Van aan de Atlantische kust groet u een gehavende Stino. Geen paniek, ik beschik nog over alle ledematen, maar mijn rechterbil vertoont al enkele dagen de gevolgen van mijn surfpoging in Floripa... Die keer dat ik niet tijdig van mijn surfplank sprong, remden de kleine schelpen mijn val, met een flinke schaafwond tot gevolg.

Gaas

Op zich niets om over naar huis te schrijven, maar op die plek komt nl. niet veel daglicht, en de genezing lijkt op de processie van Echternach... Bijzonder frustrerend als ge net een ganse periode aan het strand zit en niet het water in kunt... Vandaag heb ik aan het strand dus vooral de mooie landschappen bewonderd - en alles wat daarbij hoort –, maar verder dan mijn knieën ben ik niet in het water gegaan...

Zaterdag in Paranaguá bij de apotheek langs geweest om gaas... Gaas, niet bepaald een woord dat tot mijn basiswoordenschat behoort, en al zeker niet in het Portugees... Met handen en voeten uitgelegd dat het vel van mijn been open ligt (nee, ik hoef geen enorme pleisters voor spierpijn, en gewone pleisters heb ik zelf ook), totdat ze na 5 minuten met het juiste pakje afkwamen: “Talvez isto, gase...” Had ik dus gelijk een monoglot Hollander gewoon het Nederlandse woord gebruikt, dan had ik mezelf en het voltallige apotheekpersoneel 5 minuten Babylonische spraakverwarring en improvisatietheater bespaard...

Serra Verde Express

Op het menu veel schone stranden, al dan niet op een paradijseiland (Santa Catarina, Ilha do Mel, morgen naar Ilha Grande), en koloniale stadjes (Morretes, Paranaguá, Paraty). Tussendoor nog wat bollen met een toeristentrein en afgelopen weekend de miljoenenstad Sao Paolo, Sampa in de volksmond.

Meestal ontwijk ik de toeristenvallen zoals boot- of jeeptochtjes, maar de treinrit met de Serra Verde Expres werd in alle reisgidsen nogal lyrisch beschreven. Op voorhand aan goedkope tickets geraakt via de lokale Couchsurfer Paulo, die ons woensdagavond (17/3) nog meenam naar een fijn verjaardagsfeest met ander volk van Couchsurfing. Na bijna 4 uur in de kooi op wielen hadden we weliswaar enkele schone uitzichten meegemaakt, maar begrepen we toch niet wat er nu zo fastastisch en onmisbaar was aan dat getuf door de bergen. De terugreis met de bus (zat 20/3) was trouwens nog schoner, en veel sneller en goedkoper!

Kafka is een Peruviaan

Het contrast kon moeilijker groter zijn afgelopen zaterdag: 's morgens van ons bamboehostal tussen de palmbomen en zandwegen naar de rudimentaire aanlegsteiger, het enige transport op Ilha do Mel, naar het beton en glas van de wolkenkrabbers van Sao Paolo, het New York van de Tropen. Ons hostal lag dichtbij de enorme Avenida Paulista, de lokale Fifth Avenue, met enorme kantoorgebouwen.

Zowel in de categorie toffe hostalgenoten als nutteloze voorwerpen op reis staat Umberto, mijn Peruviaanse kamergenoot van Sao Paolo, als nieuwkomer direct hoog genoteerd. Heb nl. nog nooit iemand een volwaardige telefoon zien meesleuren op reis, laat staan een raviolimachine van 15kg... Zijn gsm had hij in Peru gelaten, maar met die telefoon en een speciaal snufje voor de computer kon hij gratis naar Amerika bellen. En een raviolimachine is natuurlijk onmisbaar als ge u voor een tijdje in een nieuw land gaat installeren... Gelukkig kende hij volk bij de luchtvaartmaatschappij, zodat de kosten voor het overgewicht nog meevielen...

Welkomdrank...

Che Lagarto, een fijn hostal de voorbije dagen hier in Paraty. De toon was al direct gezet vanaf de eerste ogenblikken... In de gids stond nl. dat ge hier een gratis welkomdrankje kreeg... De Italiaanse interim-receptionist keek nogal raar op, maar voor alle zekerheid ging hij op ons verzoek in.
De barman-jongleur maakte in geen tijd 2 redelijk straffe cocktails, maar viel achteraf toen hij vernam dat we die gratis kregen... Bleek dat die welkomdrank nog iets van de vorige eigenaars op een ander adres was... We zijn trouwens de enige van alle gasten die dat voorrecht hebben genoten, en waarschijnlijk ook de laatste :)

Vandaag nog wat genieten van de koloniale pracht van Paraty, morgen naar Ilha Grande en dan... Riooooo!

Floripa (15-17 maart)

2010-03-19T15:40:00.013+01:00

Twee jaar was het geleden dat ik de Atlántico nog gezien had. Reden genoeg dus om er in Florianópolis een paar dagen uitgebreid van te genieten. Zon, strand, hangmat, surfplank... de boog moet niet altijd gespannen staan...

Blauwe... oceaan

Mooie koloniale architectuur in Florianópolis – Floripa in de volksmond -, maar daar hadden we ditmaal geen boodschap aan. Op het menu stond het ingeslapen stranddorpke Barra da Lagoa, aan de andere kant van het eiland Santa Catarina. Een privé-appartement is er zowaar goedkoper dan een hostal, maar we verkozen toch de gezelligheid van een hostal.

Blauwe... Chimay

Als uitvalsbasis viel ons lodderig oog op het verstopte kleine hostal Portunhol, gerund door de sympathieke Chilenen Oscar en Cris. Heel wat persoonlijker en vriendelijker dan bij de Amerikaanse surfego's van Backpackers. Als voornaamste wapenfeit maandag noteren we de blauwe Chimay op het strand bij zonsondergang, mijn tweede contact met Belgische godendrank in meer dan 7 maanden tijd...

Dinsdag (16/3) na anderhalve maand (Arica, Chili) mijn surftalenten nog eens getest op de stevige golven van Lagoa, met wisselend succes. Laten we zeggen deze surfkampioen in wording toch nog wat geduld zal moeten oefenen... Na een schone wandeling naar een naburig strand vanmiddag (17/3) verder koers gezet naar het noorden. Volgende halte: Curitiba en Ilha do Mel.

Floripa (15-17 maart)

Water in het kwadraat

2010-03-16T12:14:00.010+01:00

Van tango naar samba. Buenos Aires ligt alweer ver achter ons, en plots zijn we in een compleet nieuwe wereld ondergedompeld. Na een tussenstop bij de Jezuïeten in Noord-Argentinië (Misiones) ben ik vrijdagmorgen in Brazilië beland. Even vlug naar Paraguay en een nieuw hoogtepunt: de watervallen van Iguaçu. Ondertussen zitten we alweer in Florianópolis, op een eiland aan de Atlantische kust.

Stino op missie

Donderdagmorgen (11/3) werd ik in San Ignacio na de koele nachtbus met het nieuwe klimaat geconfronteerd... De komende weken zullen duidelijk iets zwoeler en plakkeriger zijn, met factor 30 binnen handbereik! De bus kwam hier toch voorbij, dus waarom niet een paar uurkes rondlopen tussen de ruïnes van de jezuïetenmissies?

In de huidige grensstreek van Argentinië, Paraguay en Brazilië hebben de jezuïetenpaters in de 17de en 18de eeuw geprobeerd het leed van de kolonisatie te verzachten, min of meer met respect voor de lokale cultuur van de Guarani's. In totaal hebben ze 30 missies gesticht in de jungle, waarvan San Ignacio een van de grootste en best bewaarde is. Dat lukte nogal goed, en de jaloerse Spaanse koning verjoeg hen eind 18de eeuw van zijn koloniaal erf.

Grens(s)hoppen

Vrijdag zaten we in het Vaals van Argentinië,dat wil zeggen flirten met de staatsgrenzen. Eerst Brazilië binnen, installeren in het hostal, en voor een blitzbezoek naar Paraguay. Ciudad del Este is zo ongeveer het grooste smokkelnest van Zuid-Amerika. Alle mogelijke artikelen worden daar aan de helft van de prijs aangeboden, zowel in blinkende westerse winkels als in kraampjes op straat: juwelen, merkkledij, de duurste horloges, en natuurlijk ook alle elektronica, zowaar met garantie!

Een kamergenoot in het hostal kwam speciaal van Sao Paolo naar hier voor een paar gps-toestellen en een satellietontvanger, alles aan de helft van de Braziliaanse prijs... Zelf heb ik wat mij wat ondergoed van Calvin Klein en Armani aangeschaft. Hopelijk is de kwaliteit niet evenredig met de prijs...

Iguaçu

Ondertussen was Karen ook aangekomen in Foz do Iguaçu. De komende twee dagen (zat & zon) zijn we de immense watervallen van Iguaçu gaan verkennen, niet de hoogste, wel de breedste ter wereld. Eerst de Braziliaanse kant, met schitterende panorama's, en 's anderendaags de Argentijnse kant, waar je veel dichterbij bij de watervallen kan komen. Wat een energie op die plek!

Eleanor Roosevelt zou uitgeroepn hebben 'Poor Niagara!' bij het aanschouwen van zoveel moois. In totaal komt op het plateau het water van een 30-tal riveren er samen tot een rivier van 4km breed, wat bij de afgrond van 74m uitmondt in een spektakel van 275 watervallen over afstand van 2470m...

Zaterdag was het zalig genieten onder de aangenamen zon, zondag hadden we daarentegen het gevoel IN de waterval te staan... Ze noemen dat hier niet voor niets regenwoud... Onophoudelijk heeft het geregend, met de ene stortbij na de andere. Het leverde wel hilarische beelden op van processies toeristen, met hun regenkapkes als bij de KuKluxKlan. Een ander voordeel was dat we uitzicht aan de watervallen dikwijls voor ons alleen hadden.

De nachtbus heeft ons ondertussen afgezet aan de kust. De komende dagen eens met mijn luie krent in de zon liggen!

Meer foto's op Picasa:

Iguaçu (11-14 maart)

Iguaçu

2010-03-14T06:14:00.002+01:00

Van de gletsjers naar het regenwoud... De watervallen van Iguaçu zijn indrukwekkend! Vandaag de Braziliaanse kant bezocht, morgen de Argentijnse, en dan met de nachtbus naar de kust... Eens zien hoe het met mijn surftalenten gesteld is...

Ondertussen wat achterstand proberen in te halen met vorige artikels (zie onder).

Calafate (20-23 feb)

2010-03-14T05:37:00.005+01:00

Calafate, dat is Perito Moreno, een van de grootste gletsjers ter wereld, en een van de weinige die bewegen. Na de voorbije actieve weken in Patagonië, iets rustiger aan in Calafate. Mooi gelegen aan het Lago Argentino, maar voor de rest heeft die stad niet zoveel te bieden, Behalve de trekpleister op 80km van de stad: de gletsjer Perito Moreno.

Prachtig blauw kleurt deze enorme gletsjer in het zonlicht, teken dat het ijs heel compact is, zonder luchtbellen, die andere lichtfrequenties zouden opslaan (en dan wit kleuren). Niet de kleur maakt de plek zo speciaal, wel de enorme ijsblokken die regelmatig met het nodige gebulder in het meer storten. Dat fenomeen kan je naderbij bekijken in een bootje.

Supertoeristisch, maar ditmaal absoluut zijn geld waard. Gelukkig zat onze boot maar halfvol, en konden we op het dek beter genieten van het spektakel. Hopelijk heb ik tijd genoeg om op YouTube een filmke te gooien met een enorme ijsblok die naar beneden dondert en op het meer golven veroorzaakt door de ijsmassa die erin is terechtgekomen.

El Chalten (18-20 feb)

2010-03-13T03:32:00.012+01:00

Ooit geschreven 3 weken geleden, maar nooit gepost... Effe inhalen...

Moe maar voldaan laten we El Chaltén achter ons (zat 20 feb). Opnieuw bollen we met de bus over de legendarische Ruta 40, met de Cordillera de los Andes rechts van ons, maar net iets comfortabeler ditmaal. Deze keer geen autowrakken langs de kant van de weg of omgekantelde bussen, want dit stuk van de Ruta 40 tussen El Chaltén en El Calafate is recent geasfalteerd. Weer een stukje mythe minder...

Klimmersmekka

Het klimmersmekka El Chaltén is prachtig gelegen aan de voet van de Andes, bij de magische Fitz Roy, de natte droom van elke bergbeklimmer. In die mate dat in januari klimmers hier weken hebben zitten wachten op het ideale weer voor hun expeditie. Extreme klimfundamentalisten waarschijnlijk, maar het zegt genoeg over de mystiek van deze klim. Ik ben helaas geen klimmer, maar een schone trekking in de buurt is gewoonweg een must voor wie door Patagonië reist.

Na aankomst donderdag (18 feb) hebben we ons uitgebreid geïnformeerd en voorbereid. Op het circuit van deze trekking geen refugio's, dus in de rugzak de tent en de nodige mondvoorraad mee. Gelukkig genoeg drinkbaar water onderweg in de vorm van ongerepte beekjes. De grindsmaak moet ge er dan maar bijnemen...

Yeti

In tegenstelling tot de vorige trekking in El Bolsón liep het pad niet over steile heuvels, maar konden we de besneeuwde toppen en gletsjers vanuit kikkerperspectief bewonderen. Wilde bergtoppen, sommige als naalden in de lucht prijkend, met gletsjers aan de voet, die uitmonden in een meer, al dan niet met ronddrijvende ijsblokken erin. De ganse dag staan die pieken als een mikpunt aan de horizon, de eerste dag Cerro Torre (3133m), daarna Fitz Roy (3375m).

Hoog boven ons sneeuw en ijs, dichtbij talloze riviertjes, bruggetjes, watervallen, meren, afgewisseld met stukken bus, ideaal om even af te koelen. Regelmatig werd het vredige tafereel opgeschrikt door gebulder, grauw gegrom uit de bergen. Yeti die een paar scheten laat? Misschien een lawine aan de andere kant van de bergen, of zouden actieve gletsjers zoveel brommen? Wat de oorzaak er ook van moge zijn, het lijkt alsof de bergen hun eigen leven leiden, waar je als gewone sterveling alleen maar machteloos bij kunt toezien en best kunt zorgen dat ge tijdig uit de voeten zijt. Op zulke momenten kunt ge de plaatselijke bevolking goed begrijpen als ze met het nodige respect over de bergen praten als levende wezens, waar ge al dan niet offers voor moeten brengen om ze gunstig te stemmen.

Na Cerro en Laguna Torre en andere laguna's, sloegen we gisterenavond na 25km stappen onze tent op bij Campamento Poincenot, met zicht op Fitz Roy. Die mythische top werd door Saint-Exépury beschreven in zijn boek Vol de Nuit, van in de periode dat hij piloot was voor de Argentijnse posterijen. Natuurlijk is hij beter bekend van zijn klassieker Le Petit Prince. Deze morgen vroeg uit de veren voor een steile klim naar Laguna de los Tres, vlak naast Fitz Roy.

Sluier

Eerst was het wel even vloeken op die wolken, die de beloning voor de ochtendlijke inspanning verknoeiden. Gelukkig duurde het niet al te lang totdat de wolken beetje voor beetje de sluier oplichtten rondom deze mooie pieken. Eigenlijk horen die wolken er gewoon bij, om de juiste mystieke sfeer te creëren. Een schone vrouw die ge direct zonder kleren ziet, spreekt ook minder tot de verbeelding. Geef mij maar liever die spanning waneer telkens een tip van die sluier opgelicht wordt!

Als toemaatje zweefde er nog een condor sierlijk boven onze hoofden. Geen voet omgeklinkt tijdens deze trekking, dus op het gemak naar beneden richting El Chaltén,

met tussenstop bij Laguna Capri. De komende dagen in Calafate geen zware inspanningen op het programma, kwestie van krachten te sparen voor de “W” in Torres del Paine.

Argentina – Brazil – Paraguay – Brazil

2010-03-12T16:22:00.002+01:00

Vlotjes aangekomen in Brazil, in Foz do Iguaçu, en in het hostal op tv direct gezien
hoe Anderlecht de boot in ging bij Hamburg. Het Portugees lukt voorlopig nog moeizaam, maar dat zal de komende dagen wel beteren.

Grens(s)hoppen

Sebiet naar derde land op 2 uur tijd... Deze namiddag effe de grens over naar Paraguay, naar de grootste smokkelstad van Zuid-Amerika, Ciudad del Este. Iemand een goedkoop fototoestel of grasmaaier nodig?

Tango time

2010-03-12T04:19:00.013+01:00

Voor de fans van Vaneigens: met tango bedoel ik natuurlijk niet de mix van bier met grenadine, maar de passionele paringsdans... In Buenos Aires is het onmogelijk eraan te ontkomen. Natuurlijk wordt het toeristisch uitgebuit, maar hier is het volop tango dat de klok slaat.

Van mijn Argentijnse gastheer Juan mocht ik niet schrijven dat ik zijn stad bezocht heb, hooguit dat ik er even langs ben geweest. En gelijk heeft hij: op vier dagen vorm je onmogelijk een volledig beeld van de stad. BA was eigenlijk vooral een logistieke tussenstop op weg naar het noorden: schoenen en kleren herstellen, kapper, pakket uit Bariloche ophalen... Tussendoor nog even naar Uruguay aan de overkant van de Río de la Plata.

Madrid

Zaterdag met de vlieger aangekomen vanuit Ushuaia in het verre zuiden. Het contrast met Vuurland en Patagonië kon niet groter zijn! Van de kleine havenstad tussen het Beaglekanaal en besneeuwde uitlopers van de Andes, naar de broeierige metropool aan de Rio de la Plata.... Van een Engels kuststadje naar de drukte van Madrid. Het was onmiddellijk duidelijk dat we de tropen naderen, met de zon die anderhalf uur eerder ondergaat, de muggen die ge van uw lijf moet slaan, water dat ge best niet meer van de kraan drinkt, maar ook de chicas doen hun best om er eleganter en uitdagender bij te lopen. Hoe langer ik er rondliep, hoe sterker het gevoel werd in Madrid rond te lopen: zalig subtropisch weertje, brede boulevards met enorme gebouwen, westerse winkels... Maar zelfs in Madrid staan ze niet zo gedienstig in de rij voor de bus.

Via Couchsurfing kon ik de voorbije 4 dagen bij Juan terecht, en veel beter had ik het niet kunnen treffen. Op de luchthaven wachtte hij me zaterdagnacht op met een papier 'Stino goes latino', en bij hem thuis zaten er nog een Pools en een Engels koppel. Gastvrijer heb ik zelden meegemaakt, en de sleutel van het huis krijgt ge ook niet altijd... Op zijn frigo hing trouwens een artikel dat hem intrigeerde: over een comapatiënt die kan communiceren... over Rom Houben uit Riemst. Limburger en wereldburger!

Geldzorgen

Juan wees me al direct op het belang van kleingeld in Buenos Aires... De ticketautomaten op de bus aanvaarden nl. enkel muntstukken, en die zijn alzo bijzonder gegeerd. Op de een of andere manier kan je bij de bank per keer slechts 20 peso (4 euro) omwisselen in munten, tot voor kort zelfs maar 5 peso... Dan moet je dus op andere manieren kleingeld bemachtigen...

Strategie 1:

Betalen in de winkel doe je in functie van het wisselgeld, dat bij voorkeur uit zoveel mogelijk munten bestaat... Aangezien er biljetten bestaan vanaf 2 peso, moet je ervoor zorgen dat het wisseldgeld uit minder dan 2 peso bestaat, want de verkoper weet natuurlijk de perfecte combinatie van bankbiljetten om toch maar geen muntstukken te moeten teruggeven... Die zal dan ook altijd vragen of je toch geen kleingeld op zak hebt, zodat hij in biljetten kan terugbetalen.

Als je een beetje pech hebt (bv. op de markt of in een kiosk in de straat) houdt ook de verkoper voet bij stuk, en zegt die dat hij simpelweg geen wisselgeld heeft. Dan stelt hij voor dat je maar iets extra moet kopen om het volledige bedrag te volmaken... Zo probeerde ik zondag in San Telmo op de markt mijn magneten (5 peso) te betalen met 6 peso (3x 2p), zodat ik een peso wisseldgeld zou krijgen. De verkoper had geen wisseldgeld, dus ik mocht een extra magneet kopen voor die extra peso... Uiteindelijk heb ik betaald met een briefke van 10 peso, zodat hij een briefke van 5 peso kon teruggeven.

Strategie 2:

Betaal bedelaars en straatmuzikanten met biljetten, zodat je wat wisselgeld kunt vragen.

Strategie 3:

Neem de metro of de weinige buslijnen waar je kan betalen met de Monedero, een elektronische portenmonnee die je kan opladen, zeg maar de lokale Protonkaart.

Strategie 4:

Als je veel de bus neemt en de voorgaande strategieën niet veel opleverden, kan je nog altijd... geld kopen... Het was te verwachten dat een aantal gewiekste typen munt zouden slaan uit deze situatie door met een kleine meerwaarde kleingeld te verkopen... Die geldmaffia is niet zo onschuldig als het misschien lijkt, want op d'n duur creëer je een interne devaluatie van de nationale munt...

Time to tango

Samen met de Polen heb ik 's anderendaags San Telmo verkend, een van de levendigste wijken van de stad, met 's zondagnamiddags een gezellige markt en 's avonds gratis tango op het plein. Te vergelijken met Montmartre of La Latina in Madrid. Op straat nog Franse hostalgenoten uit Ushuaia tegengekomen, waarmee we nog een salsatent onveilig hebben gemaakt.

Maandagavond nam Juan ons mee naar La Bomba del Tiempo, een percussiegroep die elke maandag improviseert, geleid door subtiele tekens van de 'dirigent', elke week iemand anders van de groep, en telkens ook met een ander gastoptreden. Elke week iets anders dus. Dat begint rustig, maar op het einde van het concert staat het hele publiek te springen. Die Argentijnen weten duidelijk wat feesten is!

Uruguay

Dinsdag met de catamaran de Rio de la Plata overgestoken, bij haar monding de breedste rivier ter wereld (350km), voor een blitzbezoek aan Uruguay. Aan de overkant (45 km) ligt Colonia de Sacramento, een gezellig koloniaal stadje met kasseistraten, mooie koloniale woningen. Dit historisch stadje was destijds een strategische uitvalsbasis om alle verkeer op de Rio de la Plata de controleren. Vandaag heb ik mijn herstelde kleren opgehaald en nog eens een bezoek gebracht aan de kapper.

Om de stad te kennen, had ik nog enkele dagen of weken extra nodig, maar op mijn korte tijd heb ik toch veel gezien en beleefd van de stad. Niet direct de toeristische trekpleisters, maar des te beter het stadsleven met het wijkleven. De portie stadsdrukte was meer dan genoeg om de komende weken opnieuw rustig van het natuurschoon te genieten, te beginnen bij de grootste watervallen ter wereld, in Iguazu, op de grens met Brazilië.

Vrstk in Vuurland (3-6 maa)

2010-03-08T19:17:00.007+01:00

Ushuaia, Vuurland... zo genoemd omdat Magellaes destijds vanop zijn boot vuur en rook zag op land. Het einde van de wereld, het einde van de Panamericana en ook het einde van mijn avontuur door Patagonië. Een goeie maand doorheen de meest adembenemende landschappen die ik al gezien heb, in die mate dat een bergmeer of een gletsjer op den duur al serieus zijn best mocht doen om interessant bevonden te worden. En toch lukte dat telkens opnieuw, zo fantastisch is dit deel van het continent!

Op dit moment zit ik in de vlieger naar de hoofdstad van de tango, Buenos Aires. Deze middag zaten we nog in de sneeuw in het Nationaal Park, over een paar uur wordt het puffen in de broeikas aan de Rio de la Plata. Hetzelfde maakten we eind december ook mee met de Cotopaxi en de jungle in Ecuador op een paar uur tijd. Wat een contrasten binnen hetzelfde land!

Magellaes

We zijn helemaal niet aan het aftellen, maar sinds een week loopt de teller alleen maar terug. In samenspraak met Pachamama heb ik via een subtiele trilling van Moeder Aarde vanuit Chili aan de rest van de wereld laten weten dat ik halverwege zit in mijn latinoavontuur. Tijd dus om de bergen in te ruilen voor tropen! Gisterenavond heb ik nog mijn dikke slaapzak van -7°C verkocht, een iets gemakkelijker oplossing dan die ballast op te sturen naar La Paz voor de trekkings in juli en augustus, wat plan A was.

Na de waanzinnige W door Torres del Paine, nodigden de pingüins van Punta Arenas mij uit voor een tussenstop van een dag (din 2 maa). Dat was niet bepaald de geniaalste uitstap van mijn reis, want samen met de plaatselijke bejaardenbond heb ik welgeteld een 30-tal exemplaren kunnen aanschouwen van de kolonie van … 10000 stuks... Dat is dus ongeveer bijna 1 euro per pingüin... Allez, gelukkig was het uitzicht op de Straat van Magellaes wel de moeite...

Het einde van de wereld

Dat beroemd stuk water zijn we 's anderendaags (woe 3 maa) overgestoken richting Tierra de Fuego, Vuurland. Die naam heeft mij altijd al geïntrigeerd, dus de verwachtingen waren wel hoog gespannen. Na de eindeloze steppe van de 12 uur durende busreis, doemden plots weer de bergen voor ons op. Ushuaia is nl. schitterend gelegen aan het Beaglekanaal, omgeven door besneeuwde toppen van meer dan 1000m. De Beagle was de boot waarmee Charles Darwin hier destijds mee voorbijtufte.

Gelukkig had Iris mij al gewaarschuwd voor de toeristenval, de bootjes over het Beaglekanaal. Die bergtoppen heb ik deze namiddag dan maar vanuit vogelperspectief aanschouwd vanop de Cerro Guanaco, genoemd naar de gelijkaardige viervoeter, familie van de lama. De voorbije weken al genoeg meren bevaren, dus dat plan hebben we dan maar vervangen door de straffe beklimming van deze berg. En de beloning was ernaar, in de vorm van schitterende vergezichten over de omliggende bergen, meren, baaien... Helaas was Kaap Hoorn niet zichtbaar.

Patagonië, ligt achter (op dit moment: onder) ons. Tijd voor tango!

De W (25 feb – 1 maa)

2010-03-06T05:20:00.009+01:00

De W, een verplichte brok Torres del Paine
voor de Patagoniëreiziger. De W betekent vijf dagen rondtrekken tussen een adembenemend landschap met bergen, meren, gletsjers, watervallen... Een totaalervaring, vijf dagen onderweg, en elke avond min of meer dezelfde mensen tegenkomen in de geïmproviseerde kampplaatsen op het circuit in de vorm van... de letter W.

Gelukkig was ik al wat opgewarmd door de trekkings de afgelopen weken in Bolson en Chalten (Fitz Roy), want 5 dagen is nog net iets steviger dan 2 of 3 dagen. Met alle respect voor de Vierdaagse a/d Ijzer, maar de lieflijke oever van de Palingbeek bij Ieper stapt net iets vlotter dan de ruige rotsen langs het Lago del Toro, en daar staan ze niet om de 7 km met bekerkes frisse Gerolsteiner. Gelukkig kunt ge in Torres del Paine wel volop putten uit de talloze rivierkes of watervallen, iets wat ik niet direct zou proberen in de Palingbeek, laat staan in de Ijzer...

Natuurkrachten

Gelukkig hadden we ervoor gekozen de W van west naar oost af te werken, met de wind in de rug. Zelfs bergop, met de zware rugzak, moest ge soms alleen maar uw benen voorwaarts bewegen, de wind deed de rest! Die vlagen waren bij momenten zo hevig dat ge u aan de takken van de bomen moest vasthouden, of ge ligt met uw rugzak en alles in de struiken, wat een paar keer effectief gebeurd is. Of die keer dat we langs het grote meer liepen en we gewoon drijfnat waren door die ene enorme rukwind die een hele douche over ons heen stortte. Man man, dat was genieten! En dan te bedenken dat ander volk de natuurkrachten nog wat extra gingen tarten door de hele trip in omgekeerde richting af te leggen...

Die natuurkrachten waren al hevig genoeg met de ruige rukwinden, het gegrom van de gletsjers, het wassende water van sommige bergrivieren die we moesten doorwaadden bij gebrek aan brug... Zo hevig dat een meiske meegesleurd werd door de woeste rivier. Gelukkig waren de temperatuur en de neerslag ons iets vriendelijker gestemd. Nooit koud, maar ook geen hittegolf, en slechts een nacht wat regen over ons heen gekregen. Ik heb nog nooit een tent zo stevig vastgesnoerd als die nacht bij de refugio aan het meer! Zonder extra touwen en enorme stenen zou die geen 5 minuten hebben rechtgestaan, ook al leek die al langs 3 kanten veilig beschut door dichte struiken.

Dauwtrip

De vierde dag was nog de mooiste, met de meeste afwisseling. Elk half uur opnieuw een totaal ander landschap, van besneeuwde bergen met gletsjers tot glooiende heuvels, met riviertjes, meren, watervallen, schaapkes en als afsluiter een diepe vallei met een fris stuk bos erlangs.

Dat was de voorbode voor de climax van 's anderendaags. Met z'n allen om 6u uit de veren (lees: pijnlijk dun slaapmatje) voor een stevige dauwtrip naar de vreemde grillen van de natuur waaraan Torres del Paine haar naam te danken heeft: drie smalle pieken die als torens boven de rest uitreiken. Bij helder weer is de zonsopgang een heel spektakel: de opkomende zon zet deze torens kort maar krachtig in de schijnwerpers. Gedurende een vijftal minuten kleuren knalrood, wat een enorm contrast oplevert met de rest van de bergtoppen die in de schaduw blijven.

De finale afdaling tot de voet van de bergen voelde als een triomftocht, na 5 dagen al uw krachten te hebben aangesproken om zo ver te geraken. Vergelijkbaar met terugliften uit Portugal of Hongarije en de laatste 100km in België afleggen en weten dat het niet meer fout kan lopen. Mezelf beneden op een frisse Austral getrakteerd, en 's avonds op de vetste pizza om de kwijtgespeelde kilo's te compenseren.

Meer foto's op Picasa...

Torres del Paine (25feb - 1 maa)

Irma in Santiago

2010-03-05T02:40:00.002+01:00

Zelf zat ik afgelopen weekend een heel eind van het episch epicentrum, maar ander volk van Intal zat knal in Santiago en hebben alles aan den lijve ondervonden. Een uitgebreid verslag van de gebeurtenissen vind je op de blog van Irma en Gunther.

Zeebeving

2010-03-03T06:55:00.004+01:00

Richter heeft weer eens ongenadig toegeslaan. Eergisteren sijpelden beetje bij beetje de berichten door over een aardbeving in het centrum van het land. Concepción ligt zowat 1500 km noordelijker, dus daar hebben we tijdens de 5-daagse trekking in Torres del Paine niet veel van gemerkt. België slaapt ook rustig verder als er in Slovenië een aardbeving is.... Tenzij het over een zeebeving gaat... Dan zijt ge zelfs op meer dan 1000 km niet meer veilig.

Wat nog niet verwoest was door de aardbeving, werd iets later meegespoeld door de golven van de tsunami, die tot 400 meter landinwaarts doordrongen. Zelfs Chileense eilanden honderden kilometers verder in de Stille Oceaan kregen een tsunami over zich heen. Nu lijken die verkeersborden met tsunamigevaar al veel minder lachwekkend, die ik een maand geleden bij Valdivia tegenkwam, niet zover van het rampgebied.

In Torres del Paine ondervonden we aan den lijve ook het geweld vna de natuurkrachten: het gebulder van de gletsjers, ruige rukwinden van minstens 80km/u die u met rugzak en alles de struiken in waaide, woest water van de bergrivieren waar we doorwaadden en waar iets later een meiske meegesleurd werd... Gelukkig waren de temperaturen en de neerslag iets menselijker gedurende de waanzinnige trektocht van 5 dagen. Hopelijk straks tijd voor een verslagske van dit avontuur.

In het nationale park werden sommige reizigers ook onrechtstreeks getroffen door de aardbeving. In de refugio hing er een bericht op dat er enkel met cash betaald kon worden en dat zelfs de luchthaven van Punta Arenas een week gesloten zou zijn. Redelijk wat volk moest dus op zoek naar alternatieven voor hun binnenlandse (vanuit Pta Arenas) of buitenlandse (vanuit Santiago) vlucht. Voor de Roemeense Liana was dat dan weer goed nieuws, want door de uitgestelde vlucht kon ze nu toch nog de enorme bewegende gletsjer Perito Moreno in Calafate (Argentinië) gaan bekijken. In het hostal hier in Punta Arenas zitten een aantal gestrande reizigers en voor het kantoor van de luchtvaartmaatschappij LAN stond er daarstraks een rij tot om de hoek.

Terug in de bewoonde wereld kon je gisterenavond overal op tv de beelden uit het rampgebied zien en drong de omvang van de catastrofe door: ingstorte huizen, branden, gebieden zonder water of elektriciteit, plunderingen... Hopelijk is alles ok met Nadia, een vroegere kotgenote in Antwerpen die haar hart verloren heeft in Chili, en juist nu met haar verse kleine in hun vakantiehuisje in de provincie Maule zit, knal in het rampgebied. Gelukkig is Chili zowat het rijkste land van Zuid-Amerika met een goed uitgebouwde infrastructuur.

Vandaag mijn laatste dag alvorens Chili definitief achter mij te laten. Eerst nog wat pingüins spotten in Punta Arenas en morgen naar het einde van de wereld: Vuurland. Ditmaal mogen we niet vergeten alle tomaten en kaas op te eten voordat die aan de grens in beslag worden genomen zoals vorige week het geval was... Hopelijk worden de komende dagen iets rustiger en hebben we opnieuw wat tijd om de blog te voeden met nieuws over de opeenvolging van hoogtepunten tijdens de voorbije weken.

Ruta 40

2010-02-19T01:04:00.003+01:00

De legendarische route die Argentinië van noord naar zuid doorkruist, het Argentijnse equivalent van Route 66 in de States. Op een aantal stukken geasfalteerd, zoals voor onze tussenstops in Bolson en Esquel, maar verder naar het zuiden niet veel meer dan wat aangestampte kiezel. Daarstraks zijn we zowaar een paar bomen en schapen gepasseerd, maar voor de rest is het een eenzame tocht door de steppe. Hier en daar ook een dorpke, en elke verzameling van meer dan 2 huizen is blijkbaar een reden om op de landkaart een naam extra in te vullen.

Dodenweg

Ondertussen (woe 17 feb) vorderen we steeds verder op onze weg naar het zuiden. Vuurland zien we pas over een kleine twee weken, maar eerst genieten we nog van El Chalten, El Calafate en Torres del Paine (Chili). Op dit moment hobbelen we van Esquel naar El Chalten. Hoop deze post morgen of zo te kunnen posten vanuit Chalten.

Deze morgen om 3u 's morgens in Esquel vertrokken, en het is al een wonder dat we tot hier geraakt zijn! Twee uur geleden stonden we nl. nog met zijn allen in de motregen aan de kant van Ruta40 toe te kijken hoe onze bus uit de modder getakeld werd... Onze chauffeur was erin geslaagd zijn vehikel steeds verder vast te rijden in de modder langs de weg, om daarna de wetten van de zwaartekracht te tarten met de schommelende bus. Het scheelde echt niet veel, of het ding lag op zijn zij. Zal dat filmke nog wel es op YouTube gooien.

's Namiddags zijn we nog een camionnette in de modder gepasseerd en aan het tankstation hoorden we hoe er wat verder een motorrijder in het midden van de weg werd gevonden, en het helaas niet meer kan navertellen... Een ware beproeving... en overal vind je dan ook stickers en t-shirts van Ruta 40.

Manke Stino

Sinds een week is Iris in het land. Na aankomst in Bariloche (woe 10 feb) onmiddellijk koers gezet naar Bolson, een gezellig hippiestadje aan de voet van de Andes. Na eerst een dagske rustig de buurt te verkennen, Vrijdag vertrokken voor de trekking naar Cerro Hielo Azul en Barranca, die oorspronkelijk 2 dagen zou duren. De eerste dag stevig klimwerk (900m) tot Lago Natación (1400m). Voor die nacht was geen prettig weer voospeld, dus op aandringen van Iris toch maar in de refugio overnacht. Heel gezellig in die berghut, met andere trekkers die hier en daar schone muziek kunnen maken. Gelukkig deed de stoof het naar behoren, want hier en daar kon je zo door de muur zien en in de ramen moesten plastic zeilen de wind buitenhouden....

Zaterdag stond een vlot stuk van 2x 3uur op het programma, met bijna 1000m dalen. Dat was buiten die gladde modder gerekend, en vooral buiten die dikke steen waartegen mijn been tot stilstand kwam... op amper 5minuten van de refugio... Met een zware rugzak komt zo'n knal extra hard aan, en de steile afdaling werd een ware processie van Echternach, stapke voor stapke de berg af. De tocht van 3uur tot aan Barranca werd er een van meer dan het dubbele, en met nog 3u tot eindbestemming Warton voor de boeg bleek het onmogelijk om nog tijdig in Bolson te geraken voor de laatste bus richting Esquel.

Dan maar een extra nacht kamperen in de bergen en 's anderendaags de laatste 3uur tot Warton afwerken. Echt spijtig vonden we dat niet, met een zalig bad in de ijskoude bergrivier Rio Azul ervoor in de plaats, een wondermiddel voor mijn been! Een mooi hoogtepunt werd de Barranca, een smalle canyon van Rio Azul van 40m diep en amper 3m breed. Amper wolken zaterdagavond, en zelden zo'n heldere melkweg mogen aanschouwen, met vallende sterren als extraatje.

Zondag bleef er van de pijn in mijn linkerbeen niet veel meer over, maar des te meer spierpijn in mijn rechterbeen dat ik ter compensatie extra had benut... Die spierpijn zou nog een paar dagen blijven hangen. Zonder probleem het einde gehaald en in Bolson gelukkig nog bustickets over voor de eerstkomende bus en vlot in Esquel geraakt.

Oerbos

Die stad ga ik zo vlug mogelijk proberen te vergeten. Dat had minder te maken met het prachtige Parque Nacional Los Alerces, dan met een paar waanzinnige toestanden in de stad. Gisteren dinsdag de luxejeanet uitgehangen met een georganiseerde boottocht van een ganse dag. Niet echt mijn stijl, en met een halve bejaardenbond over een paar meren, een groene river met heel zuiver water, een indrukwekkende gletsjer (die over 10 jaar helaas niet meer zal bestaan) en als afsluiter een tripke door een stuk oerbos met kanjers van 2600 jaar oud en 60 meter hoog. Dat bos met alercesbomen is zo uniek, dat ze er geen enkel risico nemen en elke vorm van eten verbieden, zelfs in de vorm van vloeibare of minder vloeibare menselijke uitwerpselen.

Kafka in het natatorio

De spierpijn bleef nog langer dan verwacht doorwerken, dus een bezoek aan het natatorio (plaatselijke benaming voor zwembad) zou wonderen doen. Toen ik er maandagnamiddag aankwam, bleek het bad gereserveerd voor kinderen en konden volwassenen pas 's avonds erin. En alleen de exemplaren die door de medische keuring geraakten! Eerst dus langs de dokter voor een snelle keuring van de hygiëne tussen tenen, vingers, oksels, tanden en oren...

Allez, ik was zowaar geschikt voor het zwembad, maar toen ik gisterenavond om 20u10 terugkwam (volw 20 – 21u), bleek het loket gesloten en kon niemand een kasbonneke geven. Dat loket was dus maar open tot 20u... Dat hadden ze mij de dag voordien er dan wel bij mogen vertellen! Hoezeer ik ook mijn best deed om uit te leggen dat ik helemaal geen bonneke nodig had voor mijn persoonlijke collectie en gewoon wilde betalen om even te zwemmen, het mocht niet baten. Het natatorio was voor mij toen eerder een tanatorio (funerarium).

Nog een paar uurkes en we komen dan hopen aan in Chalten. Daar staat opnieuw een trekking van twee dagen op het programma rond de fascinerende piek van Fitz Roy. Fysiek niet zo zwaar, maar regen en wind kunnen daar nogal roet in het eten gooien.

Prachtig Patagonia

2010-02-15T23:20:00.004+01:00

Een droom wordt dezer dagen vervuld: trekken tussen de besneeuwde bergtoppen van Patagonia. Iris is sinds woensdag ook in het land, en samen in de buurt van Bolson een stevige trekking gedaan de laatste 3 dagen.

Nu in Esquel, morgen effe de luxejeanet uithangen en boottrip op schone meerkes, groene rivier, gletsjer, oerbos met bomen v 2000 jaar...

Verslag volgt nog wel, zeker met overmorgen bustrip naar Chalten van 28u op het programma...

Adembenemend Argentinië

2010-02-10T05:20:00.020+01:00

Een nieuwe stempel in onze reispas: Argentinië zijn we woensdagnamiddag (3 feb) binnengereden door de Puyehue-bergpas. Ditmaal gelukkig zonder strenge controle op... fruitvliegjes... Daar kregen we al een voorproefje met de betoverende winterlandschappen aan de andere kant van de grens. Na een tiental dagen lieten we Chili achter ons, en plots praten de mensen minder snel, en zingen ze nog ergens dan Limburgers. Daarenboven zijn ze zo lui dat ze zowel voor de letters 'ch', 'y' als 'll' dezelfde [ch]-klank gebruiken. Verschrikkelijk moeilijk om te ontcijferen...

Stino in Italië

Dit moet zo ongeveer het Genk van Zuid-Amerika zijn, halve Italianen zijn het! Dat heeft dan ook te maken met vroegere emigratie uit Italië. Het voordeel daarvan is dat ze er hier echt wel Italiaanser uitzien, en voor het mannelijk oog is dat geen nadeel... En volgens mij zijn ze hier net iets sportiever dan bij de Chileense buren aan de andere kant van de bergen.

Iets later dan ons, arriveerde ook Bert in het hostal. Vier jaar geleden reisden samen met Intal door Cuba en ook hij heeft dit jaar een sabbatjaar genomen. In Bariloche kruisen onze wegen, waarna ik verder naar het zuiden ga en hij naar het noordoosten. In Bolson had hij nog wat plaatselijk volk leren kennen, en met zijn Argentijnse dames hebben we woensdagavond onmiddellijk onze plannen omgegooid en direct een huurwagen geregeld om 's anderendaags de Ruta de los Siete Lagos, de Zevenmerenroute, te ontdekken. Voor de eerste keer in 6 maanden nog eens achter het stuur van een auto... Geen commentaar...

Ruta de los Siete Lagos

Dat is een schitterende weg van een 100-tal km die zich boven Bariloche tussen meren, bergen, rivierkes, watervallen en ander natuurschoon wringt. Regelmatig een tussenstopke om te ge nieten van dat moois, en 's avonds kamperen bij een of ander meer. Het ene prachtlandschap na het andere. Zoveel schone meren en bergen, dat ge een gewoon schoon meer al de moeite niet meer vindt om te stoppen... We zijn in het land van de pampa's met uitstekend rundsvlees, maw elke avond BBQ. En op hout smaakt dat nog beter!

Vrijdagavond (5 feb) met Yvonne wat gaan wandelen langs de schiereilanden aan het enorme Lago Nahuel Huapi, bij Villa Angostura. Fantastische uitzichten met die bergen op de achtergrond, maar helaas lopen die steenstranden niet overal even breed door. Boomstronken zijn helaas niet overal even stevig, zeker niet met het voltallige Stinogewicht erop... Na een natte rechtervoet, maar rechtsomkeert gemaakt en via een enorme omweg door het bos toch op het zandstrand geraakt.

SOS Bert

Op de kaart stond nog een mirador aangeduid op een nabijgelegen schiereiland, maar via de geïmproviseerde route over de rotsblokken op de oever kwam die maar niet in zicht. Ook geen wandelpad te bekennen, dus door het bos onze eigen weg gebaand tot we iets tegenkwamen dat op een pad leek. Uiteindelijk geraakten we zonder problemen terug op de camping, maar net ervoor kwamen we Bert nog tegen, in de wagen.

Het was ondertussen al donker en aangezien een normale mens op normale wandelwegen onze tocht op een uurke zou afhaspelen, begon de rest zich toch wat zorgen maken. Of was het omdat ze de kurkentrekker nodig hadden voor de wijn? Bert was er dus al op uitgetrokken om ons te redden uit onze hachelijke situatie. Zo weet ge weer wat dat is, een leven zonder gsm...

Spelbreker

Zaterdag (6 feb) terug in Bariloche, met op het oorspronkelijke programma een kleine uitstap en voor de rest de voorbereiding van de trekking van de komende 3 dagen. Niets van dat alles :( Grote spelbreker vandaag was de aanhoudende regen. De bergpas van onze trekking is door het slechte weer gewoonweg afgesloten voor wandelaars, dus naar dat hoogtepunt kunnen we fluiten. Dat was eigenlijk wel een serieuze teleurstelling :( Dan maar wat korte dagwandelingen uitzoeken voor de komende dagen... Zo dramatisch is dat nu ook weer niet. Een kleine pauze in het wervelende programma komt nog niet zo ongelegen.

Den donder

De bergpas zelf was dan wel afgesloten, maar het stuk van dag 1 was wel perfect bereikbaar. Ook het weer wilde zondag (7 feb) meewerken, dus het werd een schoon uitstapke naar de gletsjer Ventisquero Negro op de berg Tronador, vrij vertaald de donderaar. De herkomst van die naam werd ons stevig ingepeperd door de parkwachter die ons aan de omheining opwachtte na onze verkenning van de waterval Salto Garganta del Diablo, de Keel van de Duivel. Blijkt dat er af en toe wat ijsblokken naar beneden donderen, met de nodige decibels tot gevolg... en de nodige verplettering van alles wat zich eronder bevindt...

De boog

Maandag (8 feb): Luilekkerdag.
Gene zak gedaan, behalve reis verder voorbereiden (maart: Buenos Aires & Brazilië) en gazet lezen... Ah jawel, we hebben nog zitten koken. Oef, mij toch nuttig gemaakt dan!

Dinsdag (9 feb)
Wederom geen hevig dagprogramma. Volledig in de trent dus van het Stinomotto: “De boog moet niet altijd gespannen staan”... Wel met de volle stadsbus tot aan de nabijgelegen Cerro Campanario, waar ge met de stoelkeslift omhoog kunt. En op de top een uitzicht om duimen en vingers aan af te likken: meren, eilanden, besneeuwde bergen, bossen... schone boel!

Nu in blijde verwachting van de komst van Iris morgen. De komende twee weken trekken we samen door de bergen van Patagonië, tot El Calafate. Volgende halte El Bolson.

Klein-Skandinavië (31/01-02/02)

2010-02-04T05:35:00.007+01:00

Over enkele uren laten we Chili achter ons, alvast voor 2 weken, want dan maken we in het zuiden nog een kort intermezzo van een weekje voor een trekking in het adembenemende park Torres del Paine. Een rustig moment om hier in de bus (woe 3 feb) even verslag uit te brengen van deze voorbije dagen in het Merengebied.

Stino in Scandinavië

Meren, kust, eilandjes, schiereilanden, lekker fris, beboste heuvels, houten huizen... het lijkt wel of we hier in Noorwegen rondreizen. Gisteren heb ik voor de eerste keer sinds lange tijd nog een deftige regenbui over mij gekregen, gelukkig pas 's avonds.

Ditmaal helaas geen toevallige ontmoetingen zoals in Valparaiso, maar des te meer schone plekskes. Zondag na 11u bussen in Valdivia aangekomen. Wat een verademing, groene heuvels en geen tropische temperaturen! De zon deed ook haar best, dus ideaal voor de uitstap richting kust, zo'n 20km verder. Daar liggen aan de brede riviermond schone dorpkes, eilandjes en oude militaire forten.

Wat over en weer gevaren tussen de verschillende oevers en de eilandjes, rondgelopen op Isla Mancera en dolle foto's genomen van SuperCerdo (superzwijn) en rechtopstaande auto's... In het dorpke Corral bij de opvoering van de historische overwinning op de Spaanse bezetter (onafhankelijkheidsoorlog, 1826) was er applaus op alle banken wanneer laatstgenoemden door de Chilenen een kopje kleiner werden gemaakt...

Stino in Duitsland

Iets verder naar het zuiden, in Puerto Varas, werd het allemaal zowaar nog Duitser: Duitse namen overal, bier, vlaai, kuchen, strudel... Duidelijk dat hier na beide Wereldoorlogen heel wat Duitsers neerstreken. In bepaalde dorpen wordt zelfs nog Duits gesproken! In Puerto Varas zitten we ondertussen een goeie 1000 km onder Santiago, en de zon gaat hier pas onder rond half 10.

Maandag dan even naar Isla Chiloé, met de bus en ferry naar dat schoon eiland. Door de Peruviaanse busstaking helaas geen tijd meer om een dag langer op het eiland te blijven, want in het Noorden bij Ancud was het uiteindelijk wel mooi, maar niet zo speciaal. Wat fijn rondgewandeld, maar het landschap lijkt me vooral speciaal voor Zuid-Amerikanen die niet op 50 km van de Ardennen of Duitsland wonen...

Gisteren dinsdag was dan weer een topdag met de watervallen Saltos de Petrohué en het meer Lago Todos los Santos tussen de beboste heuvels. Des te mooier allemaal met het turkooise water en de besneeuwde vulkaantoppen!

Over een paar uur steken we de Argentijnse grens over en de busreis over de bergpas zou de moeite zijn! Aan de overkant van de Andes zie ik Bert uit Jabbeke terug nadat we bijna 4 jaar geleden met Intal samen door Cuba trokken.

PS: (woensdagavond 3 feb)
Fijn weerzien met Bert hier in Bariloche. Hij is hier aangekomen met nog 2 Argentijnse dames. Plannen omgegooid en onmiddellijk auto gehuurd om morgen met z'n allen wat rond te rijden en te kamperen in mooi merengebied boven Bariloche. Zaterdag zijn we terug! Zaterdag een dagje hier dichtbij de boel verkennen en daarna op trekking voor 3 dagen!

Verrassend Valpo (Vr29-Za30 jan)

2010-02-02T02:55:00.010+01:00

Valparaiso, een stad vol verrassingen! Net alleen door het Engelse karakter van de stad waanden we ons bij momenten in Europa, ook de verschillende verrassende ontmoetingen vervoerden ons naar Frankrijk, Spanje of België. Tussen de natuurpracht in het noorden en het zuiden, eventjes op het gemak door een frisse havenstad, een welgekome afwisseling!

Revolutionaire hamburgers

Na 23 uur op de bus vanuit de Atacamawoestijn, bleek een van de goedkoopste adreskes uit de Footprint een ideale uitvalsbasis. Familiale toestanden bij Casa Maria Pizarro, een kranig vrouwtje en haar 92-jarige echtgenoot. Na het welkomstdrankje kregen we de nodige uitleg bij alle familiefoto's en oorkondes aan de muur...

Nadat we ons de voorbije dagen al redelijk in Spanje waanden, deed Valpo er nog een schepje bovenop met haar ronduit Europese stijl, vooral Brits, en ook een beetje Duits. De frisse zeebries en de haven vlakbij het centrum deden me zowaar aan Antwerpen denken. De inwoners van Valparaiso worden trouwens porteños genoemd, havenbewoners.

Na een aantal schone gebouwen en parken, botsten we in het centrum op de revolutionaire hambergertent van Youri. Deze geflipte creatieve geest maakt van een snelle snack zowaar een historisch-culturele totaalervaring. Met zijn revolutionaire muziek en toespraken van Allende redt hij in Valpo dit wonderbaarlijk hoofdstuk uit de Chileense geschiedenis van een stille dood door de selectieve vergetelheid van de massamedia.

Zijn eetkraam is een waar kunstwerk met schilderingen van Allende en andere leiders uit die tijd. Na een korte babbel nodigde hij ons uit voor de dagelijkse documentaire in zijn volksbibliotheek wat verderop. Daar zouden we 's avonds nog verzeild geraken.

Stino in Bélgica

In Valparaiso heb je op zeeniveau het mooie, Europees getinte centrum, gedomineerd door de talloze cerros, heuvels, rondom, met elkaar verbonden door verschillende liften. Vooral op de Cerro Alegre en Cerro Concepcion is het zalig vertoeven in de steile straten en trappen. Deze anarchistische, artistieke buurt is het Montmartre van Valpo, een chaotische verzameling van oude gebouwen in Brits/Ierse stijl, al dan niet met creatieve muurschilderingen, gezellige cafés, concertjes,... en een Via Via Café...

Na een culinair orgasme in een gezellig Frans restaurantje, passeren we iets verder een ViaVia Café. Die naam deed een serieuze bel rinkelen, aangezien ik in Antwerpen ongeveer dagelijks voorbij het gelijknamige café passeerde. En jawel, de omschrijving “Bistro Belga Art Deco Hotel” erboven nam de laatste twijfels weg. Eens zien wat daar te beleven valt...

Sinds drie weken runnen Pascal en Lotje er de nieuwste telg uit de Via Via-keten, met een gezellig café en terras beneden, en art-deco slaapkamers boven. Het deed me denken aan nonkel Gerard en tante Alice die enkele jaren geleden in de Provence bij Avignon aan hun chambre d'hôte avontuur begonnen. Sinds gisteren hebben ze hun biervergunning, dus dat moest gevierd worden.

De verlossing!

Een speciale waarschuwing voor de gevoelige alcoholische ziel van het orakel Joeri Mertens: wat nu volgt, kan uw hartslag tot gevaarlijke pieken voeren!

Na 5 maanden geheelonthouding wat betreft Belgische bieren, stond daar in die frigo een waanzinnige collectie Duvels en Maredsous op mij te wachten! Ooooooh, een hartverscheurende keuze: gaan we voor de Duvel, de blonde, de bruine, of de trippel van Maredsous? Na een maandenlange marteling met flauwe Ecuadoraanse brouwsels zoals Pilsner, Club of Brahma, werden de smaakpapillen hemels verwend door het straffe trippelbrouwsel van de paters van Maredsous. Joeri, ge zult er nog even op moeten wachten (tenminste als ge uw paspoort terugvindt), maar zo'n moment is dus gewoon onbeschrijflijk, en dat na meer dan 5 maanden!

Un pueblo, unido...

Van Joeri gesproken, iets verder kwamen we opnieuw voorbij de Biblioteca Popular van onze kameraad Yuri. Anderhalf uur eerder was hij er nog niet, maar nu stond de deur van zijn volksbibliotheek annex cultureel centrum wel open. De documentaire vanavond ging over een of andere Gabriela, een slachtoffer van de verschrikkelijke terreur van de DINA, de geheime politie van Pinochet. Nadien volgde een documentaire over Allende, met een aantal legendarische toespraken van de populaire leider.

In Chili denkt men bij 11 september niet onmiddellijk aan de Twin Towers, maar eerder aan een andere bloedige aanval: op 11 september 1973 maakt de staatsgreep van Pinochet een einde aan de revolutionaire regering van Salvador Allende. Die was een doorn in het oog van Uncle Sam in het noorden.

Met nostalgie denken velen terug aan de periode van 1970 tot 1973, toen deze progressieve president het land na de officiële onafhankelijkheid, ook naar een economische onafhankelijkheid wilde leiden, en een einde wilde maken aan de status van neo-kolonie van Uncle Sam. Daarnaast werkte hij ook aan de opleiding van zijn volk, en ontwikkelde hij een ware culturele revolutie, een bloeiperiode van volkscultuur, onder andere via muziek en literatuur.

De beroemde dichter Pablo Neruda was destijds Chileens ambassadeur in Frankrijk, en zijn collega Victor Jara is ook bekend in heel Zuid-Amerika. Van Yuri kreeg ik nog een zakboekje cadeau, een exemplaar uit de reeks klassiekers die Allende liet drukken op zakformaat, te koop aan de prijs van een pakje sigaretten. Kwestie van de cultuur naar het volk te brengen... De massale productie van 20 miljoen boeken tijdens die korte regeerperiode van 3 jaar werd nooit meer geëvenaard.

Stino naar Sint-Anneke

Vandaag (zaterdag 30 jan) nog even bij ViaVia langs geweest om die tent te voorzien van de nodige lading Belgische muziek, in ruil voor een lekker ontbijt. Mercikes! Daarna nog langs Yuri voor wat dvd's en dan met bus 612 langs alle Cerros tot bij de Ascensor Polanco. Van alle liften in Valparaiso is deze toch de speciaalste: eerste horizontaal door een tunnel, en daarna met de lift naar boven. Had wel iets weg van de Sint-Annatunnel onder de Schelde in Antwerpen.

's Namiddags naar de nabijgelegen miljoenstad Santiago voor onze volgende bus naar Valdivia. Alvorens 10uur de bus in te duiken richting Valdivia, toch nog vlug even met de metro tot het centrum van Santiago. Het bagagedepot hanteerde woekerprijzen voor amper een goei uur onze rugzakken achter te laten (zelfde prijs als een volledige dag...), dus dan maar boven de busterminal in het chique hotel gedaan alsof we een kamer wilden huren, en zo daar onze spullen kunnen achterlaten aan de receptie... Gratis uiteraard...

Santiago in een uur

Het schoonste aan Santiago is de mooie setting vlakbij de hoge Andestoppen, maar liefhebbers van architectuur komen hier niet echt aan hun trekken. Met de metro vlug naar de Plaza de Armas (zeg maar Grote Markt) en iets verder naar het Palacio de la Moneda, het presidentieel paleis dat gebombardeerd werd tijdens de staatsgreep van 1973. Op zich geen spectaculair gebouw, maar de historische achtergrond maakt het toch speciaal. Misschien was er tussen de talloze moderne gebouwen nog wel wat meer te beleven, maar Valparaiso had ons hart helemaal gestolen.

Nu (zaterdagavond) op de bus naar Valdivia, weeral honderden kilometers verder naar het zuiden. Na die stad overdag te verkennen, rijden we morgenavond door naar de volgende uitvalsbasis, Puerto Varas, tussen prachtige meren.

Ijsland op de maan

2010-01-29T21:07:00.004+01:00

Bus San Pedro de Atacama – Valparaiso (don 28 jan, 21u)

Weer wat verder op weg naar het zuiden richting Patagonië, met morgen een nieuwe halte in Santiago. Het korte bezoek aan de Atacamawoestijn in Noord-Chili was er een van adembenemende landschappen en natuurfenomenen, met gisteren de zonsondergang tussen maanlandschappen in de woestijn en deze morgen tussen de geysers en de warmwaterbaden in de bergen... Chili... het land van de contracten!

Stino op de maan

Een topattractie in de woestijn van Atacama is de zonsondergang in de Valle de la Luna, de Maanvallei. Een toepasselijke naam, met de dorre maanlandschappen in de woestijn, in alle mogelijke vormen. Iets verder ligt ook de Valle del Dinosaurio, met rotsen in de vorm ervan, en nog meer van dat moois.

Kers op de taart was dus de zonsondergang met een schouwspel van kleuren naargelang het verloop van de sunset. Alle facetten van lichtgeel tot paars betoverden het maanlandschap.

Stino in Ijsland

Net zoals de Maan, staat Ijsland ook al een paar jaar bovenaan mijn lijstje van hoogdringende reisbestemmingen. Chili ligt niet direct in de buurt, maar tussen de vulkanen op 100km van Atacama kregen we alvast een voorproefje.

Onmenselijk vroeg ging deze morgen de wekker af... om 4u zouden we opgepikt worden voor de uitstap naar de geysers van Tatio, op 2u rijden van San Pedro de Atacama. Die zijn alleen nl. actief bij dageraad, wanneer de eerste zonnestralen de temperatuur in de geyser net genoeg opwarmen om dan spectaculair tot uitbarsting te komen.

En een spektakel was het zeker! Eerst beginnen die gaten in de aarde lichtjes te borrelen, iets later gevolgd door een loodrechte straal richting hemel van enkele meters hoog. In de winter is het temperatuursverschil nog groter, en spuiten die dingen tot 8m hoog. Wij moesten ons hier in de zomer helaas tevreden stellen met amper 2 uur, maar dat was ook al een prachtig schouwspel!

Na afloop van het tafereel volgde rond half 8 dan een massaal openluchtontbijt die alle reisbureaus bij deze trip ter plekke aanbieden. De eieren werden ter plekke gekookt in de borrelende geysers...

Volcano Aqualibi

Het vulkaanavontuur werd compleet toen we om half 9 konden baden in natuurlijke warmwaterbaden. Zaaaaaaaalig!! Een goeie 30°, ideaal voor een ochtendlijk bad, tussen de Andestoppen op 4000m hoogte... De warmwaterbaden eind december in Baños waren ook al een heerlijkheid, maar deze setting maakte de ervaring nog totaler!

Hierna als gevolg van een paar uitgelopen tussenstops nog bijna onze bus naar Valparaiso gemist. Dat zou niet zo prettig geweest zijn, met maar 1 rechtstreekse bus per dag voor dit traject van 23 uur richting hoofdstad Santiago...

Hollywoodstilte!

Net tijd genoeg gehad vlug om onze spullen op te halen, naar Valparaiso te bellen om een hostal te reserveren, en op de bus te springen. Die zag er niet zoveel anders uit dan de soortgenoten in Peru, maar wat een zaligheid... tv zonder geluid! Alleen slimmeriken met koptelefoontjes kunnen ook het geluid meevolgen. Gedaan met de schreeuwerige Hollywoodterreur! Eindelijk worden mijn gebeden verhoord! Nu nog zorgen dat we de volgende keer geen plaatsen hebben achteraan... langs de wc...

Arica, Chile (25-27 jan)

2010-01-29T21:06:00.008+01:00

Bus Arica-San Pedro de Atacama (27/01, 5u)

Fruitterroristen

Het strandintermezzo van een goed etmaal in Arica was een fijne intro in Chili. Nu op weg naar de Atacamawoestijn aan de grens met Argentinië en Bolivia, een kort ritje van amper 12uur. Eindelijk een rustig busritje van minder dan 20uur, en zonder een grens over te moeten. Daar kijken we naar uit! Helaas blijken de flikken hier goed betaald te zijn, want zelfs 's nachts vallen die overijverige ambtenaren de reizigers lastig. Moeten die niet kaartspelen en pizza eten zoals normale ambtenaren?

Na amper een uur onderweg mogen we onze paspoorten al afgeven voor een eerste controle, en als we dan eindelijk ingedommeld zijn na anderhalf uur verplichte luidruchtige Hollywoodnonsens, worden we halverwege om 4u 's nachts uit de bus getrommeld voor controle van alle bagage.

Doet me denken aan het scenario in Peru vlak voor de Chileense grens en iets later aan de grens opnieuw. In een verloren gat in de woestijn plots controle... Drugs? Wapens? Sigarettensmokkel? Neeje... FRUITVLIEGJES! Ge moet daar niet riskeren om met een appel of een mango de grens over te steken, want dan zijt ge pas een terrorist! Tja, als dat de manier is om fruivliegjes uit de streek te houden, dan zullen we die vrijheidsberoving er maar bijnemen.

Nu pas op de bus naar de woestijn... een dag later dan gepland. Niet dat we tussen al die busmarathons zo rouwig zijn om een dag extra aan het strand in Arica, maar het was gisteren eerst wel effe vloeken, zonder vrije bustickets gisterenavond voor San Pedro. Dan maar een dag minder in die woestijn. Maar het zal wel de moeite worden met die maanlandschappen daar!

Spanje

Het orakel Joeri Mertens had gelijk: voor schone vrouwen moet ge niet naar Chili gaan. We zitten nog niet in Engeland of Ierland, maar het mannelijk oog is hier alvast minder verwend dan in Ecuador of Peru. En dan zaten we in Arica maar op een paar kilometer van de Peruaanse grens. Ongelooflijk dat verschil op zo'n korte afstand!

Gedaan met de nonchalante korte rokjes en de spannende broeken, die zouden de vetkwabben toch maar extra in de verf zetten. Duidelijk een gevolg van een ander eetpatroon hier: hier vooralsnog geen goedkope restaurantjes gevonden waar ge voor 2 dollar soep en rijst met kip kunt eten, maar wel massa's pizza- en hamburgertenten.

Na amper enkele momenten in de busterminal viel de stijlbreuk al op. Geen opdringerige verkopers of buschauffeurs die luidruchtig hun koopwaar of busbestemmingen aanrprijzen. Peru was al een andere wereld dan Ecuador, maar in Chili is het allemaal nog wat koeler, zakelijker...
Ook het straatbeeld is veel ordelijker, proper, met mooie voetpaden, auto's die zowaar vertragen bij een kruispunt en stoppen voor voetgangers... Al twee dagen heb ik dan ook het gevoel in Spanje rond te lopen. Het doet plots allemaal zo westers aan.

Een dag extra aan het strand, dus Stijn kon zijn surftalenten nog eens bovenhalen. Echt waanzinnig, die golven hier. Nog nooit zo 'n hoge krachtige golven meegemaakt! Zelfs die van Montañita of Tarifa kunnen hier niet aan tippen! Zo wild zelfs, dat er van de geplande surfles niets in huis kwam. Eerst had ik op eigen houtje een uurke geprobeerd, maar toen ik na een pauze terugging voor nog een uurke les, was de zee te wild geworden voor een beginnersles. Volgende poging in Brazilië.

Puf puf puf!

2010-01-27T19:36:00.004+01:00

Naart schijnt vriest het in Belgie, maar hier weet ik niet onder welke halve meter schaduw ik me kan verstoppen. Hier in de woestijn van Atacama is dan ook vlotjes 40 graden...

Sebiet naar de zonsondergang zien in de Valle de la Luna, en morgen naar de geysers van Tatio. Dan weer een leuke trip van San Pedro de Atacama naar Valparaiso... 23u in de bus...

Ah ja.. Voor Vince & Co... jullie zijn verlost van de prachtige muziek van Ulyses die automatisch aanspringt bij de blog... Voorlopig dan toch :)

Peru (23-24 jan)

2010-01-26T03:07:00.005+01:00

Bus Lima-Tacna (Zuid-Peru), maa 01u00

Sauna

Nog een paar uurtjes in deze sauna op wielen en we hebben van Noord tot Zuid het Incarijk doorkruist. Samen met de Argentijnse buren op de bus onze beste McGyvertechnieken bovengehaald om met een lege fles die verduivelde deur open te houden. Uit veiligheidsoverwegingen wordt in Zuid-Amerika de chauffeur nl. van de passagiers gescheiden door een deur die alleen langs de buitenkant opengaat. Niet bepaald veillig voor noodsituaties als ge het mij vraagt, vooral als de noodhamers ook nog eens ontbreken.

Maar deze rit zorgt die deur voor nog meer ergernis aangezien de airco het begeven heeft... Ik heb normaal gezien niet direct last van reisziekte, maar in deze gaskamer kreeg ik het toch serieus benauwd, en dan zit ik nog gans vooraan in de bus... Gelukkig staat die barrière nu constant open en kunnen we opgelucht ademhalen, letterlijk dan. Deze intro eventjes om de situatie te schetsen...

Edsger

Deze middag afscheid genomen van Edsger na mijn blitzbezoek van amper 24u aan Lima. Eens benieuwd of het opnieuw 7jaar zal duren om mijn Erasmuskotgenoot van in Madrid weer te zien... Waar is de tijd dat hij samen met zijn landgenoot Juan Carlos een piepkleine kamer deelde en amper rondkwam... Nu werkt hij bij de Verenigde Naties (OCHA) in Genève...

Gelukkig herkende hij mij wel aan de bushalte, want omgekeerd was moeilijker geweest na zoveel jaren. Gisterennamiddag en -avond bij Edsger thuis in de zakenwijk Miraflores stevig bijgepraat en herinneringen opgehaald, zeker toen Andrea nog langskwam, een andere Limeña, die destijds ook in Madrid zat en nogal eens bij op bezoek kwam. Van een reünie gesproken! Jammer dat Juan Carlos nog in Madrid zit.

Die hartelijke ontvangst steekt eigenlijk nogal af van mijn eerste algemene indruk van Peru na de terugkeer na 3 maanden (Mancora). Net als in november viel me op hoe het er bij de gallinas (kippen, Ecuadoraanse scheldnaam voor Peruanen) iets minder vrolijk aan toegaat dan bij de monos (apen, Peruaanse scheldnaam voor Ecuadoranen).

Ik weet niet of het aan de grotere armoede ligt, maar het is hier allemaal iets drukker, minder levendig, de decolletés minder diep, de glimlach minder breed. Veel Aziatischer, minder indigenas, minder mulatten, meer cumbia en minder salsa.

Over een paar uur passeren we in Arica een nieuwe grens, met Chili, op weg naar Patagonië. Eens zien of in juni mijn opinie verandert bij mijn volgend bezoek aan Peru.

In Arica, 25/01

Ondertussen in Arica, Chili beland, weerzien met de Duitse Yvonne die in december in Cuenca was. Helaas geen plaatsen op de bus meer naar San Pedro de Atacama, dus dan maar een extra dag van het strand en de waanzinnige golven genoten. Daarstraks al een eerste verfrissende duik genomen, morgen nog een op de surfplank wagen.

Cuenca – Piura – Lima (22-23 jan)

2010-01-24T01:43:00.007+01:00

vrijdagavond 22/01, bus Piura-Lima

Nog nooit zo content geweest met een busticket! Gisteren sprong ik al een gat in de lucht bij het nieuws dat de staking opgeheven werd, maar vandaag in Piura sidderde een zucht van verlichting van oorlel tot achillespees...
Na meer dan 12u in de bus van Cuenca tot Piura, op de valreep toch nog een onverhoopt ticket naar Lima weten te versieren.

Busmarathon

Het was natuurlijk te verwachten: na drie dagen staking schiet iedereen terug in actie om eindelijk op hun bestemming te geraken. Gelukkig had ik in Cuenca een ticket gekocht tot Piura, waar al meer verbindingen zijn met Lima dan in Tumbes, meer naar het noorden.

Deze morgen om half 7 de deur uit, na welgeteld 10 minuten slaap, van 10 voor 6 tot 6uur. Om Floris te citeren: “Eens een Stino...” Na bijna 5 maanden Cuenca, kostte het nl. nogal wat moeite om alles in mijn rugzakken gepropt te krijgen. En de laatste nacht in Cuenca konden we ook niet de ganse tijd thuis blijven natuurlijk. En dat was een goede keuze, al was het maar voor die benevelde Fransman die knal tegen die verkeerspaal opliep. Daar hebben we nog ettelijke minuten van nagenoten!

Om 7u de bus in richting Peru, overstappen aan de grens, waar we nog mochten wachten op passagiers die blijkbaar niet echt in orde waren met hun papieren. Ik heb daar nogal wat dollarbiljetten in de paspoorten zien wisselen! Denk dat ik mijn roeping gemist heb... Na flik is douanier hier zowat het meest lukratieve tijdsverdrijf! Onderweg opnieuw lang mogen aanschuiven in de rij bussen voor onverwachte politiecontrole. Zo gaat het niet vooruit natuurlijk, en in Piura met 3u vertraging eindelijk aangekomen tegen half 8, na meer dan een half etmaal bussen...

Vuelta de los terminales

Half 8 is moet zowat het slechtste uur zijn om in Piura nog een verbinding naar Lima te vinden, zeker na 3 dagen staking... Met een vriendelijke taxichauffeur zowat alle busterminals van de stad afgereden... Handig toch, als alle busmaatschappijen over de stad verspreid hun eigen terminal hebben... Bussen naar Lima (14u) vertrekken er alleen in de namiddag, en na 5 maatschappijen bleken de eerste tickets pas voor 's anderendaags te zijn. Dan maar het geweer van schouder verwisseld in de hoop er alsnog te geraken via tussenstops in Chiclayo en Trujillo. Ook die optie was pas mogelijk vanaf 5u 's morgens.

Net toen ik al begon te overwegen een hostal te boeken voor een verloren nacht in Piura, wist onze chauffeur nog een laatste maatschappij, Itta, die ook naar Lima reed. Na een marathon van meer dan een half uur langs alle terminals, moest ik wel 3 kregen vragen en een paar keer in mijn ogen wrijven om te zien of ik het wel goed verstaan had dat er nog wel degelijk een plaats vrij was op de volgende bus, om 21u dan nog wel! Het bleek het laatste ticket te zijn, en nog geen halve minuut later stond er een Peruaan bijzonder teleurgesteld naast mij toen ze hem vertelden dat alle tickets de deur uit waren...

Viva Madrid

De vriendelijke loketbedienden heb ik op hun wenken bediend en getrakteerd op frisdrank. Dat kon er toen wel van af! Op zo'n moomenten zijt ge toch blij dat ge een woordje Spaans kunt. Zonder zou ik op dit moment zeker in een vervallen hostal zitten ipv op de rechtstreekse bus naar Lima.

Ik heb Edsger al op de hoogte gebracht van mijn komst morgenmiddag. Dat wordt na 7 jaar een prettig weerzien met mijn vroegere kotgenoot in Madrid! En ik ga blij zijn dat ik de helft van mijn bagage daar kan achterlaten in afwachting van mijn terugvlucht vanuit Lima in augustus!

Zaterdagavond, Lima:
Ondertussen bij Edsger aanbeland. Morgenmiddag naar het Zuiden, 24u later zitten we in Chili...

¡Rumbo a Patagonia!

2010-01-22T01:58:00.006+01:00

¡Olé!

Staking in Peru is van de baan... Ben onmiddellijk busticket gaan kopen voor morgenvroeg, naar Piura. Daar hopelijk niet te veel volk dat nu plots allemaal richting Lima moet...

Als God het belieft, arriveren we na meer dan 30u bus zaterdagavond in Lima, als er aansluiting is in Piura tenminste.

Nos vemos en Peru!

Adiós

2010-01-21T16:02:00.006+01:00

Dinsdag was volgens plan A (zonder de busstaking) mijn laatste dag op Ecuadoraanse bodem. Het
moment van afscheid was aangebroken... 's Morgens op de lagere school, en 's avonds met de collega's van de Fundación Niño a Niño. Zaterdag had ik al afscheid genomen van de grote hoop met een stevig feestje in het hostal, gevolgd door discoteca Zoo en uitbollen tot in het ochtendgloren bij Jorge thuis.

Baai baai bengels

Op mijn laatste werkdag op school geen sport en spel met de klein mannen, maar wel een gezellig afscheidsmoment met de collega's van de school. De kinderen kregen een serieus verlengde speeltijd, want het hele lerarenkorps was opgetrommeld bij directrice Luisita. Die had voor de gelegenheid lekkere taart en frisdrank laten aanrukken.

Na het verplichte rondje toespraken bracht de muziekleerkracht er goed de stemming in met zijn accordeon. Natuurlijk werd ik in het midden van de kleine ruimte geduwd, en heb ik zowat met het hele vrouwelijke lerarenkorps gedanst. Er werden nog pogingen ondernomen om mij te koppelen aan onbezette leraresjes, en helaas ook aan enkele wanhopige oude vrijsters. De verschillende aanvallen hebben we vakkundig kunnen afslaan.

Ik kreeg nog wat aandenkens aan Ecuador in mijn pollen geduwd: een t-shirt en een muts, met een hoog gringo-toeristengehalte. Op de speelplaats hebben de kinderen nog gezongen voor mij, en toen er een leerling het absurde idee had om mij een handtekening te vragen, werd ik gewoonweg bestormd door een kudde bengels. Ik waande mij even Michael Jackson... in betere tijden...

Op weg naar huis reed ik nog even langs de busterminal voor een ticket naar Peru voor 's anderendaags, maar daar kreeg ik in ruil dat vervloekte stakingsnieuws te horen. Met dat nieuws in het achterhoofd, was het “afscheid” van de collega's van de Fundación Niño a Niño nogal vreemd, want 's anderendaags zouden we mekaar gewoon terugzien...

Geroosterde schoenzool

Dat kon de pret natuurlijk niet bederven, want het was de eerste keer dat ik cuy [koej] voorgeschoteld kreeg. In onze contreien zijn hamstertjes lieve beestjes waar ge alleen maar domme dingen mee kunt doen, maar hier gaan die vlotjes de pot in. Da's zo'n beetje met de konijnen bij ons thuis vroeger, waar we eerst vrolijk mee speelden, en enkele maanden later smakelijk door onze strot duwden...

Die hamster ligt u dan gelukzalig aan te staren, met de knaagtandjes uitdagend uit de bek. Het is eens wat anders dan kip of mosselen. Ze hadden me al gewaarschuwd dat zo'n hamster even taai is als een schoenzool, maar dat bleek heel goed mee te vallen. Als die beestjes op het juiste moment geslacht en lekker bereid worden, is het een ware lekkernij! In Peru worden ze gebakken of wat dan ook, maar in Ecuador worden ze geroosterd aan het spit: zalig! Hoog tijd om die haute cuisine ook in België te lanceren. Iemand nog wat lieve hamstertjes op overschot?

Peruaans protest... Langer in Ecuador...

2010-01-19T20:34:00.007+01:00

Daarnet uitbundig afscheid genomen op school, en nadien even langs de busterminal voor een plaatske te reserveren morgen naar Tumbes, en zo verder naar Lima. Boleto para Tumbes? Los buses solo van hasta la frontera... Tot aan de grens dus, en niet verder... en dan te voet naar Lima? Neeje, dat zien we niet zitten, vooral niet met de massa bagage dat we bij hebben...

Deze morgen is er in Peru nl. een grote staking uitgebroken van de transporteurs: vrachtwagens, maar ook interprovinciale bussen. Naar't schijnt zijn de benzineprijzen serieus gestegen de laatste weken, en wil de regering niet veel doen hiertegen. Zulke strijdvaardigheid van de vakbonden kunnen we alleen maar toejuichen! Alleen klote dat het net deze week moet gebeuren...

Veel zin heeft het dus niet om morgen al naar het zuiden af te reizen, en dan vast te zitten in een of andere overvolle busterminal... Tot nader order blijven we dan maar nog even in Cuenca.

Sebiet eens bekijken welke gevolgen dat heeft voor mijn reisplanning, aangezien ik op 10 februari in Bariloche (Argentinië) heb afgesproken met Iris. Hier en daar wat knippen in de planning, met hoogstwaarschijnlijk slechts een halve dag in Lima bij Edsger (kotgenoot van in Madrid) ipv anderhalve dag, idem in Santiago en/of in Chiloé (eilanden in Zuid-Chili), of een dag minder in Bariloche...

Cuenca - Bariloche (20 jan - 04 feb)

2010-01-18T20:01:00.001+01:00

Op weg naar het zuiden...

Ver Cuenca - Bariloche (jan 2010) en un mapa más grande

Studio Stino

2010-01-15T05:29:00.013+01:00

Voluntariado

De laatste tijd op de blog nogal veel partynieuws te bespeuren, dus hoog tijd voor een nuancering bij dat feestgewoel. Af en toe staat de boog hier toch wel gespannen, en tijdens de week lever ik wat vruchtbaar werk af.

La Cueva de los Leones

Aangezien het de laatste weken waren, ben ik de voorbije weken zowel maandag- als dinsdagmorgen naar school gegaan om de klein mannen in beweging te krijgen met spellekes. Dat is altijd heel plezant met die energieke schepsels. In de video ziet ge ze in actie met “La Cueva de los Leones” (De Grot van de Leeuwen) en “El Lagarto” (de hagedis). Een spannende naam geven aan een gewoon spelleke en wat gevaarlijke dieren erin steken, en die mannen zijn er helemaal mee weg :)

Le Prix de l'Or

Tijdens de week doen we vertaalwerk. Op dit moment de ondertiteling van het Frans naar het Spaans van de documentaire “Le Prix de l'Or”. Die Franse film gaat over de rampzalige gevolgen voor mens en milieu van de mijnbouw in Mali. Hetzelfde Canadese mijnbouwbedrijf van in de film is ook in Ecuador van plan gebieden te ontginnen, dus dit materiaal kan hier goed gebruikt worden om de plaatselijke bevolking in te lichten over de goede bedoelingen en weldaden van zulke mijnbouwbedrijven... Op YouTube hieronder een korte versie van 5 minuten van die documentaire.

Studio Stino

De voorbije maanden ben ik ook bezig geweest met de vertaling naar het Frans van een boekje van Arturo en Patricio over hun indrukken tijdens hun laatste reis naar de Filippijnen, ter gelegenheid van de partnermeeting van de partners van Intal.

Ondertussen bestaat daar ook een filmke over, waarvan binnenkort een Nederlandse versie van klaar is. Drie keer raden wie daarvoor de stem heeft ingesproken... Heb dinsdag mijn mooiste nachtegalenstem uit de kast gehaald in de opnamestudio. Mijn Limburgs accent zal ik wel nooit helemaal kunnen wegmoffelen.

Jardin Medicinal

Ook op de univ zijn we nog bezig. Daar staan ondertussen al planten in onze geneeskrachtige plantentuin. Patricio heeft ook een kort filmke in elkaar geflatst, te vinden op YouTube (link hieronder) met beelden van dat project. Zaterdag gaan we met z'n allen naar het bos om wat geneeskrachtige planten te ontdekken.

Montañita

2010-01-11T21:49:00.011+01:00

Partybus

Vanop de overvolle partybus schrijf ik nu, zondagavond, deze mail, op de terugweg naar huis vanuit surfersparadijs Montañita, via Santa Elena en Guayaquil. De bass schalt hier loeihard door de boxen... we zittten duidelijk in iets tropischer sferen dan wat we gewoon zijn in het hoogland rond Cuenca. En dat is dan nog maar de gewone lijnbus... Een gepaste afsluiter van dit tussendoortje aan de Pacifische Oceaan.

Vrijdag na het werk veel te laat vertrokken naar Guayaquil, pas tegen middernacht met Joeri aangekomen bij ons last-minute Couchsurfadres, de energieke Marina, die Joeri nog kende van zijn vorig bezoek aan de monos. Dat was natuurlijk geen excuus om niet stevig te proeven van het plaatselijk nachtleven.

's Anderendaags wederom te laat uit ons nest, dus de liftplannen via de kustroute Ruta del Sol opgeborgen in ruil voor de bus, kwestie van niet in den donkerte aan te komen in Montañita en dan nog naar onderdak moeten beginnen zoeken. Omdat we er maar voor een nacht zouden blijven, hebben we niet onze beste hostalspeurneus opgezet. De volgende keer best wat meer vergelijken, en een plek kiezen met meer dan 1 toilet voor 8 personen, en waar ge niet na tien minuten een ware klopjacht op vliegende kakkerlakken moet organiseren.

La cucaracha

Met de schrik van mijn leven heb ik in een waar lijf-aan-lijfgevecht in commandostijl 4 kakkerlakken naar de eeuwige jachtvelden verwezen... om dan te merken dat alweer een nieuwe kolonie bijzonder uitdagend van onder de deur komt binnengetrippeld. Wanneer ik de hostalbaas op onze ongewenste gasten wijs, blijkt dat het eigenlijk onschuldige grillos, krekels, zijn, die hij prompt van de muur plukt en over zijn hand laat paraderen... Ik vond het eigenlijk al vreemd dat die kakkerlakken hier konden vliegen... De klopjacht werd dan maar gestaakt, zodat onze nachtrust later opgeluisterd werd door een tsjirpconcert waar hun collega's uit de Provence een puntje aan kunnen zuigen.

Werchter

Met een geruststelling rijker, konden we dan het bamboedorpke ontdekken, de helft kleiner dan het onooglijke Lafelt of Mannekesvere, maar waar in het hoogseizoen van december tot april de populatie exponentieel aangroeit, met plaatselijke seizoensarbeiders en buitenlands rastatuig, vooral uit Argentinië. Velen vinden hier een ideale afzetmarkt voor hun artisanale juwelen en kettingskes, zodat het dorpke een hoog Werchtergehalte krijgt met alle juwelenstandjes aan de kant van de weg. Dat gevoel wordt versterkt door de houten drankstandjes aan de zijstraten naar het strand. Ander volk zoekt zijn geluk in jobkes in de uitgebreide plaatselijke horeca, zoals bv. Manuel of Francisco.

Bekend volk

Aandachtige lezers van mijn blog denken dan natuurlijk onmiddellijk aan de hyperactieve Manuel, mijn vorige buur in het hostal, Jawel, de wereld is weer klein... Na amper een half uur in Montañita kwam hij ons al voorbijgewandeld bij ons terraske. Nog geen tien minuten later opnieuw een oude bekende in de straat: Francisco. Trouwe blogfans weten dat dat niemand anders kan zijn dan de Cuencano Francisco 'Pancho' die ik in november aan de Peruaanse grens ontmoette, en die de voorbereiding van onze Ingapircatrekking eind november nog stevig in de war gooide. Hierover volgt hopelijk spoedig nog eindelijk een verslag.

Helemaal geïntegreerd in Ecuador voelden we ons toen daarstraks in het restaurant de Colombiaanse muzikant Hijo del Viento met een Argentijns-Colombiaans-Oostenrijks gelegenheidsgezelschap onze almuerzo (middagmaal) aangenaam opluisterde met Andesmuziek. Deze oversympathieke artiest was maandenlang onze hostalgenoot in Cuenca en kennen we nog van zijn paardenimitaties en muzikale intermezzo's tijdens de Dialogo por la Vida in Indanza begin november.

Behalve door muzikanten wordt het levendige plaatselijke straatleven nog opgevrolijkt door allerlei acts zoals jongleurs die letterlijk met vuur spelen. Zoals ge kunt merken, is het niet moeilijk om u vlot thuis te voelen in dit relaxed surfersparadijs. Helaas waren we er maar een goed etmaal, maar dit oord verdient zeker een plek op de shortlist voor mijn volgend bezoek aan Ecuador over een paar jaren.

Beach party

Het nachtleven loste onze verwachtingen volledig in aan de strandbars en met de concertjes in openluchtdiscotheken. Heel gezellig allemaal, en verrassend veel westerse muziek naar Zuid-Amerikaanse normen, veel minder cumbia en bachata dan in de rest van het land. Met zoveel westers volk nemen de prijzen helaas ook westerse proporties aan. Nachtwinkels verkopen de rum gelukkig aan lokale prijzen, en zo werd het nog een goedkope, maar heel gezellige avond op het strand bij het kampvuur van Francisco & C°, tussen de gitaren en de djembés. Na de zonsopgang op het strand toch nog even onze roes uitgeslapen bij het krekelconcert in het hostal, totdat we tegen het middaguur onze kamer moesten ontruimen.

Met vallen en opstaan

Het bezoek aan Isla de la Plata 2u verderop zal dan toch voor een andere keer zijn. In dit surfersparadijs met een van de beste golfslagen van het continent, hadden we 's namiddags onze vuurdoop op de surfplank. Twee uur surfles, met eerst 20 minuten wat theoretische uitleg over de juiste positie op de plank en de techniek om de golf te kiezen. Had al gehoord dat ge u na amper 1 surfles niet al te veel ilusies moet maken, maar is me toch een aantal keer gelukt met de golf mee te zijn en rechtop te staan; dat zou volgens de instructeur beter zijn dan de gemiddelde beginner. Zouden die evenwichtskunstjes op de fiets aan de rode lichten dan toch ergens nuttig voor zijn? Fijne sport, en ik heb de smaak dan ook volledig te pakken. Ik kijk al uit naar mijn doortocht in Arica in Noord-Chili over twee weken. Tijdens die tussenstop ga ik zeker de plaatselijke golven uitproberen!

Ondertussen zijn we in Santa Elena overgestapt op de bus naar Guayaquil. Dat was daar nogal een chaos, want bij toeval geraakten we nog net op de laatste bus naar Guayaquil... met zitplaats!

Van de tofste momenten dit weekend heb ik helaas geen foto's, aangezien ik mijn camera veiligheidshalve in het hostal heb gelaten. Toch enkele indrukken te vinden op Picasa.

Montañita

Naar de apen!

2010-01-08T18:24:00.005+01:00

Benieuwd of aan de costa echt zoveel apen zitten als ze hier in de bergen beweren... De costeños, de kustbewoners, worden hier, monos, apen, genoemd... Tja, maar dat is in Peru ook de naam voor alle Ecuadoranen...

Het verschil is wel dat de Ecuadoraanse serranos, bergbewoners, hen liefkozend monos noemen, terwijl de Peruaanse versie eerder een scheldwoord is, ontstaan ten tijde van de verschillende oorlogen met Ecuador. Op hun beurt zijn de Peruanen hier gallinas, kippen...

Na de stranden van Peru, eind november, zijn eindelijk die van Ecuador aan de beurt... Daar waren we nog niet geraakt. Straks vertrekken Joeri en ik naar het surfersparadijs Montañita, met eerst een tussenstop in Guayaquil om daar vanavond van het nachtleven te proeven.

Eventueel gaan we zondag naar het eiland Isla de la Plata, een natuurreservaat met schone beestjes dichtbij Puerto López, ook wel de Galapagos voor de arme mensen genoemd...

Ver Montañita (8-10 jan) en un mapa más grande

¡Feliz Año Nuevo!

2010-01-05T20:16:00.009+01:00

Mijn beste wensen voor het nieuwe jaar, met de nodige porties voorspoed, spanning en geluk op familaal en professioneel vlak! Persoonlijk ga ik content zijn als 2010 even vlot vooruitvliegt als 2009 en als het tweede deel van mijn trip in Zuid-Amerika even spannend en verrijkend is als de afgelopen maanden in Cuenca. De lawine aan indrukken zal dit jaar nog overweldiger zijn met de vele landen die op het programma staan, maar de thuisbasis Cuenca gaan we zeker missen.

Monigotes

Zoals alle feesten dit jaar, was Nieuwjaar weer een speciale editie, met de Ecuadoraanse couleur locale. Hier stonden op de laatste dag van het jaar op straat wat monigotes, poppen, opgesteld, klaar om verbrand te worden tegen middernacht. Op die manier worden symbolisch de slechte dingen van het voorbije jaar verbrand. Iedere familie, werk of wijk maakt zo zijn eigen poppen, verkleed als iemand uit de familie of buurt of bekende persoon, waar het voorbije jaar iets mee gebeurd is, op positieve of negatieve manier. Het is ook een manier om die persoon veel geluk te wensen in het nieuwe jaar.

Zo werd president Correa vele malen verbrand dit jaar, de buurman van de telefooncabines had het op de overbuur gemunt, en met de vaste bende van het hostal hebben we uiteraard de hostalbaas letterlijk het vuur aan de schenen gelegd. Aan het begin van de onze straat hadden buurtbewoners enkele meterhoge poppen in elkaar geknutseld, ook al weer met de president als kop van jut, in verband met de omstreden Mediaet. De hele stad leek rond middernacht dan ook in lichterlaaie te staan met al die vuurtjes...

Van de vaste hostalbende waren de meeste ter plekke. Zelf was ik 's morgens ook terug in het hoogland aangekomen, na een helse rit van 9uur uit het regenwoud. Gelukkig het de sneeuwpret zondag op de Cotopaxi toch voor enig wintergevoel gezorgd, want het was toch wel een bijzonder surrealistisch jaareinde in korte mouwen en zonnecrème...

Luis, la Viuda

Het feest werd trouwens al eerder op de dag ingezet, met de traditie om op straat geld te vragen aan voorbijgangers. Buurman Luis van de telefooncabines was de attractie van de dag: verkleed als "Viuda", weduwe, bracht hij veel drinkgeld in het laadje... Niet moeilijk als je in onze drukke eenrichtingstraat een touw spant over de weg en midden op straat voor de auto's uw act opvoert.... Helemaal te gek wordt het wanneer de toeristenbus passeert en Luis uit de bol gaat boven op de dubbeldekker...

De sfeer zat er dus al mooi in toen we 's avonds op het hostal met de vaste bende van 20 man samen kookten en verbroederden. Bij gebrek aan Belgisch bier en chocolade hebben Joeri en ik ons aan Belgische frieten gewaagd. Ondanks de interventie van de zatte Fransman Remy zijn ze dan toch geslaagd, ook al lagen de frieten na de eerste bakbeurt op de grond en waren ze nog half rauw na 2 bakbeurten. Toen hebben we Remy wijselijk maar bedankt voor zijn bereidwillige medewerking. Na drie bakbeurten kwamen onze goudgele pareltjes alsnog in de buurt van die van frituur Max op de Groenplaats.

Met zes uur vertraging op Europa werd hier ook heel wat vuurwerk afgeknald en konden we het feest verderzetten in onze vaste stek discotheek Zoo.

Foto's op Picasa...

Año Nuevo

Tena... tussen de apen en de muggen...

2009-12-28T15:31:00.003+01:00

Gisteren aanbeland in het regenwoud, in Tena. Zometeen met Remy naar een dorpke een uur van hier om daar in de watervallen te plonsen en met de lokale gemeenschap mee op jacht te gaan of chicha te maken...

Gisterenmiddag nog op 5200m in de sneeuw van de Cotopaxi gelegen en s avonds zweten in het regenwoud... Zoals ze zeggen in Ecuador: ge kunt er ontbijten aan de kust, middageten in de bergen en avondeten in de jungle...

Nu met Remy naar Mishuali. Tot over een paar dagen¡

Stino goes latino

Encuentro Continental de los Pueblos del Abya Yala - Por el Agua y la Pachamama

Home sweet home...

Terraskesweer in Madrid...

Opnieuw inburgeren... Europa vs Zuid-Amerika

Gepakt en gezakt!

VUERSTAEK/STIJN MR 25AUG LIM MAD

Verloren in de oasis

Canyon del Colca

Foto's Bolivia - Titicaca

Titicaca

In the jungle, the mighty jungle

Back to civilization

El Camino de la Muerte

Met de bicicleta richting Amazone...

El último mes...

Stino in de wolken

Altiplano

Cocodril Stino

Ché achterna...

Machu Picchu... foto's

In het land van Evo

Pinguins op Machu Picchu...

Machu Picchu !!

Flashback Lima... (part 3)

Ecuador, hasta la proxima!

Foto's Esmeraldas & frontera Colombia

En toen leek Ecuador plots zo hard op België...

Stino Clandestino

Gran Colombia

Uh! Ah! Stino se va!

Costa caribeña (5-9 mei)

Meer foto's...

Terug naar het noorden...

Amazone

Bootje komt zo... (Belém, 17-27 april)

Stino in Afrika

Bij de Carioca's

Rioregen

Copacabana (28-30 maart)

Copacabana!!

Het eiland van melk en honing (17-23 maart)

Floripa (15-17 maart)

Water in het kwadraat

Iguaçu

Calafate (20-23 feb)

El Chalten (18-20 feb)

Argentina – Brazil – Paraguay – Brazil

Tango time

V**rst**k in Vuurland (3-6 maa)

De W (25 feb – 1 maa)

Irma in Santiago

Zeebeving

Ruta 40

Prachtig Patagonia

Adembenemend Argentinië

Klein-Skandinavië (31/01-02/02)

Verrassend Valpo (Vr29-Za30 jan)

Ijsland op de maan

Arica, Chile (25-27 jan)

Puf puf puf!

Peru (23-24 jan)

Cuenca – Piura – Lima (22-23 jan)

¡Rumbo a Patagonia!

Adiós

Peruaans protest... Langer in Ecuador...

Cuenca - Bariloche (20 jan - 04 feb)

Studio Stino

Montañita

Naar de apen!

¡Feliz Año Nuevo!

Tena... tussen de apen en de muggen...

Vrstk in Vuurland (3-6 maa)